Nie masz sumienia? Nie widzisz, jak cierpi Daniel? To twój brat, mogłeś mu pomóc. Zawsze myślisz tylko o sobie!

Nie masz sumienia. Nie widzisz, jak trudno jest Dariuszowi? To twój brat, mogłeś mu pomóc. Zawsze myślisz tylko o sobie.

Ostatnio zadzwoniła do mnie mama i poprosiła, żebym zabrała wszystkie swoje rzeczy z jej mieszkania.

Ledwo się tu poruszamy przez twoje graty powiedziała.

Ta rozmowa miała miejsce po tym, jak odmówiłam mojemu bratu, Dariuszowi, pieniędzy na wkład własny do mieszkania. Tak, dać, a nie pożyczyć, bo doskonale wiem, że nigdy by mi ich nie oddał.

Gdy odmówiłam, Dariusz wybiegł z mojego mieszkania wściekły. Był przekonany, że po prostu oddam mu wszystkie oszczędności, bo on ma rodzinę i dzieci, a ja nie.

Muszę o tym porozmawiać, bo czuję, że moi bliscy są wobec mnie niesprawiedliwi, zwłaszcza teraz, przed świętami.

Gdy wyjechałam do Krakowa na studia, od razu zaczęłam pracować dorywczo. Najpierw mieszkałam w akademiku, później wynajmowałam pokój z koleżanką. Nie chciałam być zależna od rodziców, więc ciężko pracowałam, żeby utrzymać się sama i jeszcze pomóc mamie.

Ona nigdy nie brała ode mnie pieniędzy wprost, ale zawsze prosiła, żebym przywiozła coś potrzebnego: ubrania, buty, sprzęty domowe. A jeśli chodzi o jedzenie, zawsze przyjeżdżałam z torbami pełnymi zakupów.

Mama mieszka w trzypokojowym mieszkaniu z Dariuszem. Nasz tata zmarł trzy lata temu.

Mój brat nigdy nie miał głowy do nauki. Po skończeniu szkoły wyjechał do pracy w Niemczech, ale jedyne, co tam kupił, to stary samochód. Gdy wrócił, zaczął jeździć taksówką.

Później ożenił się i przyprowadził swoją żonę, Kasię, do mieszkania naszej mamy.

Zawsze brakowało im pieniędzy, bo Dariusz żył z dnia na dzień. Gdy on i Kasia dostawali wypłatę, wydawali wszystko niemal natychmiast.

Zarówno mama, jak i rodzice Kasi regularnie pomagali im finansowo. Dariusz wiedział, że zawsze znajdzie się ktoś, kto go wyręczy, więc nigdy nie starał się zwiększyć swoich zarobków ani poprawić swojej sytuacji materialnej.

Teraz Dariusz i Kasia mają dwoje dzieci, a trzecie w drodze.

Uznali, że mieszkanie mamy stało się dla nich za ciasne, i zaczęli myśleć o kupnie własnego.

Tymczasem ja mieszkam w wynajętym mieszkaniu z moim chłopakiem, Krzysztofem. Planujemy ślub, ale postanowiliśmy poczekać na lepsze czasy. Nasze dochody są stabilne Krzysztof pracuje jako programista, a ja prowadzę kilka sklepów internetowych.

Nie wydajemy pieniędzy na zbędne rzeczy, tylko oszczędzamy na własne mieszkanie, żeby po ślubie mieć gdzie żyć na swoim.

Mama wiedziała o naszych planach, ale i tak podpowiedziała Dariuszowi, żeby zwrócił się do mnie o pomoc.

Chcą kupić mieszkanie, ale nie mają pieniędzy na wkład własny powiedziała mi.

Gdy Dariusz przyszedł i bez ogródek oznajmił, że potrzebuje pieniędzy, odmówiłam.

Wpadł w furię. Uważał, że jestem mu to winna, bo on ma rodzinę, a ja nie.

Później mama zadzwoniła i powiedziała:

Nie masz sumienia. Nie widzisz, jak trudno jest Dariuszowi? To twój brat, mogłaś mu pomóc. Zawsze myślisz tylko o sobie.

Potem dodała:

Przyjedź i zabierz swoje rzeczy z naszego mieszkania. Nie możemy się tu ruszać przez twoje rupiecie. I nawet nie próbuj przyjeżdżać na święta. Dariusz jest na ciebie zły, a ja też nie mam ochoty cię widzieć.

Nie kłóciłam się. Zabiorę swoje rzeczy i znajdę dla nich miejsce w wynajmowanym mieszkaniu. A gdy Krzysztof i ja kupimy własne, przewiozę je tam.

Mogłabym pożyczyć bratu pieniądze, ale wiem, że nigdy by ich nie oddał. A on nawet nie prosił o pożyczkę po prostu oczekiwał, że dam mu moje oszczędności.

Tylko dlatego, że ma dzieci

Jak byście postąpili na moim miejscu?