Nie ma radości bez walki

Nie ma radości bez walki

Jak mogłaś się w coś takiego wpakować, głupiutka dziewczyno? Kto cię teraz zechce z dzieckiem pod sercem? I jak zamierzasz go wychować? Na moją pomoc nie licz! Jedno cię wychowałam, a teraz jeszcze twoje dziecko mam niańczyć? Nie chcę cię tu. Zabieraj swoje graty i wynoś się z mojego domu! krzyczała ciotka Teresa.

Zosia słuchała bez słowa, spuszczając wzrok na podłogę. Ostatnia iskra nadziei, że ciotka Teresa ją przygarnie choć na chwilę, zanim znajdzie jakąś pracę, zgasła, zanim zdążyła poprosić.

Gdyby mama żyła… pomyślała smutno.

Ojca Zosia nigdy nie poznała, a mama zginęła piętnaście lat temu, potrącona przez pijanego kierowcę na pasach. Dziewczynkę już chciano wysyłać do domu dziecka, aż nagle zgłosiła się odległa krewna, kuzynka mamy ciotka Teresa. Pracowała w szkole i miała własny dom na obrzeżach Wałbrzycha, no to szybko formalności załatwili.

Było jej u ciotki bezpiecznie. Mieszkała na końcu ulicy, gdzie latem rozbrzmiewały grillowane kiełbaski, a zimą wszędzie błoto po deszczu. Nigdy jej tam nie brakowało posiłku czy ubrania, za to pracy domowej już owszem. Ogród, kury, jedna koza, czasem pies robota zawsze się znalazła. Może nie było tu czułości, ale co z tego? Ważne, że było porządnie.

Zosia dobrze się uczyła, więc po maturze dostała się do pedagogicznego technikum. Lata studenckie przeleciały, jak to zwykle bywa, a teraz nagle zostały tylko wyblakłe notatki i smaki szkolnych kajzerek. Egzaminy zdane, wróciła do Wałbrzycha, który teraz miał być jej domem, ale czaru w tym powrocie nie było.

Po wszystkim ciotka Teresa odetchnęła głęboko i dodała jeszcze gniewnie:
Już wystarczy. Won mi z oczu! Nie chcę cię tu więcej widzieć.

Ciociu Tereso, może ja chociaż…

Nie! Powiedziałam!

Zosia spakowała walizkę i wyszła bez słowa. Nie tak wyobrażała sobie powrót do domu. Upokorzona, odtrącona, a do tego w ciąży na szczęście jeszcze niewielkiej, ale nie zamierzała już niczego udawać.

No to trzeba było szukać dachu nad głową. Szła zatopiona w myślach, mijając ogródki pełne dojrzałych jabłek, gruszek i złocistych moreli. Nad ulicą unosił się zapach smażonego schabu z kapustą i świeżego chleba z piekarni. Słońce mocno grzało, sucho w gardle, więc Zosia przystanęła przy płocie, gdzie krzątała się kobieta.

Przepraszam, można trochę wody? zapytała niepewnie.

Pani Stanisława odwróciła się. A, wchodźże, jak po dobroci.

Nalała wodę z wiadra do kubka i podała zmęczonej dziewczynie.

Posiedź sobie, odpocznij, upał przecież straszny.

Dziękuję. Z technikum właśnie wróciłam, nauczycielką chciałam być, ale nie mam gdzie się podziać. Może pani wie, kto pokój wynajmuje?

Stanisława przyjrzała się jej: zadbana, choć wyraźnie zmęczona życiem.

Zatrzymaj się u mnie. W domu raźniej, nie musisz dużo płacić, bylebyś dbała o porządek. Jak się zgodzisz, pokażę ci swój wolny pokój powiedziała pogodnie.

Dla Stanisławy każda złotówka się liczyła. Syn daleko, rzadko wpadnie z wizytą, więc młode towarzystwo w czterech ścianach nie zaszkodzi. Zosia niemal nie wierzyła w to swoje szczęście i ochoczo ruszyła za gospodynią.

Pokój okazał się malutki, ale przytulny: okno z widokiem na ogród, biurko, dwa krzesła, łóżko i stary sosnowy kredenst. A więc się dogadały i zaraz Zosia poszła do urzędu miasta szukać pracy w szkole.

I tak już zleciały tygodnie: szkoła, dom, szkoła. Ledwo kalendarz zdążyła przewracać.

Szybko się zaprzyjaźniła ze Stanisławą, która okazała się kobietą ciepłą, złotą duszą, i nawet trochę jej się przywiązała do tej zawsze grzecznej Zosi. Po pracy Zosia pomagała przy ogrodzie, a wieczorami siadały we dwie na tarasie, popijając herbatę z konfiturą.

Ciążę Zosia znosiła lekko: żadnych mdłości, cera piękna i tylko trochę zaokrąglona twarz. Któregoś wieczoru odważyła się opowiedzieć Stanisławie swoją historię najprostsza, jakich wiele.

Na drugim roku zakochała się w Pawle czarującym synu dyrektora lokalnego banku. Los miał już dla niego plan: studia, doktorat, potem wielka kariera z rodziną pod bokiem. Przystojny, elokwentny, gwiazda wszystkich imprez, dziewczyny za nim szalały. Jakimś cudem wybrał Zosię. Może urzekł go jej nieśmiały uśmiech albo te kasztanowe oczy? Może wyczuł w niej siłę, jaką mają ci, co od dziecka doświadczają pod górkę? Któż to wie… Poznali się lepiej i już resztę studiów spędzili właściwie nierozłączni.

Ten pewien poranek pamiętała do dziś: nie mogła nic przełknąć, wszystko ją drażniło, a miesiączki jak nie było, tak nie było. Jak mogła o tym nie myśleć? Kupiła test, wróciła do akademika, łyknęła nerwowo wodę i… dwie różowe kreseczki, patrzyła i patrzyła dwie! Tuż przed absolutorium, właśnie teraz? Co na to Paweł? O dzieciach przecież nie rozmawiali.

Fala czułości zalała ją wtedy wobec tej maleńkiej istotki.

Maluszku… szepnęła, kładąc dłoń na brzuchu.

Wieczorem przekazała Pawłowi wiadomość, a on nie myśląc długo, zaprowadził ją na rozmowę do rodziców. To był zimny prysznic: zaproponowali rozwiązanie i wyjazd po obronie, bo syn musi robić karierę, a ona cóż, nie ta kasta.

Co mu tam potem szeptali na ucho, mogła się tylko domyślać. Następnego dnia Paweł wszedł do jej pokoju, rzucił gruby plik banknotów (dwieście złotych, całą fortunę!) i wyszedł.

O aborcji Zosia nawet nie myślała. Już kochała to maleństwo. Ale pieniądze przyjęła, w końcu przy dziecku każdy grosz się przyda.

Stanisława, wysłuchawszy wszystkiego, poklepała ją po ręce:

Oj, bywa gorzej, dziewczyno. Dobrze zrobiłaś, że dziecka nie usunęłaś. Los się zawsze odwdzięcza. Może i wszystko wyjdzie ci jeszcze na dobre?

Zosia nigdy nie myślała, żeby znowu prosić Pawła o cokolwiek. Wystarczyło jej wstydu i upokorzenia. Urażona duma czasem smakuje jak zagryzka do żytniówki.

Ciąża mijała, Zosia przestała uczyć, ledwie spacerami latała po Wałbrzychu, wyglądając dzidziusia. Kto miał się urodzić, to na USG nie dało się zobaczyć; byle tylko zdrowe.

W pewną styczniową sobotę zaczęła się akcja Stanisława zawiozła ją do szpitala. Poród przeszedł gładko, wyszedł z tego zdrowy, różowiutki chłopiec.

Jaś, mój Jaś… szeptała, gładząc jego policzek.

Zosia szybko zaprzyjaźniła się w sali z mamami. Opowiedziały jej, że dwa dni temu żona strażnika granicznego urodziła tu córeczkę. Nie byli formalnie małżeństwem, razem mieszkali i tyle.

Wyobraź sobie, przynosił jej kwiaty, czekoladki, pościelił na położnej koniakiem, codziennie podjeżdżał terenówką pod szpital. Ale ponoć coś im nie wyszło, bo ona uparcie powtarzała, że dziecka nie chce, zostawiła tylko karteczkę i uciekła. Nie jestem gotowa. I tyle ją widzieli.

A dziecko? dopytywała Zosia.

Karmią butelką, ale lepiej byłoby, żeby ktoś ją podkarmił mlekiem. Tylko każda tutejsza zasuwa przy swoim dziecku westchnęła koleżanka.

Kiedy przynieśli dziewczynkę na karmienie, położna zapytała:

Kto pomoże dokarmić malutką?

Ja… powiedziała cicho Zosia i wzięła maleńką do siebie.

Jaka malutka, taka jasna! Nazwę ją Marysią.

Przy jej dużym Jasiu dziewczynka była niemal przezroczysta.

Zosia dała jej pierś. Dziewczynka chwyciła ją ochoczo, i zaraz zasnęła.

Widać, że słabiutka… westchnęła położna.

I tak Zosia karmiła oboje.

Po dwóch dniach przyjechał do szpitala jej ojciec pan kapitan Krzysztof Nowicki z placówki Straży Granicznej. Chciał osobiście podziękować dziewczynie, która ratowała jego córeczkę.

To, co wydarzyło się potem, opowiadano na wszystkich oddziałach, a potem i w całym Wałbrzychu.

Dzień wypisu wyglądał jak scena z komedii romantycznej: przy wejściu cały personel, sanitariusze, lekarki, a pod drzwiami terenówka w balonikach niebieskoróżowych. Młody kapitan w mundurze pomógł Zosi iść do auta, gdzie czekała Stanisława; podał jej niebieski kocyk i różowy kocyk.

Pod klaksonami wyjechali spod szpitala, znikając za zakrętem.

Tak już bywa nigdy nie wiadomo, do czego prowadzą nasze wybory. Zosia wyglądała przez okno, tuląc dwoje dzieci, a Stanisława uśmiechała się do niej z czułością. W samochodzie pachniało kwiatami oraz dziecięcym pudrem. Pan kapitan Krzysztof, który dzień wcześniej klękał przy jej łóżku i oświadczył się, teraz milczał, co jakiś czas spoglądając w lusterko na maleńką Marysię, uściskiwującą palec Zosi.

W domu czekało na nich już coś więcej niż ogrzewane wnętrze: czekała miłość, herbata z konfiturą, oraz szafa, którą trzeba będzie wypchać zabawkami. Przede wszystkim czekało życie, któremu już na pewno nie brakowało sensu.