Nie ma nikogo godnego jej

Matka Kasi tylko ciężko wzdychała, patrząc na swoją piękną córkę. Wanda nie mogła przekonać dziewczyny, że nie warto całego życia czekać na księcia z bajki. To się nie zdarzy.

– Kasiu, żyjesz jak w jakiejś baśni. Rozejrzyj się – tylu porządnych chłopaków wokół. Twój kolega z klasy, Marek z Darkiem, to naprawdę dobrzy chłopcy. Kręcą się koło ciebie wieczorami pod domem, a ty nawet nie wychodzisz porozmawiać. Może gdybyś się przełamała, odkryłabyś, że zwykli chłopcy też potrafią mieć piękną duszę.

– Mamo, nie potrzebuję pięknej duszy. Chcę, żeby facet był przystojniakiem, a w naszej wsi nie ma takiego. Nie ma nikogo, kto byłby mnie wart. Spójrz na mnie! Czy widzisz choć jednego, kto dorównuje mojej urodzie? – mówiła Kasia, prostując się dumnie, przez co jej zgrabna sylwetka wydawała się jeszcze bardziej doskonała.

Matka tylko potrząsała głową.

– Córko, nie urodź się piękna, urodź się szczęśliwa. To stare przysłowie, a życie zawsze je potwierdza.

Kasia słyszała to od dziecka, ale nigdy się nad tym nie zastanawiała. Im była starsza, tym bardziej wierzyła, że piękni ludzie zawsze są szczęśliwi… Przyzwyczaiła się, że wszyscy wokół się nią zachwycają.

– Ach, jaka śliczna dziewczynka! Te oczy, ten uśmiech! – a ona tylko się uśmiechała i rozkoszowała komplementami, czasem nawet dostając za to cukierka, którego nigdy nie odmawiała.

W przedszkolu zawsze grała księżniczkę, a w szkole każda dziewczyna chciała być taka jak ona. Kasia nie rozumiała, że ten nadmiar uwagi może kiedyś obrócić się przeciwko niej. Wanda często o tym myślała. Ale córka, pewna swojej wartości, marzyła o mężczyźnie równie przystojnym jak ona sama. A koledzy, którzy kręcili się wokół niej, słyszeli tylko szyderczy śmiech.

– Czy oni naprawdę nie widzą, kim ja jestem, a kim oni? – myślała.

Wanda starała się wpoić córce, że przystojni faceci rzadko bywają dobrymi mężami. Ale Kasia była przekonana o czymś zupełnie innym. W szkole nie miała świetnych wyników, skończyła tylko technikum. I tam też nie znalazła nikogo godnego siebie.

– Mamo, nie potrzebuję zwykłych Marków i Darków. I tak doczekam się swojego szczęścia – mówiła, gdy matka zaczynała rozmowę o małżeństwie.

Nie brakowało chłopaków, którzy się nią interesowali. Po technikum Kasia pracowała w urzędzie gminy. Ale z czasem miejscowi zrozumieli, że dla nich jest niedostępna, i przestali się nadskakiwać. Koledzy i koleżanki z klasy dawno się pobrali, mieli dzieci, a ona wciąż była sama.

– Mamo, wyjeżdżam do miasta. Co tu jest w tej wsi? Tam znajdę swoje szczęście, a tutaj nikt mnie nie porwał. Wszyscy tacy zwyczajni, wiejscy. Nie ma wśród nich tego, czego potrzebuję – pewnego dnia oznajmiła Wandzie i wyjechała.

Matka przyjęła to ze spokojem. Już dawno przestała próbować przekonywać córkę, że uroda to nie wszystko, a czas ucieka. Kasia wciąż była sama. Przyjaciółki Wandy chwaliły się wnukami i rodzinnym szczęściem, a ona nie wiedziała, co powiedzieć o córce.

Kasia skończyła trzydzieści lat, a wciąż nie było przy niej tego wymarzonego przystojniaka. Minęło siedem lat, a ona wciąż szukała. W końcu trafiła do solidnej firmy. I tu szczęście się do niej uśmiechnęło – poznała dyrektora. Taki właśnie wyobrażała sobie męża. Jego maniery, sposób mówienia, uśmiech, nawet ten dołek na brodzie – wszystko w nim było idealne.

Tomasz był pierwszym mężczyzną, który ją zainteresował. Nie miała nic przeciwko temu, że miał żonę i dwoje dzieci. Od dawna chciała mieć dziecko – piękne, tak jak ona. O małżeństwie już nawet nie marzyła.

– Co z tego, że Tomasz jest żonaty? – myślała. – I tak go zdobędę.

Uwiedzenie dyrektora okazało się łatwe. Od pierwszego wejrzenia zauważył jej urodę i zaczął zabiegać o uwagę. Zaprosił ją do restauracji.

– Kasiu, nigdy nie spotkałem tak pięknej kobiety jak ty. Jestem oczarowany. Szkoda tylko, że nie poznaliśmy się wcześniej. Niestety, mam rodzinę i nie mogę jej zostawić – mówił szczerze. – Ale bardzo chciałbym, żebyśmy się czasem spotykali.

– Tomku, nie przejmuj się. To tylko zabawa, nie mam zamiaru rozbijać twojego małżeństwa – odpowiedziała, a on odetchnął z ulgą.

Wkrótce Kasia zaszła w ciążę. Dostała to, czego chciała. Tomasz ją wspierał, a ona była szczęśliwa. Teraz zrozumiała, czym jest prawdziwe szczęście. Całe swoje życie poświęciła synowi, Kacprowi.

Chłopak wyrósł na przystojnego i bystrego młodzieńca. W szkole miał same piątki, wygrywał konkursy i olimpiady. Uprawiał sport i nikt mu nie dorównywał. Kasia była z niego dumna.

Kacper też wiedział, że jest przystojny, ale nie zwracał uwagi na dziewczyny, które się w nim podkochiwały. Żadna mu się nie podobała. Kasia zaczęła się martwić:

– Czyżby odziedziczył po mnie ten upór? Niech tylko nie powtórzy mojego błędu. Nie trzeba czekać na księżniczkę, trzeba żyć teraz.

Ale nie potrafiła z nim o tym porozmawiać. Wierzyła, że znajdzie odpowiednią dziewczynę – ale koniecznie piękną. Kacper skończył studia, dostał dobrą pracę, szybko awansował. Wróżono mu wielką karierę.

Miał prawie trzydzieści lat, gdy pewnego dnia zadzwonił do matki:

– Mamo, zakochałem się. Zamierzam się ożenić. Przyjedziemy z Anią w odwiedziny. To wspaniała dziewczyna, taka, o jakiej zawsze marzyłem.

– Dobrze, synku. Czekam na was.

Okazała się zwykłą, sympatyczną dziewczyną.
Kasia była szczęśliwa, że syn w końcu się żeni. Opowiedział jej, że poznał Anię, gdy przyszła do ich firmy po studiach. Wreszcie doczekała się tej wizyty. Postawiła szampana, przygotowała stół i czekała.

– Mamo, to Ania – przedstawił ją syn, wchodząc do domu. – Aniu, a to moja mama…

Kasia patrzyła na dziewczynę, a uśmiech powoli znikał z jej twarzy. Ania była zwykłą, miłą, ale bardzo przeciętną dziewczyną.

– Dzień dobry, miło panią poznać – powiedziała dziewczyna cichym głosem. – Kacper tak wiele o panKasia w końcu zrozumiała, że piękno nie daje szczęścia, ale dopiero wtedy, gdy Ania troskliwie zajęła się nią w chorobie i gdy ujrzała prawdziwą miłość między synem a jego żoną.