Nie ma już dla niego ratunku, – powiedziała żona obcym, zimnym głosem. – Przyjedź sam i porozmawiaj z lekarzem.

– I tak nie przeżyje, – powiedziała żona obcym, zimnym głosem. – Przyjedź sam i porozmawiaj z lekarzem, jeśli mi nie wierzysz. Tam są pielęgniarki, odpowiednie warunki dla niego będą. Przecież nie na darmo wymyślili ten hospicjum, wszyscy tak robią…

Piotr urodził się dwa miesiące przed terminem i od razu trafił na oddział intensywnej terapii. Początkowo lekarze niczego nie mówili, ale wkrótce pojawiła się nadzieja – sam zaczął oddychać, przybierał na wadze. Gdy wypisano go do domu, wciąż był tak maleńki, że Łukasz bał się go brać na ręce, obawiał się, że coś mu uszkodzi. Ale kiedy Piotruś budził się i cichutko płakał nocą, Maria nie wstawała do niego, więc Łukasz musiał się przyzwyczaić. Maria także nie chciała chodzić z nim do lekarzy, mówiła, że to przez nich wszystko się stało, przecież robiła wszystkie badania i USG, twierdzili, że wszystko jest w porządku. A czy to jest w porządku? Trzy miesiące, a on nawet główki nie trzyma.

Łukasz sam zapisywał go do lekarzy, słuchał niezrozumiałych słów, od których język przyklejał się do podniebienia, robił synowi badania, każdorazowo dziecinnie mrużąc oczy, gdy pielęgniarka próbowała znaleźć żyłę. Z czasem trafił do genetyków w centrum wojewódzkim, którzy wyjaśnili, że można Piotrowi pomóc, ale potrzeba specjalnych leków. Dlatego Łukasz wyjechał na pracę za granicę – znajomy go dawno namawiał, tam dobrze płacili, ale Maria nie puszczała. Teraz jednak nie było wyjścia. Pojechał. Myślał, że syn jest z Marią i wszystko jest w porządku, ale sprawy potoczyły się inaczej. Babcia nic mu nie mówiła, chociaż czuł, że coś przed nim ukrywa.

– Wszystko dobrze, synku, pracuj – powtarzała.

Jak się okazało, przez cały ten czas to właśnie babcia chodziła do szpitala do Piotrusia – rozmawiała z nim, smarowała kremem przeciw odleżynom i robiła masaż. Maria poszła do pracy i nic nie powiedziała Łukaszowi. Przyznała się dopiero wtedy, gdy Łukasz oznajmił, że przyjedzie na miesiąc urlopu.

– Maria, to przecież nasz syn! – oburzył się. – Jakie hospicjum, po co ja pracuję? Lekarz mówił, że leki…

– Jakie leki! – krzyknęła Maria. – Widziałeś go w ogóle? Pół roku cię tu nie było, więc nie mów mi, co i jak powinnam robić! Jestem jeszcze młoda i chcę dla siebie pożyć. A dziecko można inne urodzić. Nie chcę, jak matka, całe życie pieluch zmieniać!

Młodszy brat Marii miał dziecięce porażenie mózgowe, a kiedy się poznawali, Łukasza zachwycało, jak krucha i delikatna Maria nosi na rękach brata, sadza go w wózku i czyta książki na głos. Za to ją właściwie pokochał. Ale najwyraźniej miłości Marii wystarczyło tylko dla brata.

– Jeśli nie zabierzesz syna do domu, złożę pozew o rozwód – zagroził Łukasz.

– No to składaj! Znalazłeś czym straszyć! Przeżyłam jakoś bez ciebie cały ten czas i dalej przeżyję.

Nie myślał, że naprawdę odejdzie. Ale Maria odeszła, jeszcze zanim przyjechał. Klucze od mieszkania przyniosła jego babci, która od dawna wszystkiego się domyślała, ale Łukaszowi nie mówiła – Maria znalazła kogoś, do kogo mogła się przeprowadzić.

– Nie martw się, synku, damy radę. Pomogę ci z Piotrusiem, ale pracę trzeba tu znaleźć, sama z nim nie dam rady.

Łukasz sam to rozumiał – babcia od dawna chorowała, sama potrzebowała opieki, ale nie mógł spłacić jej długu, nie mógł się rozdzielić na dwie części.

Łukasza wychowywała babcia. Matka, całkiem udana piosenkarka, przywiozła go do babci na miesiąc, ale tak go już nie zabrała. Przesyłała regularnie pieniądze, póki chodził do szkoły, ale potem najwyraźniej uznała, że wystarczy, poradzi sobie. Młodość Łukasz myślał, że matka go kocha, tylko życie ma trudne: koncerty, nagrania, wielbiciele… Sam pojechał nawet na jej koncert – kupił ogromny bukiet róż, marzył, jak jej go wręczy, jak go rozpozna i ucieszy się, powie prosto ze sceny – to mój syn!

Ale wszystko poszło nie tak: najpierw długo go nie zauważała, w końcu wzięła bukiet, nie patrząc nawet, i rzuciła go gdzieś w kąt. A Łukasz oddał prawie całą swoją pensję na ten bukiet. Po koncercie ledwo przedarł się za kulisy, próbował wyjaśnić, że to on – jej syn, ale matka do siebie go nie wpuściła. Kazała mu przekazać, że jest zmęczona i że zadzwoni. Czekał na jej telefon miesiąc, nie odchodził od telefonu. Ale nie zadzwoniła.

Teraz już o niej nawet nie wspomina, a jeśli w radiu leciała jej piosenka, przełączał od razu, nie chciał słuchać, choć wcześniej znał wszystkie na pamięć. Babcia była dla niego i ojcem, którego nigdy nie poznał, i matką. A teraz również matką Piotruszowi była – zajmowała się jak mogła, a Łukasz znalazł pracę z normalnym grafikiem, by babcia nie była zbyt zmęczona. Maria nawet nie dzwoniła, jeszcze gorsza niż jego matka – ta przynajmniej czasem udawała, że ma dziecko.

– Łukasz, miałam dzisiaj taki żywy sen – opowiedziała pewnego dnia babcia. – Twój dziadek, niech mu ziemia lekką będzie, poprosił, bym przyniosła mu wody ze studni. Mówię – ale jak ja zaniosę, przecież nogi mnie nie niosą! A on mówi – tutaj wszyscy mogą chodzić. Patrzę, a trawa pod nogami – zieloniutka! I miękka jak puch. Idę po niej, a nogi same suną i nawet nie bolą! Nabieram wody i na koniec zaglądam do tej studni. Patrzę, a tam ty w garniturze i krawacie, obok taka dobra dziewczyna, z dołeczkami w policzkach. W welonie. Czuję, że sen na jaw się spełni – znajdziesz sobie dobrą żonę, a nie tę trzpiotkę!

– Babciu, jaka żona! Jeśli własna matka nie chciała opiekować się Piotrusiem, kto się zgodzi?

Następnego dnia babcia nie obudziła się. Także sen jak w rękę, ale nie o to chodziło – teraz to ona przynosi wodę dziadkowi, a nie małemu Piotrusiowi.

Co teraz robić, Łukasz nie wiedział. Matka pomogła z pogrzebem, przyjechała nawet sama, ale i tak trzeba było sięgnąć do oszczędności, a prosić jej było wstyd. Po kilkunastu dniach zadzwoniła jednak sama i powiedziała:

– Znalazłam opiekunkę dla twojego syna. Będę jej płacić, nie martw się.

Taka hojność zdziwiła Łukasza, chciał początkowo odmówić, mówiąc, że nic od niej nie potrzebuje, ale zmienił zdanie – teraz nie było miejsca na dumę, gdy kończyły się leki synowi.

Dlaczegoś oczekiwał dorosłej, doświadczonej kobiety, widział wiele takich w szpitalach, gdy woził Piotrusia, wszystkie przypominały jego babcię z młodości – energiczne, proste, znają się na swoim fachu. Ale matka i tu postanowiła oszczędzać – przysłała jakąś absolwentkę, dziewczyna od razu przyznała, że to jej pierwsza praca.

– Nie martwcie się, przeszłam specjalne kursy i wszystko umiem – powiedziała pewnie, ale głos jej drżał.

Mógłby zadzwonić do matki i powiedzieć, że ta dziewczyna nie poradzi sobie z Piotrusiem, ale nie chciał rozmawiać z matką. Łukasz postanowił poczekać, może rzeczywiście te kursy są użyteczne.

Dziewczynę nazywano Magdą. Dzwoniła do niego co pół godziny.

– Panie Łukaszu, to normalne, że on czkawki dostaje?

– Prosze trzymać go pionowo. I coś ciepłego na plecy położyć, ręcznik można podgrzać żelazkiem.

– Panie Łukaszu, on tak ciężko oddycha, obawiam się!

– Magda, inhalator, przecież mówiłem…

I tak to szło.

Jednak po kilku tygodniach przyzwyczaiła się i zaczęła sobie lepiej radzić. Łukasz musiał zmienić pracę – jej dzień pracy kończył się o szóstej, a musiał zdążyć wrócić. Musiał iść pracować na budowę, gdzie grafik był luźny, ale płatność była nielegalna. Obiecali dobrze zapłacić, ale kiedy…

Weekendami Łukasz spędzał z synem – ta dziewczyna nie mogła pracować w weekend za nawet dodatkowe pieniądze, twierdziła, że uczy się chińskiego. Mówiła, że chce wyjechać tam na praktykę, studiować akupunkturę. Magda była zabawna, naiwna, nie taka jak jego babcia – ta zawsze wierzyła telewizji, a ta dziewczyna internetowi.

W dzień urodzin Piotrusia choć była sobota, Magda przyszła z balonem, który Piotruś uwielbiał, i z własnoręcznie zrobionym kombinezonem. Łukasz wzruszył się i zaprosił ją na herbatę – kupił tort z tej okazji. Potem poszli razem na spacer – ubrali Piotrka w nowy kombinezon, włożyli do wózka i przywiązali balon, by miał na co patrzeć. Łukasz zdawał sobie sprawę, że jego syn może nie dożyć następnych urodzin, i to ściskało mu gardło. Jednak w chwili, gdy pchał go słoneczną ulicą, a balon unosił się w górę pod wpływem lekkiego jesiennego wiatru, na sercu miał spokój.

Zauważył Marię za późno, dopiero gdy zatrzymali się przy przejściu dla pieszych, jej pomalowana twarz przykuła jego wzrok. Razem z nią były podobne koleżanki, najwyraźniej szły na jakieś przyjęcie. Maria go też nie od razu zobaczyła, jej twarz zarumieniła się z plamami. Odwróciła głowę, coś powiedziała do swoich znajomych i pospieszyła na drugą stronę ulicy.

– Kto to? – zapytała Magda, widząc jego zdenerwowanie.

Łukasz wypuścił powietrze z płuc i odpowiedział:

– Nikt.

– No to dobrze, – powiedziała i się uśmiechnęła.

Nie widział wcześniej jej uśmiechu. Dołeczki w policzkach Magdy przypominały coś mu, ale co? Niebieski balon na tle błękitnego nieba zaczął rwać się w górę jak jego serce.

Pensji nadal nie wypłacano. Leki się kończyły, i Łukasz nie miał wyjścia – musiał zadzwonić do matki.

– Czy ja ci mało pomagam? – zapytała zirytowana. – Czy wiesz, ile tej dziewczynie płacę? Co z ciebie za mężczyzna, że nie możesz zarobić na leki?

Ze wstydu Łukaszowi brakło tchu. Czy naprawdę nie potrafi zapewnić synowi? Wyłączył telefon i opuścił głowę – chciałoby się, by teraz podeszła babcia, położyła mu rękę na ramieniu i powiedziała, że wszystko będzie dobrze…

Usłyszał lekkie kroki, a na progu kuchni pojawiła się Magda. W rękach trzymała kopertę.

– Proszę, – powiedziała i położyła ją na stole.

– Co to? – nie rozumiał Łukasz.

– Na leki. Dla Piotrusia.

Nie mógł pojąć, co to wszystko znaczy?

– Twoja mama mi zapłaciła. Dobrze zapłaciła, nie myśl sobie. Oszczędzałam na wyjazd do Chin, ale teraz te pieniądze nie są mi potrzebne – mieszkam z rodzicami, mam wszystko.

– A twój wyjazd… – Łukasz nie wiedział, co powiedzieć.

Magda wzruszyła ramionami.

– Gdzie ja teraz pojadę…

Nieśmiało się uśmiechnęła, ukazując dołeczki w policzkach. A Łukasz nagle przypomniał sobie babcię i jej sen. Natychmiast poczerwieniał po korzenia włosów, sam nie wiedząc dlaczego.

– Weź, – powiedziała stanowczo. – Tak będzie lepiej.

– Wszystko zwrócę, – powiedział Łukasz chrapliwie, odkaszlnął i zapytał. – Skoro nie jedziesz do Chin, to może przyjdziesz do nas w weekend? Pójdziemy na spacer, jak ostatnio…

Magda znowu się uśmiechnęła i odpowiedziała:

– Z przyjemnością…