Nie kusić losu

**Nie kusić losu**

Z perspektywy swojego doświadczenia życiowego Nadzieja zrozumiała — a nawet jest o tym przekonana — że w życiu nic nie dzieje się bez przyczyny. Każde spotkanie, każda znajomość są z góry zapisane w losie.

— I nie ważne, co mówią o zbiegach okoliczności — to nieprawda — mówi z przekonaniem. — Niektórzy wierzą, że los można oszukać albo zmienić, ale nikomu jeszcze się to nie udało. Każdy ma swoją tajemnicę, schowaną głęboko na dnie szuflady. Lepiej, żeby nikt o niej nie wiedział — rozważała czasem sama ze sobą. — Ja też mam swoją, to oczywiste. Ale nie chcę, żeby ktokolwiek ją odkrył.

Patrząc przez okno na kwitnącą dziką jabłoń, przypomniała sobie podobny maj. Bez pachniał upojnie, gdy Nadia z Weroniką wracały ze szkoły. Były wtedy w dziesiątej klasie, w tamtych czasach to był ostatni rok nauki. Przygotowywały się do egzaminów. Od dzieciństwa były nierozłączne — mieszkały obok siebie, uczyły się w jednej klasie. Ile tajemnic między sobą skrywały! Weronika była cichsza, delikatniejsza, jej policzki zawsze płonęły jak maki. Była nieśmiała, może dlatego twarz miała jak rumiane jabłuszko. Nadia — żywiołowa i przebojowa, zawsze stawała w obronie przyjaciółki.

— Werka, no przecież możesz odpowiedzieć albo dać mu „odczuć”, jak to się mówi. Wtedy nikt by się nie czepiał. Nie wstydź się, walnij tego Jacka książką w łeb, a przestanie wiązać twojego warkocza do krzesła — pouczała Weronikę.

Weronika miała długi warkocz, a Jacek siedział tuż za nią i po cichu przywiązywał go do oparcia. Gdy wstawała, nagle siadała z powrotem, a cała klasa wybuchała śmiechem. Nikt oczywiście nie podejrzewał, że Jacek był w niej potajemnie zakochany. Tak okazywał uczucie — zwracał na siebie uwagę. Weronika nie darzyła go sympatią, zbyt rozwydrzony i drobny.

— Nadia, nie mogę go uderzyć książką. Żal mi Jacka, nawet jeśli na to zasługuje — odpowiadała Weronika.

— No to źle, następnym razem sama się z nim rozprawię — obiecywała Nadia.

— Daj spokój, nie warto zwracać na niego uwagi — mówiła skromnie przyjaciółka.

Po szkole dziewczyny poszły do technikum, uczyły się na kierunku towaroznawstwa. Razem się kształciły, ich przyjaźń tylko się umacniała, choć Weronika stała się odrobinę śmielsza. Nadia spotykała się z Grześkiem z innej grupy, biegała na randki, a Weronika spędzała wieczory w domu.

— Oj, Wera, przedstawię ci kolegę Grześka. Fajny chłopak, tylko straszny żartowniś, sypie dowcipami jak z rękawa — śmiała się Nadia. — Będziemy razem wychodzić. Sławek nawet pytał, czy mam jakąś koleżankę.

— Nie, Nadia, nie chcę takich znajomości. Wiesz przecież, że czekam na prawdziwą miłość, raz na zawsze.

— No to będziesz siedzieć w domu, czekając na księcia. Chodź jutro z nami do kina — namawiała przyjaciółka.

Weronika nie chciała przeszkadzać — w końcu trzeci zawsze jest piątym kołem u wozu. Tak uważała. I nie chciała się umawiać, wierzyła, że jej los gdzieś jest, tylko jeszcze nie nadszedł czas spotkania.

Pewnego dnia zauważyła, że Nadia jest w złym nastroju:

— Coś się stało? Jesteś jakaś smutna.

— Pokłóciłam się z Grześkiem na całego. Poszliśmy do kina we dwoje, a on zobaczył jakieś dwie dziewczyny, podszedł, śmieje się. A ja stoję z boku jak „biedna krewna”. Po dziesięciu minutach mnie zauważył. Przez cały film się oglądał. Po seansie mu powiedziałam, co myślę.

— A on? — dopytywała Weronika.

— Co? Odesłał mnie w siną dal i jeszcze dodał, że mu się znudziłam. No to ja też nie pozostawiłam tego bez odpowiedzi i posłałam go w kosmos… Nasza miłość się skończyła. Niech tylko spróbuje się zbliżyć — odpowiedziała z determinacją.

Grześ więcej do niej nie podszedł. Przeżywała, ale szybko zapomniała. Minęło trochę czasu, pod koniec nauki dziewczyny wybrały się na spacer do parku. Była wczesna wiosna, ciepło. Szły, gadając wesoło, Weronika niosła książkę. Nagle obok przeszedł chłopak i przypadkiem potrącił ją — książka wypadła. Schylił się, podniósł i przepraszającym tonem rzekł:

— Przepraszam, to niechcący — ale zobaczył ich roześmiane twarze i też się uśmiechnął. — Proszę. Słowo honoru, niechcący.

— No dobra, wybaczamy — odparła Nadia, a Weronika milczała.

Chłopak był wysoki, przystojny, z niebieskimi oczami i lekko kręconymi włosami opadającymi na czoło. Ich spojrzenia się spotkały i oboje od razu poczuli wzajemne przyciąganie.

— No proszę, takie rzeczy się zdarzają — przemknęło Weronice przez myśl, a on nie spuszczał z niej wzroku.

W końcu otrząsnął się i powiedział:

— Gosia. A właściwie Grzegorz, ale wolę Gosia.

— Nadia — szybko podała rękę — a to Weronika.

— Miło mi — odparł Gosia. — Macie gdzieś pilnie iść?

— Nie, po prostu spacerujemy — odpowiedziała Nadia.

Gosia bardzo się Nadii spodobał. Już postanowiła, że nie puści go tak łatwo. Ale widziała też, jak przyjaciółka zerka w jego stronę, a policzki płoną jak maki.

— No tak, Werce też się podoba — pomyślała. — Ale z nią szybko się uporam, jest zbyt skromna, ustąpi.

Gosi spodobała się Weronika. Choć milczała, podczas gdy Nadia paplała, on cały czas patrzył na nią.

— Ta dziewczyna jest wyjątkowa. Delikatna, skromna. Właśnie takie mi się podobają — myślał.

Na głos powiedział:

— Ja też właściwie się nie śpieszę. Mogę wam towarzyszyć? — spytał, patrząc na Weronikę. Ta w końcu się uśmiechnęła i skinęła głową.

Nadia natychmiast odpowiedziała:

— Oczywiście, będzie weselej. A ty gdzie pracujesz albo studiujesz?

— Pracuję w szkole od roku po studiach, uczę fizyki.

— Rozumiem. Mnie by się nie chciało być nauczycielką, za dużo hałasu, dzieci niegrzeczne.

Nadia ciągle mówiła, Weronika milczała, uśmiechając się, Gosia