Nie kusić losu

Piękna i niezależna Kinga zakochała się, i to w takim przystojniaku jak Krzysztof, że sama była w szoku. Pracowała w salonie kosmetycznym, a on przyszedł się ostrzyc i usiadł na jej fotelu.

– Proszę nieco krócej – powiedział uprzejmie, spojrzał jej w oczy i od razu przeskoczyła między nimi iskra, i to jaka!

– Boże, jaki przystojny, a te oczy… – przemknęło Kingi przez myśl.

– No proszę, jaka piękność pracuje w tym salonie, a ja nawet tu nie zaglądałem. Trafiłem tu przypadkiem. Tylko czy jest wolna? Pewnie ma chłopaka, takie dziewczyny nie chodzą same – myślał Krzysztof, gdy Kinga czarowała nad jego fryzurą.

Szybko skończyła strzyżenie, ale od razu pożałowała:

– Mogłam się przy nim pokręcić dłużej, ale trudno, to tylko kolejny klient.

Krzysztof nie chciał przepuścić takiej okazji i postanowił ją spotkać wieczorem. Wyszedł z salonu, spojrzał na godziny otwarcia i zadowolony pojechał do pracy – kończył wcześniej.

Po zmianie Kinga wyszła i od razu zobaczyła swojego klienta z bukietem róż. Podszedł do niej z uśmiechem:

– Cześć, to dla ciebie – podał kwiaty.

– Dla mnie? A za co? – zdziwiła się.

– Za świetną fryzurę – roześmiał się, a Kinga też. – Jesteś wolna? Może wpadniemy na kawę?

– Możemy – zgodziła się, myśląc: – Jak to możliwe, że taki przystojniak jest sam?

W kawiarni rozmawiali swobodnie, Krzysztof okazał się duszą towarzystwa. Rozśmieszał Kingę, a ona śmiała się, zapominając o całym świecie. Od tego wieczoru zaczęli się spotykać. Kinga wciąż czekała, aż ją rzuci, ale ich związek trwał, a Krzysztof okazał się czuły i troskliwy.

Czas mijał. Zaczęli rozmawiać o wspólnym mieszkaniu i ślubie. Kinga wiedziała, że z powodu wyglądu Krzysztofa nie uniknie problemów. Gdziekolwiek się pojawili, zawsze znalazły się kobiety, które rzucały się na cudzych mężczyzn, a na przystojnych szczególnie. Nie miała wątpliwości i nawet odmawiała wyjścia za niego właśnie z tego powodu.

– Kinguś – tak czasem ją nazywał – co ty sobie znowu wymyśliłaś? – pytał szczerze Krzysztof.

– Nie wiem… Nie mogę za ciebie wyjść, bo jesteś… zbyt przystojny. A pięknym mężczyznom nie można ufać. Widzę, jak na ciebie patrzą.

– Kinga, no co ja mam zrobić? Mam się oszpecić?

Patrzyła na niego i rozumiała, że kocha go całym sercem. Jego ciemne, palące oczy, ciepłe spojrzenie spod gęstych rzęs, wyraźne rysy twarzy. Krzysztof był dobrym i wiernym facetem, który oprócz Kingi kochał tylko komputery.

W końcu jednak uległa i zgodziła się na ślub. Pobrali się.

– Kinguś, moja najpiękniejsza – mówił, obejmując ją. – Nie ma dla mnie ładniejszej kobiety na świecie. – Topniała od jego słów, choć wiedziała, że sama jest atrakcyjna i mężczyźni często się za nią oglądali. Ale dla niej istniał tylko mąż-przystojniak.

Do salonu dołączyła nowa pracownica, Ewa – ładna, gadatliwa i przyjacielska. Pewnego dnia zobaczyła Krzysztofa, który w przerwie przyjechał do żony. Wyszli razem na obiad do pobliskiej kawiarni.

– Boże, jaki przystojny! – wykrzyknęła Ewa, widząc przez okno, jak Krzysztof wysiadł z samochodu i podszedł do Kingi.

Wziął ją za rękę i poszli. Czasem wpadał do niej w przerwach.

– Kto to? – spytała koleżankę.

– Mąż Kingi.

– Mąż?! Niemożliwe! – Ewa była wyraźnie zaskoczona.

Nikt nie wiedział, ale od tego dnia straciła spokój. Chciała zdobyć tego przystojniaka. Była drapieżna i nie cofnęła się przed niczym. Zaczął