Nie kusić losu

Piękna i niezależna Kinga zakochała się, i to jak – w przystojniaku o imieniu Krzysztof, że aż sama się zdziwiła. Pracowała w salonie kosmetycznym, a on przyszedł się ostrzyc i usiadł w jej fotelu.

„Proszę nieco krócej,” powiedział uprzejmie, spojrzał jej w oczy i między nimi natychmiast przeskoczyła iskra – i to jaka!

„Boże, ależ on przystojny, a te oczy… palące,” przemknęło Kingzie przez myśl.

„O rany, jaka piękna dziewczyna tu pracuje, a ja nigdy nie zahaczałem o ten salon. Trafiłem tu przypadkiem, ale to był szczęśliwy traf. Tylko czy jest wolna? Pewnie ma chłopaka, takie kobiety nie chodzą same,” rozmyślał Krzysztof, gdy Kinga czarowała nad jego fryzurą.

Szybko skończyła strzyżenie, ale zaraz pożałowała:

„Trzeba było przeciągnąć to choć trochę, ale cóż – to tylko kolejny klient.”

Krzysztof nie zamierzał jednak przepuścić takiej okazji i postanowił spotkać się z nią wieczorem. Wyszedłszy z salonu, spojrzał na godziny otwarcia i zadowolony pojechał do biura – kończył wcześniej.

Po pracy Kinga wyszła i od razu zobaczyła swojego klienta z bukietem kwiatów. Podeszedł do niej z uśmiechem:

„Cześć, to dla ciebie,” podał jej kwiaty.

„Dla mnie? Ale za co?” – zdziwiła się Kinga.

„Za strzyżenie, bardzo mi się podobało,” roześmiał się, a ona też. „Jesteś wolna? Może skoczymy do kawiarni?”

„Możemy,” zgodziła się, choć w myślach zastanawiała się: „Jak to możliwe, że taki przystojniak jest sam? Nie ma dziewczyny?”

W kawiarni rozmawiali swobodnie i wesoło. Krzysztof okazał się rozmowny i interesujący. Rozśmieszał Kingę, a ta śmiała się, zapominając o całym świecie. Od tego wieczora zaczęli się spotykać. Kinga wciąż czekała, aż ją porzuci, ale ich związek trwał, a Krzysztof okazał się czuły i troskliwy.

Mijał czas. Zaczęli nawet rozmawiać o wspólnym mieszkaniu i ślubie. Kinga wiedziała jednak, że problemów z powodu urody Krzysztofa nie uniknie. Bo gdziekolwiek by poszli – na imprezę czy do pracy – zawsze znajdą się kobiety łase na cudzych mężczyzn, a na przystojnych szczególnie. Nie miała co do tego wątpliwości i nawet odmawiała wyjścia za niego właśnie z tego powodu.

„Kochanie,” tak czasem ją nazywał, „co ty znowu sobie wymyśliłaś, jakieś dziwne fantazje?” – pytał szczerze Krzysztof.

„Nie wiem, nie mogę za ciebie wyjść, bo jesteś… za ładny. A przystojnym mężczyznom nie można ufać. Widzę, jak kobiety na ciebie patrzą,” przyznała się szczerze.

„Kinga, no co mam zrobić? Mam się okaleczyć?”

Patrzyła na niego i rozumiała, że kocha go ponad wszystko – całą duszą i sercem. Kochała jego ciemne, palące oczy, ciepłe spojrzenie spod gęstych rzęs, jego wyraźne, szlachetne rysy. Krzysztof był dobrym i wiernym facetem, który poza Kingą kochał tylko komputery.

W końcu jednak Kinga uległa i zgodziła się na ślub. Pobrali się.

„Kinga, moja ukochana, jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie,” obejmował ją mąż i powtarzał ciągle. „Nie ma dla mnie piękniejszej od ciebie.” – Ona topniała od tych słów.

Choć wiedziała, że jest atrakcyjna i mężczyźni często rzucają jej gorące spojrzenia, dla niej istniał tylko jej przystojny mąż. Widziała też, jak inne kobiety zerkały w jego stronę.

Do salonu kosmetycznego dołączyła nowa pracownica – Ewa, ładna, gadatliwa i przyjazna. Po jakimś czasie Ewa zobaczyła Krzysztofa, który w przerwie przyjechał do żony. Wyszli razem na obiad do pobliskiej kawiarni.

„O Boże, jaki przystojny!” – wykrzyknęła Ewa, widząc przez okno, jak Krzysztof wysiadł z samochodu i podszedł do Kingi.

Wziął ją za rękę i poszli razem. Czasem wpadał do żony w przerwie.

„Kto to?” – spytała zdziwiona koleżankę.

„Mąż Kingi,” odpowiedziała tamta.

„Mąż?! Nie może być!” – Ewa wyraźnie była zaskoczona.

Nikt nie wiedział, ale od tego dnia Ewa straciła spokój. Chciała zdobyć tego przystojniaka – była z natury drapieżna i nie cofnęłaby się przed niczym. Zaczęła rozmawiać z Kingą o jej mężu, a nawet ją prowokować.

„Kinga, nie boisz się, że ci go zabiorą? Mieć takiego przystojnego męża to ryzyko.”

„Nie, nie boję się,” odpowiadała Kinga, choć w środku już się niepokoiła.

Ewa nie dawała jej spokoju, codziennie wracała do tematu.

„Kinga, u was z Krzysztofem wszystko w porządku? Jeszcze ci go nie ukradli?”

„Nie, wszystko dobrze, wszystko świetnie,” odpowiedziała Kinga i spojrzała na koleżankę tak, że na twarzy Ewy pojawiło się zdziwienie. „Uwierz mi, Ewa, ale mojemu mężu wystarczam tylko ja,” dodała.

Ewa zrozumiała, że przesadziła.

„Kinga, nie gniewaj się. Źle mnie zrozumiałaś. Ja wcale nie mam zamiaru odbierać ci męża,” tłumaczyła się.

Mimo to Kinga zaczęła się martwić po tych rozmowach – Ewa zbyt nachalnie interesowała się Krzysztofem. W duchu się wściekała:

„Dlaczego są ludzie, którzy wścibiają nos w nie swoje sprawy? Żyjemy z Krzysztofem i nie obchodzą nas cudze domysły.”

Ale Ewa nie odpuszczała.

„Kinga, wybacz, ale przystojni faceci to zagrożenie.”

„Ewa, mówisz z własnego doświadczenia? Ktoś cię skrzywdził?” – spytała Kinga.

„Było tak. Kochałam jednego – przystojny jak Apollo, ale straszny uwodziciel. Kobiety wskakiwały mu w ramiona, a on nigdy nie odmawiał. Potem dziwił się, dlaczego od niego odeszłam.”

„Ale nie wszyscy tacy są,” broniła Kinga. „Nie każdy przystojniak to bałamut.”

Kinga wyszła do sklepu, gdy niespodziewanie przyjechał Krzysztof. Nie zastał jej, więc odjechał. Gdy zadzwonił, dowiedział się, że jest na zakupach.

„Myślałem, że wpadniemy na obiad.”

„Krzysiu, czemu nie zadzwoniłeś? Nie umawialiśmy się, a ja musiałam coś kupić. No trudno, jestem już przy