Nie kusić losu

W snach wszystko jest możliwe, jednak losu nie oszukasz. Z wysokości swoich lat doświadczenia Weronika zrozumiała, że w życiu nic nie dzieje się bez przyczyny. Każde spotkanie, każde poznanie jest z góry zapisane w gwiazdach.

— Mogą mówić, co chcą o zbiegach okoliczności, ale to nieprawda — mówiła z przekonaniem. — Niektórzy wierzą, że los można oszukać albo zmienić, ale nikomu się to jeszcze nie udało. Każdy ma swoje trupy w szafie. Schowane głęboko, o których nikt nie powinien wiedzieć — rozmyślała czasem sama ze sobą. — Ja też mam, oczywiście. Ale nie chcę, żeby ktoś się o nich dowiedział.

Patrząc przez okno na kwitnącą dziką jabłoń, przypomniała sobie podobny, pachnący maj. Bez rozkwitał, gdy Weronika z Bogusią wracały ze szkoły, ucząc się w dziesiątej klasie. W tamtych czasach to była klasa maturalna, dziewczyny szykowały się do egzaminów. Od dzieciństwa były nierozłączne, mieszkały obok siebie, chodziły do tej samej klasy. Ile tajemnic między sobą skrywały! Bogusia była bardziej nieśmiała i delikatna, jej policzki zawsze płonęły jak maki, może dlatego wyglądały jak dojrzałe jabłuszka. Weronika — żywiołowa i przebojowa, zawsze stawała w obronie przyjaciółki.

— Boguś, no jak ty możesz nie umieć odpowiedzieć albo oddać, jak trzeba? Wtedy nikt by się nie czepiał. Nie wstydź się, walnij tego Darka z tyłu podręcznikiem, to przestanie przywiązywać ci warkocz do krzesła — uczyła ją przyjaciółka.

Bogusia miała długi warkocz, a ten Darek siedział tuż za nią i po cichu przywiązywał go do oparcia. Gdy wstawała, nagle siadała z powrotem, a klasa wybuchała śmiechem. Nikt oczywiście nie podejrzewał, że Darek był w niej potajemnie zakochany i tak właśnie okazywał uczucie. Bogusi się nie podobał — zbyt rozrabiacki i drobny.

— Werka, nie mogę go uderzyć, szkoda Darka, choć na to zasługuje — odpowiadała.

— No to źle, następnym razem ja się z nim rozprawię — obiecywała Weronika.

— Daj spokój, nie zwracaj na niego uwagi — mówiła cicho przyjaciółka.

Po szkole poszły do technikum, uczyły się na technologów żywności. Razem studiowały, ich przyjaźń tylko się umacniała, choć Bogusia stała się odrobinę śmielsza. Weronika spotykała się z Markiem z innej grupy, biegała na randki, a Bogusia wieczorami siedziała w domu.

— Oj, Boguś, poznaję cię z kolegą Marka, fajny chłopak. Tylko taki dowcipniś, żarty z niego lecą jak z rękawa — śmiała się Weronika. — Będziemy razem chodzić, Sławek nawet pytał, czy nie mam dla niego koleżanki.

— Nie, Werka, nie chcę takich znajomości. Wiesz, że czekam na prawdziwą miłość, raz i na zawsze.

— No to będziesz siedzieć w domu, czekając na księcia. Chodź jutro z nami do kina — namawiała.

Bogusia nie chciała przeszkadzać, w końcu trzecia osoba to zawsze za dużo. Tak uważała. I nie chciała się z nikim umawiać — wierzyła, że jej los gdzieś jest, tylko jeszcze się nie spotkali.

Pewnego dnia zauważyła, że przyjaciółka jest smutna:

— Coś się stało, Werka? Jakaś jesteś przygnębiona.

— Pokłóciłam się z Markiem na całego. Poszliśmy do kina we dwoje, a on zobaczył jakieś dwie dziewczyny, podszedł, śmieje się. A ja stoję z boku jak «biedna krewna». Po dziesięciu minutach mnie zauważył. A potem przez cały film się rozglądał. Po seansie mu powiedziałam, co myślę.

— A on? — wypytywała ciekawska Bogusia.

— Co? Odesłał mnie daleko i jeszcze dodał, że mu się znudziłam. No to ja też go wysłałam w kosmos… Na tym nasza miłość się skończyła. Niech spróbuje podejść — odpowiedziała z determinacją.

Marek więcej do niej nie podszedł. Trochę przeżywała, ale szybko zapomniała. Pewnego dnia, pod koniec nauki, przyjaciółki poszły na spacer do parku. Była wczesna wiosna, ciepło. Szły, śmiejąc się, Bogusia trzymała w ręce książkę. Nagle jakiś chłopak mimochodem zawadził o jej dłoń, książka upadła. Schylił się, podniósł i przepraszającym tonem powiedział:

— Przepraszam, to przypadkiem — ale zobaczywszy ich uśmiechnięte twarze, też się rozchmurzył. — Proszę. Naprawdę nie chciałem.

— No dobra, wybaczamy — odparła szybko Weronika, a Bogusia milczała.

Chłopak był wysoki, przystojny, miał niebieskie oczy i lekko kręcone włosy opadające na czoło. Ich spojrzenia się spotkały i od razu poczuli to samo — magnes, który ich przyciąga.

— No proszę, takie rzeczy — przemknęło Bogusi przez myśl, a on nie odrywał wzroku.

W końcu otrząsnął się i powiedział:

— Wojtek, Wojciech. Ale mówcie mi Wojtek.

— Weronika — szybko podała mu rękę — a to Bogusia.

— Miło was poznać — odpowiedział. — Macie może jakieś plany?

— Nie, tak tylko spacerujemy — odparła Weronika.

Wojtek bardzo się jej spodobał. Już postanowiła, że go nie wypuści. Ale widziała też, jak Bogusia zerka na niego, a jej policzki płoną.

— No to chyba Bogusi też się podoba — pomyślała. — Ale z nią szybko się dogadam, jest zbyt nieśmiała, ustąpi.

Wojtkowi spodobała się Bogusia. Choć więcej milczała, a koleżanka paplała bez przerwy, on i tak patrzył tylko na nią.

— Jaka niezwykła, delikatna. Właśnie takie lubię — myślał.

A na głos powiedział:

— Ja też nie mam pilnych spraw, mogę wam towarzystwa dotrzymać? — Spojrzał na Bogusię, a ta w końcu się uśmiechnęła i skinęła głową.

Weronika od razu wtrąciła:

— Jasne, będzie weselej. A ty gdzie się uczysz albo pracujesz?

— Pracuję w szkole od roku, po studiach. Uczę fizyki.

— Rozumiem. Ja bym nie dała rady, za dużo hałasu, dzieci niesforne.

Weronika mówiła i mówiła, Bogusia milczała, uśmiechając się, a Wojtek, choć odpowiadał, wciąż zerkał na przyjaciółkę.

— Bogusia, a ty czemu tak mało mówisz? — zapytał.

— Słucham — uśmiechnęła się, a jej policzki znów się zaróżowiły.

Weronika wszystko widziała. Zrozumiała, że Wojt