„Nie klep mnie po plecach!” Dzieci na drodze i zirytowani przechodnie

Podczas gdy matki szturmują internetowe fora z pytaniami, co zapakować do apteczki i czy wpuszczą je z wózkiem do kabiny, inni pasażerowie już nerwowo zerkają przez ramię, szykując się na lot obok malucha. Od jakiegoś czasu wszystko jest jasne kiedyś znajdowały się dobre dusze, które chciały zawstydzić wiecznie niezadowolonych, przekonując, że dzieci trzeba kochać, a dziś linie lotnicze rozważają montaż dźwiękoszczelnych paneli czy wręcz osobnych sektorów. No od kiedy nam się to zdarzyło?

Życzę udanego lotu!

Powiedzcie, kiedy nagle stało się modne, żeby nie zamykać się w domu po urodzeniu dziecka? Pracuj, chodź na spotkania, wyjeżdżaj, prowadź życie towarzyskie, udawaj, że Twoje dziecko nie przeszkadza nikomu bez względu na wiek. Nasze mamy nie miały takich luksusów ani nawet takich pomysłów. Szczerze mówiąc, trudno mi sobie wyobrazić Polkę z niemowlakiem w restauracji w latach 60., czy nawet dużo później. Takie rzeczy postrzegano jako ekstrawagancję i to właściwie ma sens.

I nie ma się co czarować podróż na długi dystans z dzieckiem to stres i dla malucha, i dla rodziców. Żeby wszystkim było wygodnie, trzeba się naprawdę postarać. A ilu osobom się chce? Przecież jak ludziom zaczyna się urlop, to już totalny luz a dzieci niech se radzą! Zostaje tylko liczyć na łaskawość współpasażerów.

Każdy chce latać w luksusie. Ale nikt nie marzy o tym, by dwie godziny przesiedzieć w hałasie, krzyku i kopaniu w fotel. Przecież bilet za tyle złotówek kosztował! Pasażerowie narzekają nawet na odstęp między fotelami, żeby tylko nogi wyciągnąć, a tu proszę pięciolatek w akcji i rozkoszne bujanie siedzenia przed sobą. Przyznam, nie widziałam nikogo, kto na to reagowałby z radością, robiąc z siebie kozę dla malucha.

Przedszkole na kółkach, czyli polska klasyka

Kiedyś chciałam być miła. Siadłam koło kobiety z niemowlakiem i zaparło mi dech okazało się, że podróżuje z całą drużyną dzieciaków! Rozsiedli się wszędzie: z przodu, z tyłu, po bokach, ciągle czegoś szukając, podając sobie smoczki i butelki przez przejście. Czułam się, jakby mnie adoptowali. A do tego bez proszę tu potrzymaj, tam popilnuj, a z termosu prawie oblała mnie wrzątkiem… Fantastycznie! Przez chwilę kusiło mnie, by wyskoczyć przez okno.

Innym razem, w pociągu TLK z Warszawy do Gdańska, miałam przez 6 godzin sceniczną wersję treningu matki. Pani próbowała ze wszystkich sił, by jej czteroletnia córeczka nikomu nie przeszkadzała i wyszło jak zwykle. Cały wagon zadrżał od Zosiu, pójdziemy tu, Zosiu, zobacz to, Zosiu, narysujmy pieska!, a potem chóralne wybieranie koloru kredki i głośny opis każdego namalowanego kotka. Nawet nie wiem, co gorsze

I jak tu nie wyjść na straszną ciotkę Bartoszkową, sugerując, by dzieci zostawiać w domu aż skończą osiemnaście lat? No chyba, że dziecko jest aniołem, co trzy godziny maluje w ciszy i zasypia z buzią przy pluszowym psie Ale czy ktoś takie widział?

Pomijam już niemowlaki, które płaczą przy starcie, lądowaniu i ogólnie na zmianę ciśnienia. Kiedyś był jeden taki syrena alarmowa na pokładzie, dziś leci z każdą rodziną cała gromadka. Do tego szczęśliwi braciszkowie i siostrzyczki, co urządzają wyścigi po korytarzu. Masz wrażenie, że wysiadasz z tego samolotu z prędkością, z jaką wystartował.

Podkreślam nie należę do grona zagorzałych childfree. Też byłam w podróży z maluchem, niestety musiałam. Ale powiem szczerze, nie mam nerwów, by urlop zamienić w dwutygodniowe przedszkole! Odpuściłam, jak tylko moje dziecko nauczyło się liczyć na palcach i można było powiedzieć: Stój tu, nie ruszaj niczego! Wtedy jest szansa na święty spokój naprawdę, bez kolorowania. Ale typowy polski rodzic bez zestawu kreatywnych zabawek się nie rusza. Bo przecież dziecko musi się rozwijać!, dziecko musi biegać!, a reszta najwyżej posiwieje wcześniej.