Nie jesteś naszą pięknością

Ballada o życiu Asi

– Asia, gdzie ty się podziewasz?! Ile razy mam do ciebie dzwonić?! Jeśli artykuł nie będzie gotowy na poniedziałek, to cię zwolnię!

– A idź do diabła! – krzyknęła Joanna w pustkę.

Z impetem nacisnęła pedał hamulca, a samochód z piskiem zatrzymał się na mokrej drodze. Przez moment poczuła się przejmująco samotna, siedząc w aucie i nie wiedząc, jak zmienić swoje życie.

Dlaczego jej koleżankom wszystko wychodzi inaczej? Koleżanki z klasy albo wyszły za bogatych mężczyzn, albo same się zrealizowały. Asia ma już dwadzieścia cztery lata, zaraz dwadzieścia pięć, a ciągle stoi w miejscu. Czuje, jakby utknęła w tej głupiej rzeczywistości. Cokolwiek by nie zrobiła, los zawsze rzucał kłody pod nogi. Miała wrażenie, że nie było jej pisane choć trochę cieszyć się życiem.

Niedawno znalazła wspaniałą pracę, uwielbiała swój magazyn, jednak odkąd na stanowisko redaktora powołano… kogoś, o kim nie umiała powiedzieć jednego dobrego słowa, straciła wiarę, że kiedyś jej się poszczęści.

Wydawało się, że jej ambicje ugrzęzły w takiej samej błotnistej kałuży, w jakiej teraz siedziała. Telefon dzwonił w samochodzie, ale nie miała ochoty nawet go podnieść.

Znów dzwonił ten obcesowy człowieczek, mianowany głównym redaktorem nie wiadomo przez kogo. Dopóki nie zjawił się Tomasz Józefowicz, w magazynie wszystko szło dobrze. Asia miała realne szanse, by sama stać się redaktorem naczelnym. A teraz ten nadęty bażant zajął kompleksowo jej miejsce.

Joanna całe życie marzyła o zostaniu dziennikarką, pracy w magazynie, przynoszeniu prawdy na łamy prasy, zbieganiu po polach za informacjami. Jednak marzenia zamieniły się w ciągnący się zastój.

Zaczęły się studia, a ona od razu rzuciła się w wir zdobywania doświadczenia.

A teraz, dziennikarka z prawdziwego zdarzenia, siedziała na poboczu przy swoim aucie, zmarznięta w mokrym śniegu.

Telefon wciąż nie przestawał dzwonić. Joanna w końcu wstała, otrzepała mokre spodnie i usiadła ponownie w samochodzie, podnosząc słuchawkę.

– Asińska, użyłabyś czasem głowy! Wołałem cię po artykuł, a okazuje się, że już go zrobiłaś. Po co mnie denerwujesz? – ryknął nisko, aksamitnym głosem Tomasz Józefowicz.

Józefowicz, ledwo postawiwszy nogę w redakcji jako nowy główny, wprowadził bezprecedensowy chaos między dziennikarkami, które prześcigały się w przyciągnięciu jego uwagi, choć bez skutku.

– Dałby pan mi chociaż słowo rzec! Wrzeszczysz jak… – chciała go nazwać wiejskim kogutem, ale ugryzła się w język, by nie przybliżyć swojego zwolnienia.

– Jutro standardowo, o dziesiątej, bądź w biurze. Mamy kwestię do omówienia w sprawie «Gwiazdo-Steel». I nie znikaj więcej. Nie chcę stracić takiej dziennikarki, szczególnie teraz, kiedy mamy zastój w kadrach.

Co za zmiana tonu, jakby łagodność w miód oblała! Wystarczyło rozejrzeć się po biurku, gdzie już leżał artykuł. Dość tego! Joanna w takich chwilach przypominała sobie słowa matki, wciąż powtarzającej, że z niej nic nie będzie. Jak bardzo można siebie nie kochać, by pozostać w pracy, która nie oferuje żadnych możliwości rozwoju?

„Nie jesteś miss, Asiu. Tylko piękne kobiety, z nogami do szyi i wąskimi taliami, i ustami jak z bajki, mają szanse na łatwe życie. A ty będziesz to wszystko dźwigać na swoich barkach – przekonywała ją matka.

A może mama miała rację? Po co się Joanna pcha z taką urodą? Inne redaktorki, same piękności… Z nimi się w ogóle nie można dogadać, tylko przemrużają oczy, a palcami po klawiaturze stuka-stuka-stuka.

Joanna pociągnęła nosem z żalu i wytarła ręką cieknący nos. Wynajmowane ciasne mieszkanko, długi, wieczne problemy. Mąż, z którego pożytku żadnego, także nie dawał ulgi. Jak mogła przeoczyć jego infantylność i brak chęci do działania?

Bała się odejść, ale pozostać było równie ciężko. Uwielbiała swój magazyn i nie chciała go zostawiać… ale powinna…

Wróciła do domu, zdjęła z siebie zabłocone ubrania, wrzuciła do pralki i stanęła pod gorącymi strumieniami prysznica. Wilgotne kropelki wbijały się w jej skórę, pozostawiając czerwone ślady. Tylko takie niemal gorące kąpiele mogły otrząsnąć ją z monotonii życia.

– Jestem w domu! – usłyszała głos z przedpokoju.

W tym momencie Joanna już trochę się uspokoiła. Wyszła, cmoknęła męża w policzek. Gdzie się podziała ta namiętność, która ich połączyła?

– Czemu jesteś taka czerwona? Znowu płakałaś z byle powodu? – zapytał Marek, zdejmując buty.

Joanna tylko otworzyła usta, ale nie odpowiedziała. Ludzie wokół mieli zadziwiającą zdolność do bagatelizowania jej problemów. To tylko oni mogli mieć zmartwienia, jej nie dotyczą…

– Przyszły papiery, wyniki badań – mówiła spokojnie.

– Jakie? – zapytał Marek, całkiem zapominając, że przeszli badania.

Przecież teraz mogliby zaplanować dzieci, co mogłoby pomóc Asi wyjść z impasu kariery. Mogłaby wziąć urlop macierzyński, który dałby jej czas, by zadecydować, co dalej robić z własną ścieżką zawodową, dając potrzebny oddech.

Może to właśnie była odpowiednia chwila?

Asia zastanawiała się, czy złość, jaką czuła, była wynikiem tego, że głęboko pragnęła być mamą, a nieświadomie kurczowo trzymała się kariery, która nadal tkwiła w impasie.

Marek ściągnął z siebie robocze ubranie, wskoczył w domowe spodnie sportowe, usiadł w fotelu i zasłonił twarz dłońmi, zsunął je na dół, lekko obciągając skórę. Odchylił się na oparcie, cicho przeklinał, po czym powiedział:

– Po co ci teraz dzieci?

– Co masz na myśli? – Joanna była zszokowana. – Mam prawie dwadzieścia pięć lat, ty masz trzydzieści dwa. To już niemodne być starą panną. Mieliśmy ustalone plany, przeszliśmy badania razem. Moglibyśmy zostać rodzicami!

– Joasiu, myślę, że teraz to nie jest odpowiedni czas.

Znowu Marek wycofał się. A Joanna, patrząc mu w twarz, uświadomiła sobie, że przez cały czas zwodził ją za nos. Dzieci nie były mu potrzebne, tak jak wiele innych rzeczy. On jedynie chciał żonę, za którą nie musiał brać odpowiedzialności.

W tym momencie Joanna poczuła obezwładniający ból swojego życia, pełnego niesprawiedliwości i ciągłych trudności. Jej kariera mogła być stabilna, mogła mieć już dziecko, rodzinę bez braków…

Było jej z tego powodu niezwykle żal, że główny redaktor kazał jej tańczyć jak na sznurku, mąż wcisnął się na barki i jeszcze dyktował swoje zasady…

Nagle Joanna zrozumiała, że w swoim życiu nie miała już miejsca.

Bez słowa zebrała swoje rzeczy. Mąż patrzył na nią zdezorientowany, otwierał i zamykał usta jak wyciągnięta na brzeg ryba.

– Rób, co chcesz! – powiedziała na koniec Joanna, po czym, patrząc ostatni raz na męża, była przekonana, że postępuje słusznie.

…Joanna złożyła pozew o rozwód i nie uległa prośbom męża, który wcześniej tylko obiecywał, lecz nigdy nie spełniał. Odeszła z magazynu, ponieważ tam nie było żadnych perspektyw, a wymarzona kariera była jedynie snem. Całe życie odwróciło się do góry nogami. Było strasznie, ale i ciekawie, co to wszystko mogło przynieść.

Jednak Joanna nie zamierzała się poddać. Dwa miesiące po odejściu otrzymała telefon z innego magazynu i od razu zaoferowano jej stanowisko szefa działu. Asia zgodziła się niemal natychmiast i z nową energią wzięła się za obowiązki. Po rozwodzie okazało się, że mąż, będąc niemal na skraju ubóstwa, nadal nie znalazł pracy, a za wynajmowane mieszkanie przestał płacić i powrócił do mamy, by tam żyć na jej koszt.

Joanna wtedy pojęła, że dokonała właściwego wyboru, że słusznie się zmobilizowała i zaczęła wszystko od nowa. Czasem, by wyrosło coś pięknego, trzeba po prostu odciąć się do korzeni.

Trzy lata minęły od chwili, gdy Joanna podjęła to jedno impulsywne postanowienie, zmieniając całe swoje życie. Od tego czasu wszystko poszło jak z płatka. Praca była świetna, stanowisko awansowało na zastępcę redaktora naczelnego, a wkrótce stanie się główną redaktorką, jak marzyła. Była ceniona, a konkurencja często próbowała ją przeciągnąć na swoją stronę.

Joannie pojawił się godny mężczyzna, który nie bał się odpowiedzialności i był gotów na poważną przyszłość. Wystarczyło trochę odwagi, by zmienić wszystko, co było wcześniej.

Patrząc teraz wstecz, Joanna zrozumiała, że choć wtedy było strasznie, nie żałuje ani trochę swojej decyzji.