Nie jesteś nam potrzebny

Przygnębiona Marta przyszła do pracy, przeżywając niedawny rozwód z mężem. Współpracownicy byli świadomi jej sytuacji i, zauważywszy jej przybicie oraz zagubienie, starali się ją pocieszyć jak tylko potrafili:

– Martusiu, co się takiego stało, że się rozwiodłaś? Nie jesteś ani pierwszą, ani ostatnią. Jesteś silna i wychowasz synów. Twój były jeszcze tego pożałuje. Najważniejsze, nie trać ducha – mówiła Kaśka, która od pięciu lat też była po rozwodzie.

– Kaśka ma rację – wtrąciła się Ela. – Tacy są mężczyźni: jeżeli widzą, że żona po rozwodzie jest przybita, cieszą się, jakie to jej teraz bez nich źle. Ale gdy widzą swoją byłą zadbaną i radosną, to ich trafia szlag. Wkurzają się, że potrafi sobie dobrze radzić bez nich. Więc trzymaj się, Marto, i wszystko będzie dobrze!

Marta zgadzała się z koleżankami, ale w sercu myślała:

– Im łatwo to mówić z boku, ale jak ja mam przeżyć z dwójką chłopców za jedną pensję? Oni przecież kochają ojca. Muszę się jakoś przyzwyczaić.

Z mężem, Piotrem, Marta rozwiodła się po dziesięciu latach małżeństwa. Pewnego dnia przyszedł do domu i oznajmił:

– Odchodzę do innej kobiety. Nie mamy rodziny, nie kocham cię. Coś się zmieniło, przestałem kochać.

– Pewnie znalazłeś młodszą, dlatego cię tam ciągnie. Jesteś jak wielu innych facetów…

– Nie, nie jest młodsza. Odchodzę do kobiety z dwójką dzieci.

– No tak, swoje dzieci zostawiasz, a cudzym chcesz się opiekować. Droga wolna, więcej nie wracaj i nie licz na to, że ci wybaczę – starała się mówić spokojnie Marta, ale myślała: – Nie zobaczy moich łez, zdrajca.

Łzy przyszły później, gdy zamknął drzwi i wyszedł z rzeczami. Kiedy trochę ochłonęła, myślała:

– Jak to możliwe? Mój mąż odszedł do kobiety z dziećmi, od której też ktoś odszedł. Wszyscy znajdujemy się w podobnej sytuacji. Ale ta kobieta od której mnie zabrał, powinna zrozumieć, jak trudne jest pozostanie samemu. A jednak jej to nie zatrzymało, choć sama była w takiej sytuacji. Nie rozumiem, czemu musiała niszczyć naszą rodzinę. Czy naprawdę nie było wolnych mężczyzn? Teraz mieszkamy w jednym rejonie i dzieci często spotykają ojca.

Marta nie myślała o sobie, nie mogła pozwolić sobie na łzy. Musiała zadbać o synów. Ojciec, odkąd odszedł, ani razu do nich nie zadzwonił czy zainteresował się, jak dają sobie radę bez niego. Ona nie wiedziała, co mówić dzieciom. Pewnego razu spotkali go na ulicy, podbiegli:

– Tata, tata… – a wieczorem czekali na niego w domu.

Marta długo z nimi rozmawiała tamtego wieczoru, próbując odwrócić ich myśli od ojca, ale i tak go wyczekiwali. Jej nerwy nie wytrzymały i następnego dnia zadzwoniła do byłego:

– Mógłbyś chociaż odwiedzić dzieci albo zabrać je na spacer. Jeżeli nie chcesz mnie widzieć, wyślę ich na spotkanie z tobą. Rozwiodłeś się ze mną, a nie z dziećmi. Spotkaj się z nimi po szkole, dzieci nic nie zawiniły, że znalazłeś sobie inną. Jak mam to wszystko im wyjaśnić?

Ale Piotr cierpliwie słuchał, a potem się rozłączył, bez słowa odpowiedzi. Wtedy Marta zrozumiała, że dzieci nie są mu potrzebne. Czas mijał, dzieci przyzwyczaiły się do życia bez ojca, nie wspominały go nawet, a gdy go spotykały na ulicy, przechodziły obok.

Marta starała się zajmować dzieci, kiedy miała wolny czas w weekendy, zabierała je do parku, kina, na wystawy. W chłodne dni siedzieli w domu, widziała, że dzieci tęsknią, wtedy zajmowała je czymś. Razem piekli ciasta. Dawali im ciasto i mówiła:

– Twórzcie, co wam przyjdzie do głowy.

Chłopcy robili zwierzątka, kostki, kulki. Kiedy wszystko się upiekło, szukali swoich „dzieł sztuki” i jedli, częstując mamę i siebie nawzajem. Marcie było ciężko, przykro było jej za dzieci, ale musiała żyć i wychować synów. Na szczęście dobrze się uczyły i nie sprawiały problemów, nauczyciele nigdy się na nich nie skarżyli, a wręcz chwalili na zebraniach.

Pewnej zimy, gdy spieszyła się z pracy do domu, poślizgnęła się i upadła. Natychmiast podbiegł do niej jakiś mężczyzna i pomógł wstać. Wysiadł z zaparkowanego nieopodal samochodu. Torebka z zakupami leżała na boku, ale się nie rozdarła. On ją podniósł i podał Marcie.

– Dobry wieczór – powiedział przyjaznym tonem.

– Jakiż to dobry, skoro się przewróciłam – odparła nieco zgryźliwie, ale szybko się zreflektowała i odpowiedziała uprzejmie – Dzień dobry i dziękuję.

Mężczyzna, widząc, że ją boli, zauważył, jak skrzywiła się, masując kolano:

– Czy potrzebujesz pomocy z nogą?

– Nie wiem, ale chyba jest w porządku, najważniejsze, że nie złamana. Boli, ale to od uderzenia.

– Może cię podwiozę, nie krępuj się i nie bój. Mam na imię Krzysztof. Znalazłem się tu przypadkiem, a może i nie, jakby wiedział, że upadniesz – próbował zażartować.

Marta lekko się uśmiechnęła:

– Nie, dziękuję, to mój dom, tutaj mieszkam, jakoś się doczłapię. Nie martw się, Krzysztof. Do widzenia.

Szła do domu, nieco kulejąc, a Krzysztof patrzył za nią, dopóki nie zniknęła w klatce schodowej.

Dwa dni później Marta wracała z pracy i znów dostrzegła Krzysztofa. Stał niedaleko jej klatki z bukietem i uśmiechał się.

– Dzisiaj mam nadzieję, że wieczór jest naprawdę dobry, Marto?

– Dzisiaj? Tak, dzisiaj jest dobry – odpowiedziała z uśmiechem.

– To dla ciebie – podał jej bukiet.

– Dziękuję, ale skąd ta okazja?

– A bez okazji, po prostu tak dla poprawy humoru. Brakowało mi cię i pomyślałem, że może znów ci pomóc, więc postanowiłem cię spotkać.

– Dziękuję, ale jak widzisz, dziś idę normalnie, nie zawsze mdleję – śmiała się Marta.

Słowo za słowem, rozmowa się rozkręciła i Krzysztof zaprosił ją do kawiarni.

– Dziś nie mogę, Krzysztofie. Moi chłopcy w domu i nie wiedzą, że mogę się spóźnić, przełóżmy to na jutro. Mam dwóch synów, wiesz… więc przemyśl…

– Dobrze, przełóżmy na jutro. Spotkam cię po pracy, gdzie pracujesz? I uprzedź swoich chłopców, że się spóźnisz, rozumiem… Też mam dwoje… miałem…

Następnego dnia w kawiarni opowiadał o sobie.

– Mieliśmy rodzinę, żonę i dwóch synów. Żona z chłopcami pojechała na wieś w weekend, a ja nie mogłem, pracowałem do późna, musiałem skończyć projekt. Wracając z sąsiadem, który mieszkał w pobliżu mojej matki, była zamieć, ślisko, stracił panowanie nad pojazdem, wjechał pod tira. Zginęli wszyscy moi bliscy. To było sześć lat temu. Od tego czasu żyję sam – zakończył z nutą smutku Krzysztof.

– Ojej, jak wiele musiałeś przeżyć, stracić całą rodzinę. Współczuję ci. Przykro mi, że musiałeś to wszystko przeżywać od nowa.

– Wszystko jest już w porządku. Pogodziłem się z tym. Pierwsze trzy lata były trudne, nie mogłem się odnaleźć, ale teraz pragnę stworzyć nową rodzinę. To bardzo trudne…

– Myślałam, że to ja mam problemy, bo mąż odszedł do innej…

Marta współczuła Krzysztofowi, przeżywała to tak, jakby była na jego miejscu i mówiła sobie: „Panie Boże, oby wszyscy byli zdrowi i żyli długo”.

Czasem spotykali się, a Krzysztof poczuł, że Marta i jej synowie pomogą mu stworzyć rodzinę. Jej synowie dobrze go przyjęli, wieczorami siadywali z nim i nie mogli się nagadać, dzieci całkowicie go pochłaniały. A jemu to się podobało, Marcie także. Z uśmiechem patrzyła, jak dzieci tęskniły za męskim towarzystwem i z radością dzieliły się z Krzysztofem nowinkami i swoimi chłopięcymi sprawami.

W końcu Krzysztof zaproponował Marcie małżeństwo. Szczerze mówiąc, już na to czekała, nie mogła bez niego żyć.

– Oczywiście, kochany, zgadzam się i z przyjemnością wyjdę za ciebie – cieszyła się, a Krzysztof promieniał ze szczęścia.

Czas mijał, przyzwyczaili się do życia jako szczęśliwa rodzina, choć niepokoiło ich, że Marta nie mogła urodzić dziecka. Ale mężowi zależało na jej synach jak na swoich własnych.

Opowiadała koleżankom:

– Czasem wydaje mi się, że całe życie żyliśmy razem. Jakby nigdy nie było w moim życiu byłego męża, a nawet czasami myślę, że dzieci są Krzysztofa.

Minęło kilka lat i zadzwonił były mąż. Wiedział, że Marta wyszła za mąż, ma nową rodzinę, widział ich kilka razy razem z Krzysztofem. Widział ją sama, z którą było widoczne szczęście na twarzy, cały czas promieniała.

Marta odpowiedziała, a były zaproponował rozpoczęcie od nowa. Ona się roześmiała i odpowiedziała:

– Po tym, jak zrzuciłam z siebie smutek, troski o dzieci, uspokoiłam się i oczy mi się zaświeciły w szczęściu, myślisz, że do ciebie wrócę? Już nawet zapomniałam, że gdzieś istniejesz. Jestem szczęśliwa jak nigdy z Krzysztofem, mamy prawdziwą rodzinę. Już dawno odwykliśmy od ciebie, nawet dzieci cię nie wspominają, nazywają Krzysztofa tatą, zasłużył na ich miłość. Nie potrzebujemy ciebie! Jesteś dla nas nikim, nie dzwoń więcej.

– Ale mi źle bez was i… – zaczął mówić Piotr.

– Nam za to dobrze, żegnaj!

Może gdyby zadzwonił kilka lat wcześniej, ucieszyłaby się, ale nie teraz. Pamiętała, jak koleżanki mówiły, że niektórzy mężczyźni, gdy widzą, że była żona nie cierpi i jest szczęśliwa bez nich, nie mogą tego znieść. Niektórzy są przekonani, że byłe żony są nadal ich i nie potrafią zaakceptować, że ktoś inny je pokochał.