Nie jesteś nam potrzebny

Nie jesteś nam potrzebny

W pracy Ksenia pojawiła się w kiepskim nastroju, ponieważ dzień wcześniej rozwiodła się z mężem. Współpracownicy wiedzieli o wszystkim i widząc jej zagubienie, starali się ją pocieszyć:

– Ksenia, no co takiego się stało, że rozwiodłaś się z mężem? Nic strasznego – nie jesteś pierwsza ani ostatnia. Jesteś silna i wychowasz synów. A mąż jeszcze tego pożałuje. Najważniejsze to się nie poddawać – mówiła Kasia, która też była rozwiedziona od pięciu lat.

– Kasia ma rację – dodała Lera. – Oni, faceci, tacy są, widząc jak żona po rozwodzie nie może się pozbierać, cieszą się, uważając, że bez nich jest źle. A jeśli spotykają zadbaną, szczęśliwą byłą – aż się w nich gotuje. Złości ich, że bez nich można żyć dobrze. Więc Ksenia, głowa do góry i wszystko będzie dobrze!

Ksenia zgadzała się z koleżankami, choć w sercu miała mieszane uczucia:

– Łatwo im mówić, a jak ja mam radzić sobie z dwoma chłopcami na jednej pensji, zwłaszcza że oni kochają ojca. Muszę się jakoś przyzwyczaić.

Ksenia rozwiodła się z mężem po dziesięciu latach małżeństwa. Pewnego dnia Andrzej wrócił z pracy i oznajmił:

– Odchodzę do innej kobiety. Nie mamy już rodziny, nie kocham cię. Coś się stało, że przestałem.

– Pewnie młodą dziewczynę znalazłeś, to cię tam ciągnie, taki sam jesteś jak wielu innych…

– Nie, odchodzę do kobiety z dwójką dzieci.

– No tak, zostawiasz swoje dzieci, a cudze będziesz wychowywał. Droga wolna, nie wracaj, nie licz na to, że ci wybaczę – starała się mówić spokojnie, a w myślach dodawała: – nie zobaczysz moich łez, zdrajco.

Łzy przyszły później, kiedy zamknął za sobą drzwi i odszedł z rzeczami. Gdy ochłonęła, rozmyślała:

– Jak to możliwe? Mój mąż odszedł do kobiety z dwójką dzieci, której mąż także odszedł do innej… Okazuje się, że wszyscy jesteśmy w podobnej sytuacji. Kobieta, do której odszedł Andrzej, powinna była zrozumieć, jak trudno jest zostać samodzielną matką. Nic jej nie powstrzymało. Naprawdę nie było wolnych mężczyzn? Teraz żyjemy w tej samej okolicy i dzieci często spotykają Andrzeja.

Ksenia nie miała czasu na myślenie o sobie, na płacz, musiała troszczyć się o synów. Ich ojciec ani razu do nich nie zadzwonił i nie zapytał, jak sobie radzą bez niego. A ona nie wiedziała, co powiedzieć dzieciom. Któregoś dnia spotkali go na ulicy:

– Tato, tato, – wołały, a wieczorem czekały na niego w domu.

Ksenia długo tłumaczyła im tamtego wieczoru, próbując odwrócić ich uwagę od ojca, ale mimo to wciąż na niego czekały. Nie wytrzymała nerwowo i następnego dnia zadzwoniła do byłego:

– Mógłbyś chociaż odwiedzić dzieci, zabrać je na spacer. Jeśli nie chcesz mnie widzieć, to jakieś weekendy mogłyby być wasze. Rozwiodłeś się ze mną, a nie z dziećmi. Mogę je wysłać do ciebie po szkole, dzieci nie są winne, że znalazłeś sobie inną. Jak mam im to wszystko wyjaśnić?

Andrzej wysłuchał jej cierpliwie i bez słowa odłożył słuchawkę. Wtedy Ksenia zrozumiała, że dzieci już go nie obchodzą. Czas mijał. Dzieci z czasem przyzwyczaiły się do życia bez ojca, już o nim nie myślały, a nawet jeśli go spotkały, przechodziły obok obojętnie.

Oczywiście Ksenia starała się odwracać ich uwagę. Kiedy miała trochę wolnego czasu w weekendy, gdzieś ich zabierała. Do parku, kina, na różne wystawy. W chłodniejsze dni spędzali czas w domu. Widziała, że dzieci mają smutne dni, więc zawsze starała się je czymś zająć. Czasem piekli razem. Dawała im ciasto i mówiła:

– Róbcie, co chcecie, co wam przyjdzie do głowy.

Chłopcy starali się, formowali rozmaite zwierzątka, sześciany, kulki. A potem, gdy to wszystko się upiekło, wyszukiwali swoje „dzieła sztuki” i jedli, częstując też mamę i siebie nawzajem. Ksenia miała ciężko, było jej przykro z powodu dzieci, ale musiała żyć dalej i wychowywać synów. Na szczęście dobrze się uczyli i nie sprawiali problemów, nauczyciele nigdy na nich nie narzekali, a wręcz przeciwnie, chwalili na zebraniach rodziców.

Pewnego zimowego wieczoru Ksenia pospieszała z pracy do domu i poślizgnęła się niedaleko mieszkania, upadając. Natychmiast podbiegł jakiś mężczyzna i pomógł jej wstać. Widziała, że wyskoczył z stojącego obok samochodu. Torba z zakupami leżała na boku, ale się nie porwała. Podniósł ją i podał Kseni.

– Dobry wieczór – powiedział z uśmiechem.

– No jaki dobry, skoro upadłam – odpowiedziała gniewnie, ale szybko się opamiętała i dodała grzecznie – dzień dobry i dziękuję.

Mężczyzna, widząc że ją boli i że trzyma się za kolano, zapytał:

– Może pomóc, co z nogą?

– Nie wiem, ale wydaje się, że wszystko w porządku, najważniejsze że nie ma złamania. Trochę boli, ale to od uderzenia.

– Może cię podwieźć – nalegał mężczyzna – nie wstydź się i nie bój! Na imię mi Krzysztof. Znalazłem się tu przypadkiem, a może nie, może wiedziałem, że tu upadniesz – próbował żartować.

Ksenia lekko się uśmiechnęła:

– Nie, dziękuję, tu jest mój dom, więc się dojdę. Nie martw się, Krzysztofie, ja jestem Ksenia. Do zobaczenia.

Odeszła w stronę domu, lekko utykając, a Krzysztof patrzył za nią, póki nie zniknęła w bramie.

Dwa dni później Ksenia wracała z pracy i ponownie ujrzała Krzysztofa. Stał niedaleko jej wejścia z bukietem kwiatów i uśmiechał się.

– Mam nadzieję, że dziś dobry wieczór, Ksenio?

– Tak, dziś dobry – uśmiechnęła się także ona.

– To dla Ciebie – podał jej bukiet.

– Dziękuję, ale z jakiej okazji?

– Bez okazji, żeby poprawić Ci nastrój. Tęskniłem i pomyślałem, że Cię spotkam, na wszelki wypadek, gdyby znów była potrzebna pomoc.

– Dziękuję, ale dziś idę normalnie, nie przewracam się na każdym kroku – zaśmiała się Ksenia.

Rozmowa potoczyła się dalej, a Krzysztof zaprosił ją do kawiarni.

– Dziś nie mogę, Krzysztofie. Moi chłopcy są w domu i nie wiedzą, że mogłabym się spóźnić, przełóżmy to na jutro. Mam dwóch synów, więc… przemyśl to…

– Dobrze, przełożymy na jutro. Spotkam Cię po pracy, gdzie pracujesz? I uprzedź swoich chłopaków, że się spóźnisz, rozumiem to… ja też mam dwójkę… miałem…

Następnego dnia w kawiarni Krzysztof opowiedział o sobie.

– Miałem rodzinę, żonę i dwóch synów. Żona z synami wyjechała na weekend do wsi, a ja nie mogłem pojechać, bo akurat wtedy miałem robotę po uszy, musiałem dokończyć projekt. Wracali z sąsiadem, który mieszkał tam obok mojej matki. Była burza śnieżna i ślisko, nie zdołał opanować samochodu i wpadli pod ciężarówkę. Wszyscy moi bliscy zginęli. To było sześć lat temu. Od tamtej pory żyję sam – skończył smutnym tonem Krzysztof.

– Och, ileż musiałeś przejść, stracić całą rodzinę jednocześnie. Bardzo ci współczuję. Przepraszam, że musiałeś to wszystko jeszcze raz przeżywać.

– Nie ma sprawy, jakoś sobie radzę. Najtrudniejsze były pierwsze trzy lata, nie mogłem odnaleźć siebie, teraz po prostu pragnę mieć szczęśliwą rodzinę. Ale to trudne….

Ksenia była poruszona losem Krzysztofa, współczuła mu, jakby sama była na jego miejscu i w duchu modliła się: „Boże, pozwól, by wszyscy byli zdrowi i szczęśliwi”.

Spotykali się przez pewien czas i Krzysztof zrozumiał, że Ksenia i jej synowie pomogą mu zbudować rodzinę. Synowie Kseni dobrze go przyjęli, razem spędzali wieczory, niekiedy tak zatracali się w zabawie, że Krzysztof nie miał nawet chwili, by porozmawiać z Ksenia. Ale jemu to się podobało, Ksenii też. Z wdzięcznością patrzyła, jak dzieci łaknęły męskiej obecności, z radością bawiły się i dzieliły wiadomości z Krzysztofem.

Nadszedł czas, kiedy Krzysztof poprosił Ksenię o rękę. Szczerze mówiąc, już się tego spodziewała, nie wyobrażała sobie życia bez niego.

– Oczywiście, kochany, z przyjemnością się zgadzam – cieszyła się ona, a Krzysztof także jaśniał szczęściem.

Czas mijał, byli szczęśliwi w swojej nowej rodzinie, choć Ksenia nie mogła urodzić dziecka, jej mąż traktował jej synów jak własne dzieci.

Swoim koleżankom z pracy opowiadała:

– Mam wrażenie, że żyjemy razem całe życie. Jakby mojego byłego męża nie było… Nawet dzieci wydają się być Krzysztofa.

Minęło kilka lat i stało się coś niesamowitego: zadzwonił jej były mąż. Wiedział, że Ksenia wyszła ponownie za mąż, widział ich z Krzysztofem kilka razy. Widząc ją, widać było jej szczęście, jakby z niej promieniowało; była promienna.

Ksenia odebrała telefon, a były mąż zaproponował, aby zaczęli od nowa. Ona się roześmiała i odpowiedziała:

– Po tym, jak pozbyłam się smutku, troski o dzieci, uspokoiłam się i moje oczy jaśnieją szczęściem, myślisz, że wrócę do ciebie? Nawet zapomniałam, że gdzieś istniejesz. Jestem szczęśliwa jak nigdy, z Krzysztofem mamy prawdziwą rodzinę. Dzieci też już się przyzwyczaiły do tego układu, nazywają Krzysztofa tatą, zasłużył na ich miłość. Nie jesteś nam potrzebny! Jesteś nikim, nie dzwoń więcej.

– Ale ja nie mogę bez was żyć… – zaczął mówić Andrzej.

– A nam jest dobrze, żegnaj!

Może gdyby zadzwonił te kilka lat temu, cieszyłaby się z telefonu, ale nie teraz. Przypomniała sobie, jak jej koleżanki mówiły, że niektórzy mężczyźni nie mogą patrzeć, jak ich była żona jest szczęśliwa bez nich. Myślą, że zawsze mogą wrócić, a nie myślą, że na ich miejsce ktoś inny zajmie, że ich byłe żony również mogą być komuś potrzebne.