Nie jestem służbą dla teścia

Gdy teściowa, Zofia Stanisławowa, na chwilę wyszła z kuchni, mój teść, Jan Kazimierz, odwrócił się do mnie i rozkazującym tonem powiedział: „Hania, idź i podgrzej mi to kurczaka, bo już wystygł!” Zamarłam, nie wierząc własnym uszom. Czy ja teraz oficjalnie jestem służącą? Jeśli potrzebujesz, to sobie podgrzej, chciałam krzyknąć, ale zamiast tego, głaszcząc kota, który ocierał się o moje nogi, odpowiedziałam: „Jan Kazimierzu, nie jestem służącą, podgrzej sobie sam.” Spojrzał na mnie jak na buntowniczkę, a ja poczułam, jak we mnie wszystko wrze. To nie było tylko pytanie o kurczaka — to była granica, której nie zamierzałam przekraczać.

Z mężem, Krzysztofem, mieszkamy osobno, ale co niedzielę przyjeżdżamy do jego rodziców na obiad. Zofia Stanisławowa gotuje tak, że palce lizać, i zawsze chętnie przyjeżdżam — pogadać, zjeść jej słynne gołąbki, posłuchać historii. Jan Kazimierz zwykle milczy, siedzi na czele stołu jak generał i więcej marudzi, niż mówi. Przyzwyczaiłam się, że lubi rozkazywać: to „podaj sól”, to „zabierz talerze”. Ale nie zwracałam na to uwagi — wiek, przyzwyczajenia, co z niego wyciągnąć. Tym razem jednak przesadził.

Tego wieczoru siedzieliśmy przy stole, jedliśmy pieczonego kurczaka z ziemniakami. Zofia Stanisławowa, jak zawsze, krzątała się, dokładała nam, a ja pomagałam jej sprzątać naczynia. Gdy wyszła na werandę po kompot, Jan Kazimierz uznał, że to jego czas. Siedziałam, głaszcząc ich kota Mruczka, który mruczał mi na kolanach, gdy nagle ten rozkaz: „Podgrzej kurczaka!” Na początku myślałam, że się przesłyszałam. Patrzył na mnie, jakbym miała zerwać się i biec do mikrofalówki. A ja, niechcący, po pracy, zmęczona, w swojej niedzielnej sukience, przyjechałam w gości, a nie na służbę.

Moja odpowiedź wyraźnie go zszokowała. Zmarszczył brwi, mruknął coś w stylu: „Młodzież teraz, zero szacunku.” Szacunku? A gdzie szacunek dla mnie? Nie mam nic przeciwko pomocy, ale to nie była prośba, tylko rozkaz, jakbym była do usług. Zofia Stanisławowa wróciła, wyczuła napięcie i spytała: „Co się stało?” Chciałam powiedzieć, ale Jan Kazimierz mnie uprzedził: „Nic, Hania nie chce pomoc staruszkowi.” Pomoc? Teraz podgrzanie kurczaka to bohaterstwo? Ledwo powstrzymałam wybuch i tylko powiedziałam: „Zofio Stanisławowo, zawsze pomagam, ale nie jestem służącą.”

W drodze do domu opowiedziałam Krzysztofowi. Jak zwykle próbował złagodzić sytuację: „Haniu, tata nie ze złości, po prostu przyzwyczaił się, że mama wszystko robi. Nie przejmuj się.” Nie przejmuj? Łatwo mu mówić, on nie dostaje rozkazów! Przypomniałam mu, że nie mam nic przeciwko pomocy, ale ton Jana Kazimierza brzmiał, jakbym była ich pokojówką. Krzysztof obiecał porozmawiać z ojcem, ale wiem, że nie lubi konfliktów. „Pogadam z mamą, ona go uspokoi” — dodał. Zofia Stanisławowa może i rzeczywiście porozmawia, zawsze mnie broni, ale nie chcę, żeby przez mnie w rodzinie było napięcie.

Teraz zastanawiam się, co robić. Część mnie chce następnym razem demonstratywnie siedzieć i w ogóle nie pomagać — niech Jan Kazimierz sam sobie podgrzewa. Ale wiem, że to dziecinada, a Zofii Stanisławowej nie chcę robić przykrości. Druga część mnie chce porozmawiać z nim otwarcie: „Jan Kazimierzu, szanuję pana, ale nie jestem służącą, traktujmy się z szacunkiem.” Boję się jednak, że uzna to za bezczelność i zacznie się dramat. Moja przyjaciółka, gdy się jej poskarżyłam, poradziła: „Haniu, po prostu odpowiedz żartem, powiedz, że mikrofalówka z nim sama się upora.” Żartować? Może i humor pomoże, ale na razie jestem za bardzo wściekła.

Przypominałam sobie, że kiedyś Jan Kazimierz był milszy. Gdy tylko pobraliśmy się z Krzysztofem, chwalił nawet moje sałatki, opowiadał dowcipy z młodości. A teraz chyba uznał, że mam zająć miejsce Zofii Stanisławowej. Ale ja nie jestem nią! Mam swoją pracę, swoje sprawy i przychodzę jako gość, nie służąca. Lubię ich rodzinę, ale nie zamierzam znosić rozkazów. Może to wiek, może przyzwyczajenie, ale nie pozwolę się upokarzać — nawet dla świętego spokoju.

Na razie postanowiłam być uprzejma, ale stanowcza. Następnym razem, jeśli Jan Kazimierz znowu zacznie komenderować, po prostu się uśmiechnę i powiem: „Mikrofalówka stoi w kącie, czeka.” A tak poważnie, pogadam z Zofią Stanisławową — ona zrozumie. Nie chcę kłótni, ale nie będę też milczeć. Ten dom jest ich, ale ja nie jestem ich własnością. A swojego kurczaka niech sam podgrzewa, ja wolałabym pogłaskać Mruczka. On, nawiasem mówiąc, jako jedyny w tej kuchni mnie rozumie.