Nie jak w telewizji, ale wciąż blisko

Nie tak jak w serialu, ale podobnie

Kasia kochała seriale i marzyła, by jej życie wyglądało jak na ekranie. Lecz to były tylko mrzonki, bo rzeczywistość była prostsza i szara, a dni wlokły się leniwie, bez niespodzianek.

Wyszła za mąż za Darka niby z miłości, choć pewności nie miała. Darek od młodości był niestały i lubił pohulać, i takim pozostał. Żonę wprowadził do swojego małego domku na wsi. Po trzech latach małżeństwa oznajmił nagle:

— Wyjeżdżam do miasta, rób, co chcesz. Duszno mi tu, na wsi, dusza mi się rozrywa za czymś większym.

— Darek, o co ci chodzi? Przecież było dobrze — próbowała go powstrzymać, choć nie rozumiała nic.

— Tobie było.

Wziął paszport i garść swoich rzeczy, które zmieściły się w starą torbę, i wyszedł. Wieś zaraz zabulgotała plotkami, baby szeptały na każdym rogu:

— Darek porzucił Kasię, pojechał do miasta, pewnie ma tam jakąś podwianę.

Kasia nie płakała, nie narzekała, tylko żyła dalej w jego domu. Nie miała dokąd iść — u rodziców mieszkał brat z gromadką dzieci, dla niej miejsca nie było. Nie doczekała się też własnego potomka.

— Chyba Bóg uznał, że z Darka byłby kiepski ojciec — myślała, patrząc na wiejskie dzieci.

Każdego wieczoru, po skończonych obowiązkach, siadała przed telewizorem i wciągała się w serialowe dramaty. Przeżywała wszystko jak własne. Potem długo nie mogła zasnąć.

Rano czekało ją karmienie świnki, gęsi i kur, a potem młodego byczka, Łatka, którego nie puszczała z innymi zwierzętami.

— Kasia! — usłyszała głos sąsiadki. — Łatek się urwał, gania po wsi!

Wybiegła i zobaczyła, jak byczek zwarł się z płotem, różkami próbując poderwać sztachety.

— Łateczku, chodź tu — kusiła go chlebem, ale zwierzak tylko kręcił łbem. — A niech cię! — krzyknęła w gniewie, a Łatek, jakby urażony, pognał w stronę stada sąsiadkowych kaczek.

Nie wiadomo, jak długo by go goniła, gdyby nie traktorzysta Tomek. Zręcznie złapał luzującą się linę, przyciągnął byczka i przywiązał. Kasia patrzyła na jego silne dłonie i muskularne ramiona widoczne przez brudną koszulę. Nagle poczuła palącą chęć, by ją objął i przygarnął.

Ale szybko otrząsnęła się z tych myśli:

— Co mi się dziś roi? Jak kotka, co się mruczy o pieszczoty.

Zawstydziła się.

— To chyba jakaś pokusa… Nigdy nie myślałam o Tomku w ten sposób.

Był jej dawnym kolegą z klasy — jasnowłosy, wiecznie uśmiechnięty, trochę błazen. Do tego mieszkał z potężną Bożeną po sąsiedzku. Spuściła wzrok i odeszła.

Z Darkiem szybko się rozwiodła. Mieli się zwarjować, gdy uciekł do miasta za lepszym życiem. Zalotnicy się trafiali, nawet o rękę prosili, ale żaden jej nie podpasował. Tak żyła sama, bez miłości.

Tomek wycierał ręce trawą, gdy nagle powiedziała:

— Chodź, umyjesz w domu — a on w milczeniu poszedł za nią, a ona czuła na plecach jego gorący wzrok.

Zauważyła, że patrzy na nią inaczej.

— Czego on chce? — ale Tomek umył ręce, wytarł w ręcznik, jeszcze raz spojrzał znacząco i odszedł.

Od tej chwili oboje czuli, jakby między nimi zawiązała się niewidzialna nić. Gdy Tomek przechodził, Kasia rumieniła się. A on zaczął specjalnie chodzić ścieżką koło jej domu, choć wcześniej tędy nie chadzał.

Kasia wstawała wcześniej i wychodziła plewić grządki — tak sobie tłumaczyła. Wiedziała jednak, że czeka na Tomka idącego do pracy. Spotykali się wzrokiem, a w jego oczach widziała męskie pragnienie, może nawet uwielbienie.

Odpędzała grzeszne myśli i bała się Bożeny.

— Jak tylko mnie zobaczy, będzie koniec — myślała. — Jeszcze mnie obgada po całej wsi.

Ale Tomek nie ustawał — patrzył, a ona odpowiadała półuśmiechem. Czuła, że ich historia przypomina „Klan”, tylko nie wiadomo, jak się skończy, bo i serial ciągnie się bez końca.

Pewnego dnia, kiedy zamiatała podwórko, usłyszała:

— Witaj, Kasieńko.

Odwróciła się gwałtownie. Stał przed nią Darek. Ta sama bezczelna mina i przymrużenie piwnych oczu, od których niegdyś serce jej drżało. Nieogolony, w wytartej kurtce.

— No to wróciłem… Przyjmiesz mnie?

— Czemu? W mieście ci nie smakowało?

Serce nawet nie drgnęło. Może miłość nigdy nie istniała, a może wyparowała. Drzwi zamknęły się dla niego w chwili, gdy wyjechał, nie prosząc jej ze sobą.

Darek wrócił do swojego domu. Kasia nie miała wyboru — musiała go wpuścić. W nocy zamykała drzwi do swej izby i przystawiała ciężką szafę, by nie mógł wejść. Były mąż spał w drugiej części domu. Ona za to wchodziła i wychodziła przez okno.

Darek rzadko bywał w domu, wracał tylko na noc.

Tomek wciąż krążył wokół, naburmuszony. Aż zobaczył, jak Kasia wyłazi przez okno.

— Więc nie przyjęła go z powrotem…

Następnego ranka, gdy wychodziła, nogi trafiły na drewniany podest.

— Kto to zrobił? — zdziwiła się. — Na pewno nie Darek, ten tylko hula.

Tomek w nocy przystawił jej drabinkę. Nie był żonaty z Bożeną — żyli tak od lat. Ona starsza, z córką z poprzedniego małżeństwa, którą Tomek lubił.

Bożena sama weszła do jego życia — raz po pijaku zawiodła go do domu i została. Potem przywiodła córkę. Matka mieszkała na końcu wsi.

Nadeszła zima. Darkowi skończyły się pieniądze, nikt już go nie częstował, więc znów wyjechał. Kasia odetchnęła. U Tomka też zmieniło się wiele — Bożena nagle zachorowała.

Matka zabrała wnuczkę, Tomek opiekował się chorą, ale wkrótce zabrali ją do szpitala. Nie wróciła żywa.

Pogrzeb był okazały, wieś wspominała ją dobrze.

— Choć wielka była, ale spokojna — mówiła babcia Wiesława. — Z nikim się nie kłóciła.

Tomek zostałPewnego wiosennego dnia Tomek wziął Kasię za rękę, poprowadził do kościoła, a gdy wyszli, cała wieś już wiedziała, że wreszcie znaleźli swoje szczęście.