Nie da się udawać, że wszystko pozostało takie samo

Przez całe życie Wanda pamiętała, jak uwielbiała zapraszać koleżanki do siebie. Mama zawsze pozwalała, bo sama taka była. Odkąd tylko Wanda sięgała pamięcią, w ich domu zawsze gościli się przyjaciele mamy, zwłaszcza w niedziele.

Urodziny bez gości? Nigdy! Ojciec był inny – spokojny, nie przeszkadzały mu wizyty mamowych przyjaciółek. Czasem nawet pił z nimi herbatę, żartował. Ale najczęściej zostawiał je same, a sam majsterkował w garażu. Przyjaciół miał niewielu – może paru sąsiadów.

Wandzie podobało się, gdy koleżanki mamy wpadały nie tylko od święta, ale i tak, po drodze. Rzadko piły wino, chyba że przy specjalnej okazji. Zwykle tylko herbatę lub kawę. Gdy przychodzili goście, mama od razu była weselsza. Śmiali się, czasem nawet śpiewali.

— Mamo, czy Zosia i Ania mogą przyjść do mnie? — pytała.

— Oczywiście, córeczko. Na stole są ciasteczka i cukierki. Ugość je — odpowiadała matka, szykując się do pracy.

Gdy przez dłuższy czas nikt nie wpadał, mama piekła drożdżówki i mówiła:

— Zaniosę choćby Marysi i cioci Jadzi z sąsiedztwa. Wandiuchna, idź je zawołać.

Tak żyli. Gdy Wanda studiowała, przyjeżdżała na weekendy ze znajomymi, a czasem spędzała z nimi nawet ferie, jeśli mama się zgodziła. Zwyczaj witania gości odziedziczyła po niej.

Na ostatnim roku studiów Wanda wyszła za mąż za kolegę z roku, Marka. Mieszkali sami, a ona wciąż zapraszała znajomych. Marek początkowo protestował, lecz w końcu zrozumiał, jak bardzo jej to potrzebne.

— Marku, u nas zawsze pełno było gości. Przywykłam. Nie masz nic przeciwko, jeśli czasem też będziemy ich mieć?

— U mnie w domu rzadko ktoś bywał. Mama nie lubiła przyjmować nikogo. Jeśli ojciec przyprowadził kogoś z pracy, od razu była awantura. Ale skoro to dla ciebie ważne, niech będzie — z czasem się przyzwyczaił.

Razem decydowali, kogo zaprosić. W końcu ustalili krąg znajomych. Markowi nie podobała się przyjaciółka Wandy – Jola. Była samotna, owdowiała i ciągle smutna.

— Jak możesz się z nią przyjaźnić? — dziwił się. — Wiecznie ponura, słowa nie wydusisz. Jeśli nie lubi żartów, po co w ogóle przychodzi?

— Ale rozmawia ze mną i daje dobre rady. Jola nigdy nie doradzi nic złego. Słucha, nie roznosi plotek. Możesz jej zaufać. Tak, nie jest duszą towarzystwa. Nie śmieje się głośno jak inni. Ale czasem właśnie takich ludzi się potrzebuje.

— No tak, idealna do słuchania narzekań…

— Nie, Marku, po prostu lubię ją. Nie chce być w tłumie, więc czasem przychodzi sama. Przy niej czuję się spokojnie. Nigdy nie narzeka i zawsze mnie wspiera. Takie przyjaciółki są potrzebne.

Minęły lata. Wanda i Marek wybudowali dom, urodził się im syn, Filip, ale przyjaciele wciąż przychodzili. Czasem spotykali się na spacerach z dziećmi, ale częściej w ich domu – było przestronnie, dzieci mogły się wyszaleć.

Dwie koleżanki Wandy mieszkały z teściowymi – tam nie bardzo można było się roześmiać. Tylko Ewa miała własne mieszkanie z mężem i synkiem, ale i tak wolała przychodzić do nich. Czasem spotykali się parami. Mężowie popijali piwo – to w garażu, to w saunie. Tak spędzali czas.

Pewnego dnia Jola, odwiedzając Wandę, mimochodem powiedziała:

— Wanda, na twoim miejscu nie ufałabym Ewie. Bądź ostrożna – za bardzo interesuje się twoim mężem.

— Co ty mówisz, Jolu? Ewa jest po prostu wesoła, lubi żartować — broniła przyjaciółki.

Ale potem długo rozmyślała nad jej słowami.

— Pewnie zazdrości, bo sama nie ma męża. Mama zawsze mówiła, żeby trzymać się z dala od samotnych koleżanek. Może czas się odsunąć?

Porozmawiała też z Markiem.

— A nie mówiłem? Ta Jola dziwnie się zachowuje…

W końcu Wanda skreśliła Jolę z listy przyjaciół, ale w jej życiu nic się nie zmieniło. Dalej spotykała się z koleżankami. Żyli zgodnie. Gdy ktoś wyjeżdżał, pomagali sobie – odbierali dzieci z przedszkola.

— Wanda, wyratuj – zabierz mojego Kubę z przedszkola — często dzwoniła Ewa. — Mój Tomek pojechał z kumplami na ryby, a ja muszę zostać w pracy. Pomożesz?

— Jasne, Ewa, nie ma problemu – i tak nasze dzieci są w tej samej grupie.

Pewnego dnia Wanda przyszła po Filipka i spotkała Ewę. Wychodząc, postanowiły przejść się z chłopcami do parku. Gdy szły ulicą, Kuba zapytał:

— Mamo, czy wujek Marek dziś przyjdzie? Wczoraj przyniósł mi pyszne chipsy.

Ewa nic nie odpowiedziała, tylko się zarumieniła. Wanda poczuła ukłucie niepokoju – jej mąż też miał na imię Marek.

Choć wieczorem Marek mówił, że był u brata, pomagał wnosić meble. Wrócił dopiero koło północy, tłumacząc, że się zagadali.

— Eh, przecież dużo jest Marków… — próbowała się uspokoić. — Tylko po co on jej miałby przynosić chipsy, skoro ma męża?

Zauważyła też, jak Ewa sięgnęła po telefon, ale ten był rozładowany.

— Ewa, masz mój, jeśli potrzebujesz zadzwonić.

— Nie, niepilne. Naładuję w domu — odparła.

Do parku nie doszły. Ewa nagle złapała Kubę za rękę i powiedziała:

— Ojej, Wandziu, zapomniałam – muszę jeszcze wstąpić do mamy. Park odpada — i prawie uciekła. Wanda nie rozumiała, o co chodzi.

— No cóż, my też wrócimy — westchnęła.

Przez całą drogę myślała o Ewie. Nagle przypomniała sobie, jak Marek zawsze entuzjastycznie o niej mówił. Gdy przyjaciółki przychodziły, często przynosiły coś ze sobą. Ewa zawsze piekła miodownik.

— Miodownik Ewy jest przepyszny! — chwalił Marek, nawet przy niej. A Ewa się rumieniła.

— Twój mąż jest taki miły. Mój Tomek nigdy by nie pochwalił — mówiła.

Wanda przypomniała sobie, że Marek najwięcej żartował właśnie z Ewą.

— Czyżby coś między nimi było? — przeszło jej przez myśl. — Nie, to niemożliwe! — Ale wątpliwość już tkwiła w głowie.

Markowi nic nie powiedziała. Zadzwoniła za to do żony jego brata:

— Kasiu, kupiliście ostatWanda odłożyła telefon, usiadła w milczeniu przy kuchennym stole i zrozumiała, że czas samotności już się zaczął.