Nie chcę nawet przez to się żenić! Nie wierzę kobietom! A ty nie waż przez głupotę rozbić rodziny, słyszysz?

Przez to nawet nie chcę się żenić. Nie ufam kobietom! A ty nie waż głupotą rozwalać rodziny, słyszysz?

Skończyłem już swoją jajecznicę i dopijałem kawę, gdy żona, zaczerwieniona, zmieszana i jakoś niezręcznie, zapytała:

Masz inną kobietę?

Skąd ci to…

Nie zniżaj się do kłamstw, Bogusławie. Po prostu chcę usłyszeć prawdę z twoich ust.

Teraz i ja pokryłem się plamami zdarza mi się to niezmiernie rzadko, i to właśnie w takich chwilach: gdy nie możesz powiedzieć prawdy, ale nie chcesz też kłamać.

Nie musisz nic mówić. Już zrozumiałam.

Jak oparzony wybiegłem na ulicę. Cały dzień w pracy byłem nerwowy i wściekły na siebie sytuacja wytrąciła mnie z równowagi i zmusiła do podjęcia decyzji, na którą nie byłem gotowy. Nie mogłem okłamywać żony znaczyła dla mnie zbyt wiele.

Tak, miałem inną kobietę. Młodą, piękną, olśniewającą uśmiechniesz się rozum mi odebrało, pozostał tylko testosteron, który wylewał się ze mnie przez usta, nos, uszy i inne otwory?

Ale nie, nie zgadliście! Nie młodsza i nie ładniejsza od żony. Koleżanka z klasy. Pierwsza, niespełniona miłość. Niedzamknięty gestalt, jakby to powiedzieć. Spotkałem ją przypadkiem po latach.

Boguś, to ty? Nie do poznania. Wyglądasz jak londyński dandys.

Zagapiłem się. Przede mną, z drwiącym uśmiechem, stała Krystyna.

Przez chwilę stałem jak głupek, czując się fatalnie. Objęła mnie wzrokiem od stóp do głów, ta moja dręczycielka (w szkole męczyła mnie różnymi przezwiskami, które wszyscy podchwytywali. Boguś jedno z nich).

Chodź, usiądziemy gdzieś w kawiarni, pogadamy, będzie mini-zjazd absolwentów. Zaraz wyjdzie jeszcze jedna znajoma.

Nie zdążyłem odpowiedzieć, bo ze sklepu (bo tam się spotkaliśmy) wyszła ona Śnieżka. Jasnowłosa, delikatna, krucha. Zobaczywszy mnie, uśmiechnęła się.

Bogusław Świętosławski, to ty? zapytała melodyjnym, boleśnie znajomym głosem. Ile to lat?

Uśmiechnąłem się tylko w odpowiedzi, jakby mi kość w gardle stanęła od zaskoczenia.

Oczywiście, zaprosiłem je do kawiarni, świetnie się rozmawiało, a następnego dnia, nie mogąc zapanować nad emocjami, spotkałem Śnieżkę po pracy.

Nie była zaskoczona, przyjęła to jak coś oczywistego. Znów siedzieliśmy w kawiarni, już sami, a potem trafiłem do niej… i przepadłem!

Ten związek trwał już pół roku, a ja żyłem w dwóch wymiarach. W jednym rodzina: dzieci Janek i Marysia, których uwielbiałem, i żona, którą kochałem i nadal kocham.

Tak, tak, kochałem, miłość nigdzie nie odeszła, tylko się schowała i trochę przygasła.

Drugi wymiar Śnieżka, wybuch emocji, szczęście posiadania, namiętność. Gdyby tylko można, przeskakiwałbym z jednego wymiaru w drugi. Dlatego, gdy żona przejrzała mój sekret w tak nieodpowiednim momencie, nie byłem na to gotowy.

Jedyne, co przyszło mi do głowy pod koniec dnia: trzeba wziąć pauzę. Prawdziwą, nie tylko dla jednej z nich. Pomyśleć i podjąć ostateczną decyzję.

Już chciałem zadzwonić do Małgorzaty, mojej żony, ale ona mnie uprzedziła.

Bogusławie, ja z dziećmi zamieszkam u rodziców na jakiś czas. Muszę pomyśleć powiedziała. Tylko o jedno cię proszę: bądź w kontakcie z Marysią i Jankiem. Kochają cię, nie chcę, żeby cierpieli przedwcześnie.

Jeszcze bardziej zagubiony wróciłem do domu. Gdy myślałem, że to ja będę podejmował decyzję, nie wziąłem pod uwagę, że żona też ma prawo wyboru i niekoniecznie na moją korzyść. Cóż, miała rację.

Przez kilka dni myślałem o Śnieżce (wszystko było świeże, intensywne) i o Małgorzacie (żonie). Wspominałem tylko dobre chwile, nie chciałem stracić ani jednej, ani drugiej.

Nie wiem dlaczego, ale w pewnym momencie zapragnąłem zadzwonić do szkolnego kolegi, Grzesia. Przyjaźniliśmy się i w szkole, i w wojsku. Kiedyś, dawno temu, obaj byliśmy zakochani w Śnieżce… bez wzajemności. Może dlatego zadzwoniłem.

Umówiliśmy się na spotkanie. Zaprosiłem go do siebie na dworze lało, a w taką pogodę nie chciało się iść do jakiejś knajpy. Grześ nie był żonaty, mieszkał z rodzicami, ja tymczasowo wolny, więc mógł u mnie nawet przenocować.

Po pracy wstąpiłem do sklepu, kupiłem pierogi, kiełbasę i butelkę (a czego więcej trzeba mężczyznom?), po czym wróciłem do domu, czekać na kolegę.

Masz świetny dom! Bardzo przytulnie! Cieszę się za ciebie, stary! Kiedy ja doczekam się swojego gniazdka? Twoja żona nie ma czasem jakiejś koleżanki? zaśmiał się Grześ, ściskając mi dłoń i rozglądając się.

Przeszliśmy do kuchni. Ja już wszystko pokroiłem, talerze i widelce rozłożyłem, tylko pierogi zostały do ugotowania.

A gdzie twoja żona? zdziwił się Grześ. Chciałem jej złożyć ukłony, a ty sam? Dlaczego nie powiedziałeś? A ja tort i czekoladkę kupiłem…

Nie martw się, zjemy. U rodziców… na krótko. No dalej, po pierwszej!

Wypiliśmy pierwszą. Potem jeszcze parę. I dopiero wtedy opowiedziałem Grzesiowi o Śnieżce, o moim burzliwym romansie i moim dylemacie. Grześ długo milczał, co zupełnie nie było w jego stylu.

Czemu milczysz? Ty też byłeś w niej zakochany. A może nadal?

Nie, co ty! Teraz? Na pewno nie zaśmiał się nienaturalnie. Wiesz co, powiem ci prawdę: nie potrzebujesz tego! Wiem, co mówię.

I co niby wiesz? wkurzyłem się. Ona wtedy nami się nie przejmowała, a i potem też nie. Jeśli to jakieś plotki, to nie mam zamiaru ich słuchać!

Mieszkałem z nią pół roku, Bogusiu zmęczonym głosem rzucił Grześ. Była już wtedy rozwiedziona. A wiesz, kto był jej mężem? Krzysiek Pawłowski, pamiętasz go?

Pawłowski? Nie wiedziałem. Mówiła, że rozwiedziona, ale nie wspomniała o mężu. Tak, tak, zwraca