Nie chcę nawet przez to się żenić! Nie ufam kobietom! A ty nie waż się przez głupotę rozbić rodziny, słyszysz?

Przez to nawet się żenić nie chcę. Nie ufam kobietom! A ty, uważaj, żebyś przez głupotę rodziny nie rozbił, słyszysz?

Właśnie kończyłem jajecznicę i dopijałem kawę, gdy żona, czerwieniąc się, zapytała z zakłopotaniem:

Masz inną kobietę?

Skąd ci to

Nie zniżaj się do kłamstwa, Witku. Po prostu chcę usłyszeć prawdę z twoich ust.

Teraz i ja zacząłem się czerwienić zdarza mi się to rzadko, ale zawsze wtedy, gdy nie mogę powiedzieć prawdy, a kłamać też nie potrafię.

Możesz nic nie mówić. Już zrozumiałam.

Jak oparzony wybiegłem na ulicę. Cały dzień nerwowo myślałem o sytuacji, która wybiła mnie z rytmu i zmuszała do podjęcia decyzji, na którą nie byłem gotowy. Okłamywać żony nie potrafiłem zbyt wiele dla mnie znaczyła.

Tak, miałem inną kobietę. Młodszą, piękną, olśniewającą uśmiechniecie się oszalałem, testosteron zalewał mi mózg przez wszystkie możliwe otwory.

Ale nie, nie zgadliście! Nie była ani młodsza, ani piękniejsza od żony. To była moja koleżanka z klasy. Pierwsza, niespełniona miłość. Niewyjaśniony gestalt, można rzec. Spotkałem ją przypadkiem po latach.

Wiesiek, to ty? Nie do poznania! Wyglądasz jak jakiś londyński dandys.

Zamarłem. Przede mną, z ironicznym uśmieszkiem, stała Kinga.

Stałem jak głupek, czując się niezręcznie. Obeszła mnie wzrokiem od stóp do głów moja dawna dręczycielka (w szkole wymyślała mi przezwiska, które łapała cała klasa. Wiesiek to jedno z nich).

Chodź, usiądziemy gdzieś w kawiarni, pogadamy, mały wieczór klasowy. Zaraz wyjdzie jeszcze jedna znajoma.

Nie zdążyłem odpowiedzieć, bo ze sklepu (tam się spotkaliśmy) wyszła ona Jagoda. Jasnowłosa, delikatna, subtelna. Uśmiechnęła się, gdy mnie zobaczyła.

Witold Wiśniewski, to ty? zapytała melodyjnym, boleśnie znajomym głosem. Ile to lat?

Uśmiechnąłem się tylko, bo w gardle stanął mi klus od zaskoczenia.

Oczywiście, zaprosiłem je do kawiarni, świetnie się bawiliśmy, a następnego dnia, nie mogąc opanować emocji, spotkałem Jagodę po pracy.

Nie była zaskoczona, przyjęła to jak coś oczywistego. Znów siedzieliśmy w kawiarni, tym razem we dwoje, a potem trafiłem do niej i przepadłem!

Ten związek trwał już pół roku, a ja żyłem w dwóch wymiarach. W jednym rodzina: dzieci, Kuba i Zosia, które uwielbiałem, i żona, którą kochałem i nadal kocham.

Tak, tak, kocham to uczucie nigdzie nie zniknęło, tylko przygasło i schowało się głęboko.

Drugi wymiar Jagoda, przypływ emocji, szczęście posiadania, miłość. Gdyby to było możliwe, przeskakiwałbym między nimi w nieskończoność. Dlatego, gdy żona mnie przyłapała tak niespodziewanie, nie byłem na to przygotowany.

Przez cały dzień myślałem tylko o jednym: muszę wziąć pauzę. Prawdziwą, nie tylko dla jednej z nich. Zastanowić się i podjąć ostateczną decyzję.

Już chciałem zadzwonić do żony, Ewy, ale ona mnie uprzedziła.

Witoldzie, ja z dziećmi zamieszkam u rodziców na jakiś czas. Muszę pomyśleć powiedziała. Tylko o jedno cię proszę: bądź w kontakcie z Zosią i Kubą. Kochają cię i nie chcę, żeby cierpieli przed czasem.

Bardziej zagubiony niż kiedykolwiek, wróciłem do domu. Gdy myślałem o decyzji, nie wziąłem pod uwagę, że żona też może podjąć swoją i niekoniecznie na moją korzyść. Cóż, miała do tego prawo.

Przez kilka dni myślałem o Jagodzie (wszystko było tam świeże i intensywne) i o Ewie (żonie). Wspominałem tylko dobre chwile nie chciałem stracić ani jednej, ani drugiej.

Nie wiem dlaczego, ale w pewnym momencie zapragnąłem zadzwonić do szkolnego kumpla, Jacka. Przyjaźniliśmy się od podstawówki, razem służyliśmy w wojsku. Kiedyś, dawno temu, obaj kochaliśmy się w Jagodzie bez wzajemności. Może właśnie dlatego zadzwoniłem.

Umówiliśmy się na spotkanie. Zaprosiłem go do siebie na zewnątrz lało, a w taką pogodę nie chciało się iść do żadnej knajpy. Jacek nie był żonaty, mieszkał z rodzicami, ja byłem tymczasowo wolny, więc w razie czego mógł u mnie przenocować.

Po pracy wstąpiłem do sklepu, kupiłem pierogi, kiełbasę i butelkę (bo czego więcej potrzeba facetom?) i wróciłem do domu czekać na kumpla.

Świetny masz dom! Bardzo przytulnie! Cieszę się za ciebie, stary! Kiedy ja będę miał takie rodzinne gniazdko? Twoja żona nie ma przypadkiem jakiejś koleżanki? zaśmiał się Jacek, ściskając mi dłoń i rozglądając się po mieszkaniu.

Poszliśmy do kuchni. Wszystko już przygotowałem, talerze i sztućce leżały na stole, zostało tylko ugotować pierogi.

A gdzie twoja żona? zdziwił się Jacek. Chciałem jej wyrazić szacunek, a ty sam? Dlaczego nie powiedziałeś? A ja ciasto i czekoladkę kupiłem

Spokojnie, zjemy. U rodziców na trochę. No to po pierwszej!

Wypiliśmy pierwszą. Potem jeszcze parę. I dopiero wtedy opowiedziałem Jackowi o Jagodzie, o moim burzliwym romansie i o mojej sytuacji. Jacek długo milczał, co wcale nie było w jego stylu.

Dlaczego milczysz? Przecież ty też kochałeś się w Jagodzie. Albo i teraz?

Nie, co ty! Teraz na pewno nie zaśmiał się jakoś dziwnie. Wiesz co, powiem ci prawdę: nie potrzebujesz tego! Wiem, co mówię.

I co niby wiesz? wkurzyłem się. Wtedy też nas nie rozpieszczała uwagą, a potem tym bardziej. Jeśli to jakieś plotki, to nie mam zamiaru ich słuchać!

Mieszkałem z nią pół roku, Witku powiedział zmęczonym głosem Jacek. Była wtedy po rozwodzie. A wiesz, kto był jej mężem? Krzysiek Kowalczyk, pamiętasz go?

Kowalczyk? Nie wiedziałem. Powiedziała, że jest rozwiedziona, ale nie mówiła, z kim. Tak, tak, zwracała na niego uwagę, pamiętam. Już wtedy chciałem z nim pogadać.

To opowiesz o mnie i o Kowal