Nie chcę

Nie chcę

Na mojej głowie i tak już jest wszystko! Ile można? byłam naprawdę zdenerwowana. Michał, mój mąż, jak zwykle nie odpowiedział. Znowu schował głowę w piasek, udając, że problemy rozwiążą się same. Zawsze to ja musiałam brać sprawy w swoje ręce. Pracowałam zdalnie jako graficzka, w domu, przy komputerze. Harmonogram elastyczny, zarobki początkowo nie powalały, ale potem zdobyłam kolejne kwalifikacje i zarabiałam już znacznie więcej niż Michał. Moja pensja pokrywała raty kredytu na samochód, wakacje, sprzęt AGD, ubrania. Później przyszedł czas na urlop macierzyński. Starałam się nie zwalniać tempa, nosząc i rodząc dziecko, choć to było wyczerpujące bałam się stracić te dobre dochody.

Syn poszedł do żłobka. Trochę odetchnęłam. Z radości wzięłam sobie jeszcze więcej pracy. Teraz dochodziła opłata za żłobek niepubliczny, dobrze wybrany przeze mnie. Dla mojego dziecka chciałam wszystkiego, co najlepsze. Michał, jak zawsze, ufał mi w tych sprawach, jak i w większości innych.

Mieszkaliśmy w osobnym mieszkaniu; odziedziczyłam je po babci. Michał nie miał własnego lokalu. Zanim się poznaliśmy, mieszkał z matką i siostrzenicą córką jego starszej siostry, której od trzech lat nie było z nami. Sytuacja bardzo dotknęła jego mamę, Zofię, która bardzo podupadła na zdrowiu, jej ciśnienie sięgało niebotycznych wartości.

W chwili, gdy Michał się ze mną ożenił i wyprowadził, siostrzenica już studiowała i prowadziła własne życie. Spędzała czas z koleżankami, jeździła na wyjazdy, spotykała się z chłopakami i rzadko bywała w domu.

Zosią zajmowałam się głównie ja Michałowa mama ze wszystkimi swoimi problemami dzwoniła właśnie do nas, a tak naprawdę do mnie. Bo z innych nie było żadnego pożytku. Zresztą Marysia ukochana wnuczka też mogła na wsparcie liczyć: babcia płaciła za wszystkie jej zachcianki. W końcu była sierotą, a i jej matka miała trudną historię nawet niechętnie mówiła o tym Zofia. W sumie nic dziwnego.

I tak żyliśmy. Do czasu aż Zofia nie trafiła do szpitala po poważnym skoku ciśnienia. Wyszedł z tego ciężki stan: była już niemal całkiem unieruchomiona. Trzy tygodnie w szpitalu pomogły na tyle, że mogła wrócić do mieszkania, ale wymagała stałej opieki. Lekarze nie dawali żadnych konkretnych rokowań.

Oczywiście Michał natychmiast wycofał się z odpowiedzialności, zostawiając sprawy rodzinne w moich rękach:
Kobiety się na takich rzeczach najlepiej znają rozłożył ręce.
W jakich rzeczach? zapytałam z niedowierzaniem.
No pielęgnacja chorych, opieka, rehabilitacja zawahał się, drapiąc się po głowie.
Jestem graficzką, nie pielęgniarką! Wiem tyle samo co ty! westchnęłam. Dobra, pojadę do szpitala, porozmawiam z lekarzem.

Nigdy nie pałałam sympatią do teściowej. Nasze relacje można było nazwać dyplomatycznym rozejmem. Kiedyś się ostro kłóciłyśmy, ale z czasem obie przyjęłyśmy, że nie warto zaogniać konfliktów, tym bardziej że mieszkałyśmy osobno. Miałyśmy do siebie sporo pretensji, ale nie wyrażałyśmy ich głośno. Znoszenie siebie nawzajem wypływało raczej z kurtuazji i szacunku. Ja znosiłam Zofię, bo była matką mojego męża, a ona mnie bo byłam dla Michała najlepszą żoną, jakiej nie sposób znaleźć. Poza tym doskonale wiedziała, że jej syn jako żywiciel rodziny jest, delikatnie mówiąc, średni finanse w rodzinie ratowałam ja.

Wnuka widywała sporadycznie: raz miała ciśnienie, kiedy indziej straszliwy ból głowy, zawsze coś się działo, by akurat nie móc zająć się dzieckiem.

Ale teraz wszyscy oczekiwali pomocy ode mnie. To ja odebrałam Zofię ze szpitala (bo pracuję w domu i zawsze mogę wyskoczyć, a Michała z pracy nie wypuszczą), to ja zorganizowałam przeprowadzkę naszą, do niej. Mieliśmy zamieszkać u niej na jakiś czas i zadbać o wszystko.

Minęły trzy tygodnie. Schudłam tak bardzo, że wyglądałam jak wieszak. Nie wiem jak, ale jeszcze udawało mi się wypełniać obowiązki zawodowe, pielęgnować teściową: gotowałam buliony, przecierałam warzywa i owoce, karmiłam z łyżki, myłam i obracałam ją na łóżku.

Marysia, ukochana wnuczka, kuliła się w swoim pokoju, nie wychodziła nawet na chwilę, aby nie dopadła jej prośba o pomoc. Rano na uczelnię, potem na spotkania z koleżankami i chłopakami. Życie toczyło się dalej babcia babcią, ale przecież to nie jej problem.

Mąż? Pomagał minimalnie. Próbowałam jeszcze odwołać się do jego sumienia:
To twoja matka! Pomóż mi, nie daję rady sama!
Ja no nie mogę To kobiece sprawy tłumaczył się, jąkając. Byłem w sklepie, zrobiłem zakupy, czego jeszcze chcesz?

Kobiece sprawy okazały się bardzo poważne. Zofia lepiej się nie czuła, tylko narzekała i miała coraz więcej pretensji: do mnie, do Michała, do wszystkich naokoło. Była kapryśna i wybuchowa, coraz częściej mówiła rzeczy, które wcześniej pewnie by przemilczała. Odkryłam swój nowy wizerunek według niej: rzekomo miałam niesłychane szczęście ukończyć dobre studia, znaleźć świetną pracę, klikać w komputer przy herbacie i dostawać za to naprawdę spore pieniądze. A Michałek biedny chłopczyk, któremu nic nie wyszło przez złych nauczycieli, przez to nie dostał się na studia od razu. Więc Zofia wzięła dla niego kredyt na naukę i ledwo co dociągnął do dyplomu, a przy tym wszystkiemu była winna fatalna szkoła. A potem jeszcze śmierć starszej córki, własne troski, no i wnuczka, którą też trzeba było się zająć. Duma ją rozpierała, bo Marysia dostała się na studia dzienne, co dowodziło, jak ważni są dobrzy nauczyciele. Wtedy jeszcze to córka wszystko opłacała.

Po raz setny słuchałam tej opowieści i czułam, że już dłużej nie dam rady. Wszyscy są cudowni i samodzielni tylko nie ja. Mnie przecież zwyczajnie się poszczęściło.

Tak, miałam szczęście… myślałam z goryczą Zwłaszcza z mężem. Co ja w nim zobaczyłam? Gdzie miałam oczy, gdzie rozum?

Coraz częściej nachodziły mnie takie myśli. W końcu zaproponowałam Michałowi zatrudnienie opiekunki dla matki i powrót do własnego mieszkania.
Opiekunkę?! zdziwił się Michał. No, to drogie raczej… Nie stać mnie… Sama zobacz. Jak ci trzeba, to zatrudnij ale na własny koszt.

Od dawna mieliśmy jasny podział: on opłacał czynsz i najważniejsze produkty, ja całą resztę. Więc opiekunka, oczywiście, miałaby być z moich pieniędzy. To przecież oczywiste… wściekałam się Ale JAK to powiedział! Czy ja mam być wszystkim i dla wszystkich?! Dosyć! Mam jeszcze swoje życie. Teraz wyglądam jak własny cień i nikogo to nie obchodzi…

W końcu zrozumiałam: nie mogę i nie chcę już dłużej. Pewnego dnia, wychodząc niby do sklepu, zabrałam syna z przedszkola i wróciłam do naszego mieszkania.

Jak dobrze… pomyślałam, leżąc w swojej szerokiej, podwójnej pościeli, patrząc w sufit Jestem w domu. Nic nie chcę. Tylko leżeć. Jak bardzo jestem zmęczona…

Zawołałam Romka na kolację. Jedliśmy, a ja wiedziałam, że tam u teściowej już na pewno się martwią, gdzie jestem. Przecież nie zostawiłam jej bez niczego: była nakarmiona i przebrana, a Michał miał wrócić za godzinę zostawiłam mu nawet kartkę. Napisałam, że nie dam już rady, że odchodzę i życzę Zofii szybkiego powrotu do zdrowia. Zostawiłam numer do opiekunki. Telefon wyłączyłam.

Michał zjawił się tego samego wieczoru. Nie wpuściłam go nawet za próg. Porozmawialiśmy przez drzwi. Zresztą, nie było o czym rozmawiać. Moje odejście nie obchodziło go ani ze względu na mnie, ani na syna. Martwił się wyłącznie tym, jak sobie poradzi beze mnie.

Radziłabym ci zatrudnić opiekunkę. Profesjonalna opieka to zupełnie co innego powiedziałam spokojnie. I jeszcze jedno: składam pozew o rozwód. Nie chcę być dłużej koniem pociągowym, na którym wszyscy jeżdżą. Do widzenia.

Michał odszedł z niczym. Telefon potem włączyłam bo przecież firma mogła zadzwonić.

Dzwoniła Zofia. Prosiła, żebym wróciła, nie porzucała jej i Michała. Przepraszała za słowa, za to, że była dla mnie niewdzięczna. Ale w jej głosie wyczuwałam wyniosłość; jakby wychodziła z założenia: no to już, pogodziłyśmy się i wracaj natychmiast do swoich obowiązków.

Wytłumaczyłam, że nie jestem nikomu nic winna. Zofia ma syna. Ma też ukochaną wnuczkę Marysię niech to oni zadbają o nią, skoro tak wiele im dała. Rozłączyła się.

Rozwód doszedł do skutku.

Tak nieoczekiwanie stałam się rozwódką. I, jak się okazało, niewiele się zmieniło. Robiłam wszystko sama dalej, ale trosk miałam o połowę mniej. Byłam wdzięczna losowi, że otworzył mi oczy na relacje, które przez lata wydawały się bliskie, a były po prostu wygodne dla innych.

A Zofia wracała do zdrowia. Sporo pomogła fachowa opiekunka, która nie tylko profesjonalnie zajmowała się teściową, ale i ćwiczyła z nią rehabilitację. Michał znalazł sobie dodatkową pracę (To jednak można było! zaśmiałam się, słysząc wieści od Marysi, którą przypadkiem spotkałam), dzięki czemu udało się zapłacić za opiekunkę. A wcześniej to Marysia opiekowała się babcią: gotowała, pielęgnowała, doglądała. Nagle okazało się, że to potrafi i chce. Wszystko dobrze się ułożyło.

No właśnie. Wszyscy wyszli na tym lepiej pomyślałam, wykonując kolejne projekty przy komputerze. Dobrze, że zrzuciłam ich wszystkich ze swojej szyi. Mnie też na dobre to wyszło na przyszłość będę mądrzejsza.