– Nie będę się tłumaczyć. Jestem kochanką twojego męża! Wszystkie te lata się spotykaliśmy. Tak! Nie rób wielkich oczu i nie mdlej…

Nie przedłużam. Jestem kochanką twojego męża! Przez te wszystkie lata się spotykaliśmy. Tak! Nie rób wielkich oczu i nie mdlej

Julia przygotowywała kolację, mąż Aleksander miał wrócić za godzinę. Dziesięcioletnia córka Kornelia była na zajęciach tanecznych.

Wróci za pół godziny, rzuci torbę i usiądzie przy stole, czekając na jedzenie. Wtedy zacznie opowiadać o koleżankach, swoich sukcesach, o nauczycielce Julia się uśmiechnęła. Zawsze lubiła słuchać, co Kornelia ma do powiedzenia.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Dla męża było za wcześnie, poza tym miał klucze. Więc pewnie Kornelia znowu je zgubiła. Julia otworzyła, ale zamiast córki stała tam młoda kobieta.

Nie będę owijać w bawełnę. Jestem kochanką twojego męża. Spotykamy się od lat. Tak! Nie udawaj zaskoczonej.

Od lat czyli od kiedy?

Trzy lata. Wszystko mi odpowiadało. Dużo spokojniej jest żyć samej i mieć faceta, który tylko przychodzi.

Żadnych wydatków, ani finansowych, ani fizycznych. Tak! Nie musiałam prać, gotować, sprzątać po nim. I teraz też nic nie zamierzam zmieniać.

Pewnie bym tu nie przyszła, ale jestem w ciąży. Przypadek, ale nic już nie da się zrobić, za późno.

Julia przypomniała sobie, jak długo nie mogła zajść w ciążę. Z nią wszystko było w porządku, ale Aleksander miał problemy. Musieli skorzystać z in vitro.

Za pierwszym razem się nie udało, ale za drugim szczęście się do nich uśmiechnęło. Julia nawet liczyła, że będą bliźniaki, bo przy in vitro to częste. Urodziła się Kornelia. A teraz taka wiadomość.

Jak to nic nie zmienisz? Masz faceta, który tylko przychodzi, i myślisz, że będzie ojcem, który tylko przychodzi?

Nie, trochę inaczej. Będę mieć faceta i dziecko, które będą przychodzić.

Ciekawe. I jak to sobie wyobrażasz? Ojciec będzie wychowywał dziecko, a do ciebie będzie przychodził, żeby maluch miał kontakt z matką?

Tak. Nie chciałam tego dziecka, to przypadek.

A Aleksander mówił, że nie może mieć dzieci.

Widać może! Muszę zobaczyć, w jakich warunkach będzie rosło moje dziecko. Wszystko w porządku.

Twoja córka, a Aleksander się nią zajmuje, choć nie jest ojcem. Teraz będzie jego dziecko, a wychowanie spadnie na ciebie.

Proszę pani, nawet cię nie wpuszczę, nie znam twojego imienia, twój facet tu już nie mieszka, możesz zabrać jego rzeczy. Reszta mnie nie obchodzi!

Julia chciała zatrzasnąć drzwi, ale zobaczyła córkę Kornelia wróciła z zajęć.

Mamo, co się stało? Jakie dziecko? Dlaczego tata nie jest moim tatą?

Wszystko słyszałaś? No to czas ci wyjaśnić.

Mamo, już nie jestem mała, prawie jedenaście lat. Zrozumiem.

Julia wszystko opowiedziała.

Jesteś moją córką, ale tata cię kocha, jest twoim ojcem w świetle prawa. Razem na ciebie czekaliśmy.

A teraz znowu czeka dziecko, ale ty nie będziesz jego mamą. Ja nie będę siostrą. Tak?

No tak masz rację. I jeszcze jesteś duża, nie chcę już żyć z tatą.

Pomogę ci, nie martw się, mamusiu. Jestem duża, niech idzie. Kocham was, ale ta co tu była Niech idzie do niej.

Aleksander wrócił o zwykłej porze.

Co się stało? Dlaczego nikt mnie nie wita, nie przytula?

Zazwyczaj Kornelia zawsze wybiegała do ojca, ale teraz była cisza. Siedziała w swoim pokoju.

Julia, gdzie córka? Została na zajęciach, czy zachorowała?

Była twoja kochanka. Czeka na dziecko. Twoje! Wytłumaczysz, czego tu chciała?

Julia. Zrozum, to moje dziecko, nie mogę go porzucić.

I wiesz, co ona proponuje?

Wiem. Nie chciała go, ale Kornelia jest, teraz będzie jeszcze jedno. To moje dziecko! Będzie mieszkać ze mną.

Pewny? Że twoje? Pamiętasz swój diagnozę?

Bywają wyjątki!

Świetnie. Idź do matki ze swoim „wyjątkiem”. Natychmiast, rzeczy odbierzesz później!

Nie, Julio! Tak nie można! Tam na mnie nie czekają. Nie jestem tam potrzebny no, potrzebny, ale inaczej.

Tu też na ciebie nie czekają. Nie jesteś tu potrzebny. Wynoś się!

A co z Kornelią? Jestem jej ojcem, może nie biologicznym, ale Wychowuję twoją córkę. Co złego, jeśli moje dziecko będzie z nami? Prawdziwe. Wszystko fair.

O sprawiedliwości już mi opowiedziała matka twojego przyszłego dziecka. Najpierw sprawdź, czy na pewno twoje, potem gadaj. Żegnaj.

Julia się rozstała z Aleksandrem. Musiał wyprowadzić, bo mieszkanie należało do jej rodziców. Wybudowali dom, a mieszkania nigdy nie przepisali. Pewnie i tak by to nie miało znaczenia przy rozwodzie.

Aleksander został bez dachu nad głową. Facet, który tylko przychodził, był dla jego kochanki lepszy i nie chciała zmieniać swojego życia. Nie chciała też zajmować się dzieckiem.

Przyszła matka, ale bez zamiaru opieki. Może się pobawić, pośmiać, ale nie więcej. Nieprzespane noce, pieluchy, choroby Na to się nie pisała.

Po urodzeniu dziecka wniosła o alimenty, ale przegrała. Diagnoza Aleksandra się nie zmieniła, ojcostwo nie potwierdzone.

Córkę ma jedną na papierze ale kontakt się urwał. Płaci alimenty, próbuje wrócić, ale Julia też go nie chce.

No i tak, łatwo nie jest, gdy jedna dupa na dwóch stołkach

A co wy na to? Piszcie w komentarzach, lajkujcie