– Nie będę cię oszukiwać. Jestem kochanką twojego męża! Przez wszystkie te lata się spotykaliśmy. Tak! Nie wytrzeszczaj oczu i nie mdlej…

” Nie będę owijać w bawełnę. Jestem kochanką twojego męża! Przez te wszystkie lata się spotykaliśmy. Tak! Nie rób wielkich oczu i nie mdlej

Hania przygotowywała kolację, mąż Krzysztof miał wrócić za godzinę. Dziesięcioletnia córka Zosia była na zajęciach tanecznych.

Za pół godziny wpadnie jak burza, rzuci plecak w kąt i siądzie do stołu, czekając na jedzenie. Będzie opowiadać o koleżankach, swoich sukcesach, o nauczycielce Hania się uśmiechnęła. Zawsze lubiła słuchać tych historii.

Zadzwonił dzwonek. Za wcześnie na Krzysztofa, a klucze ma przy sobie. Znów Zosia zapomniała. Hania otworzyła drzwi, ale zamiast córki stała tam młoda kobieta.

Nie będę owijać w bawełnę. Jestem kochanką twojego męża. Przez te wszystkie lata się spotykaliśmy. Tak! Nie rób wielkich oczu i nie mdlej.

Te wszystkie lata czyli ile?

Trzy lata. Wszystko mi pasowało. Dużo spokojniej żyje się samej, mając faceta, który tylko wpada.

Żadnych kosztów ani finansowych, ani fizycznych. Tak! Nie prałam, nie gotowałam, nie sprzątałam po nim. I teraz nic zmieniać nie zamierzam.

Wcale bym tu nie przyszła, ale jestem w ciąży. Przypadek, ale nic już nie poradzisz, za późno.

Hania przypomniała sobie, jak długo nie mogła zostać mamą. U niej wszystko było w porządku, ale Krzysztof miał problemy. Musieli skorzystać z in vitro.

Za pierwszym razem się nie udało, ale drugi przyniósł szczęście. Hania nawet liczyła, że będą bliźnięta w końcu to częste przy takiej metodzie. Urodziła się Zosia. A teraz taka wiadomość.

Jak to nic nie zmieniasz? Masz faceta, który tylko wpada, i myślisz, że będzie ojcem, który tylko wpada?

Nie, trochę inaczej. Będę mieć faceta i dziecko, które będą wpadać.

Ciekawe. I jak to sobie wyobrażasz? Ojciec będzie wychowywał dziecko, a do ciebie będzie przychodził, żeby maluch miał kontakt z matką?

Tak. Dziecka nie chciałam, to przypadek.

A Krzysztof mówił, że nie może mieć dzieci?

Widocznie może! Muszę zobaczyć, w jakich warunkach będzie żyło moje dziecko. Wszystko uczciwie.

Twoja córka, a Krzysztof ją wychowuje, choć nie jest ojcem. Teraz będzie jego dziecko, a ty będziesz je wychowywać.

Proszę pani, nawet cię nie zapraszam, nie znam twojego imienia, ale twój facet tu już nie mieszka, możesz zabrać jego rzeczy. Reszta mnie nie interesuje!

Hania chciała zatrzasnąć drzwi, ale zobaczyła Zosię, która wróciła z zajęć.

Mamo, co to było? Jakie dziecko? I dlaczego tata nie jest moim ojcem?

Wszystko słyszałaś? Czas ci wyjaśnić.

Mamo, nie jestem już mała, mam prawie jedenaście lat. Zrozumiem.

Hania wszystko opowiedziała.

Jesteś moją córką, ale tata cię kocha, jest twoim ojcem w świetle prawa od urodzenia. Razem na ciebie czekaliśmy.

A teraz on znowu czeka na dziecko, ale ty nie będziesz jego matką. Ja nie będę siostrą. Tak?

No tak masz rację. I jeszcze jesteś duża, nie chcę już żyć z tatą.

Pomogę ci, nie martw się, mamusiu. Jestem duża, niech idzie. Kocham was, ale ta co przyszła Niech idzie do niej.

Krzysztof wrócił o swojej porze.

Co się u nas stało? Dlaczego nikt mnie nie wita, nie przytula?

Zazwyczaj Zosia rzucała mu się na szyję, ale teraz cisza. Siedziała w swoim pokoju.

Haniu, a gdzie Zosia? Zajęcia się przeciągnęły, czy zachorowała?

Była twoja kochanka. Czeka na dziecko. Twoje! Wytłumaczysz, czego tu chciała?

Haniu, zrozum mnie, to moje dziecko, nie mogę go porzucić.

I wiesz, co ona proponuje?

Wiem. Nie chciała go, ale Zosia jest, teraz będzie jeszcze jedno. To moje dziecko! Będzie ze mną.

Pewien? Że twoje? Pamiętasz swoją diagnozę?

Bywają wyjątki!

Świetnie. Idź do matki ze swoim wyjątkiem. Teraz! Rzeczy zabierzesz później.

Nie, Haniu! Tak nie można! Tam na mnie nie czekają. Nie jestem tam potrzebny potrzebny, ale inaczej.

Tu też na ciebie nie czekają. Nie jesteś potrzebny. Idź!

A co z Zosią? Jestem jej ojcem, choć nie biologicznym, ale Wychowuję twoją córkę. Co złego, że moje dziecko będzie z nami? Prawdziwe. Wszystko uczciwie.

O uczciwości już opowiedziała mi matka twojego przyszłego dziecka. Najpierw sprawdź, czy twoje, potem gadaj. Żegnaj.

Hania się rozstała z Krzysztofem. Musiał wynieść się, bo mieszkanie należało do jej rodziców. Wybudowali dom, a mieszkania nie przepisali. Przy rozwodzie i tak by to nie miało znaczenia.

Krzysztof został bez dachu nad głową. Facet, który tylko wpadał, był dla kochanki idealny, a zmieniać styl życia nie chciała. Nie chciała też zajmować się dzieckiem.

Przyszła matka, ale bez zamiaru wychowywania. Może się pobawić, pośmiać, ale nie więcej. Nieprzespane noce, pieluchy, choroby Na to się nie pisała.

Po urodzeniu dziecka zażądała alimentów, ale przegrała. Jak teraz wychowuje dziecko niedbała matka nie wiadomo. Diagnoza Krzysztofa się nie zmieniła, pokrewieństwo nie potwierdzone.

Córka w dokumentach ma tylko jedną, ale rozmawiać nie chce. Krzysztof płaci alimenty, próbuje wrócić, ale Hania też go nie chce.

I tak oto okazało się, że trudno jest usiąść jedną pupą na dwóch stołkach

A co wy o tym myślicie? Piszcie w komentarzach, lajkujcie