– Nic nie szkodzi, Sławku! Nie smuć się! Przynajmniej Nowy Rok przywitałeś w wielkim stylu!

Nic nie szkodzi, Sławku! Nie smuć się! Przynajmniej Nowy Rok przywitałeś jak król!
Nadszedł w końcu rodzinny zakątek. Sławomir wysiadł z peronu, wystąpił na plac przed dworcem i skierował się w stronę przystanku autobusowego. Nie powiedział żonie, że dziś przyjeżdża.

Nastrój Sławomira był ponury, bo właśnie miał niewygodną rozmowę z Jadwigą. Żona znów go skrytykowała, narzekała, nazywała egoistą.
A po co egoistą? Przecież chciał jej złożyć noworoczne życzenia, a ona wyłączyła telefon. Była obrażona!

Trzy dni Sławomir dzwonił do niej, a ona nie podnosiła słuchawki. W końcu i on się obraził i przestał dzwonić. I jeszcze nie przywitała się z jego rodzicami ani siostrą, nie wspominając o nim samym. Teraz ma zamiar to wykrzyczeć prosto przy wejściu.

Nie tylko ona ma wady, więc niech i ona odpowie! Jak mówią: najlepsza obrona to atak.

Sławomir podniósł się, wkroczył do korytarza swojego bloku w bojowym humorze.

Mieszkanie przywitało go ciszą.

Hej! Kto tu żyje? Jadwigo, już jestem! wykrzyczał głośno, lecz odpowiedzi nie było.

Zajrzał do kuchni nie było żony, potem do jednego pokoju pustka, do drugiego to samo. Lecz od razu przyciągnęły jego oczy zmiany: przy ścianie nie stało już dziecięce łóżeczko, zniknął komod, a nad nim nie stał już przewijak i wózek, które podarowali mu rodzice Jadwigi.

Sławomir pobiegł do szafy: półka, gdzie zwykle wieszono ubrania żony, również była pusta.

Czy ona zwariowała? Zostawiła mnie? pomyślał.

Wybrał numer teściowej, lecz nikogo nie słyszał. Zadzwonił więc do Kasi przyjaciółki Jadwigi. Tylko cisza. W końcu połączył się z Michałem mężem Kasi.

Michał, cześć! Daj słuchawkę Kasi, nie mogę do niej zadzwonić poprosił.

Kasiu z dzieckiem jest teraz w swoim wsi mówili Nowy Rok tam świętowaliśmy. W sieci bywają problemy.

Wczoraj przyjechałem, bo miałem dziś dyżur. A oni jeszcze odpoczywają odparł Michał. Po co ci Kasia?

Myślałem, że może wiedzieć, gdzie jest moja Jadwiga. Przyjechałem od rodziców, a w domu jej nie ma. I wszystkiego, co kupiliśmy dla dziecka, nie ma wyjaśnił Sławomir.

Słuchaj, twoja żona miała właśnie urodzić. Ty wyjechałeś na święta, a ją zostawiłeś w domu? zdziwił się Michał.

Ona nie chciała jechać. Termin wyznaczono dziesiątego jedenastego stycznia. Dałoby się zdążyć.

Gratuluję, Słowik, jesteś już panem węgła uśmiechnął się przyjaciel.

Po co? nie zrozumiał Sławomir.

Bo najpewniej już jesteś kawalerem. Głupku! Zadzwoń do szpitala, ona tam pewnie jest doradził Michał.

Dziesięć dni temu.

Nie rozumiem, Sławku mówiła telefonicznie matka czemu masz siedzieć w domu w święta? Jadwiga nie chce jechać, przyjedź sam. Termin ma za dwa tygodnie, wrócisz na czas.

A przyjdą wujek Wiktor z ciocią Weroniką, Natalia z Wiktorem, Olga z Pawłem. I jeszcze tata, Vika z Grzegorzem.

Vika na święta zarezerwowała pokoje w hotelu na uboczu w lesie. Na cztery dni od trzydziestego grudnia do drugiego stycznia.

Trzydziestego pierwszego w restauracji będzie bankiet z artystami. Za ciebie zapłaciłam, potem oddasz. Zostaniesz u nas do Bożego Narodzenia, a ósmego wyjedziesz. Na czas terminu żony.

Jadwiga nie chciała wyjechać:

Sławku, mogę wpaść w każdy dzień. Wyobraź sobie: wszyscy się bawią, a mnie nagle dopadnie poród. A ten hotel za miastem zdąży tu karetka?

Nie, nie jadę nigdzie.

Mama ma rację, że kobiety przy chorobie liczą się, a przy przyjściu dziecka liczą się jako bohaterki. Przyniosła nas troje na świat, w ciąży prawie nie siedziała i wszystko ogarnęła.

Sławomir przyznał, że Jadwiga ma w tym rację. Lecz wyobrażał sobie nudną noworoczną noc w domu: tylko we dwoje przy skromnym stole Jadwiga nie zamierzała gotować nic wyjątkowego. Smutek przysłonił mu serce.

A reszta rodziny w tym czasie rozpalą w restauracji muzykę, będą tańczyć i śpiewać. W końcu wyjechał sam.

W hotelu na uboczu rzeczywiście było wesoło. Gdy zbliżył się pół do pierwszej, Nowy Rok już zbliżał się, Sławomir opuścił salę, wszedł do holu i spróbował zadzwonić do żony, ale ona nie odebrała.

No cóż, obrażasz się, a własny błąd. Mogła być tu i świętować razem ze wszystkimi pomyślał.

Następnego dnia mama wyraziła mu żal do synowej:

Jadwiga nawet nie zadzwoniła, nie przywitała nas z tatą. Zobacz, obraziła cię! Całkiem rozpuściła cię, synku.

Nie rozumie, czym jest prawdziwa rodzina. My tu razem, ona tam sama. Niech usiądzie i pomyśli.

A Jadwiga tej noworocznej nocy nie była z nimi. Gdy i kto się przywołał, myślała tylko o Sławie, nie o teściowej i ich tłumie.

Rodzice Jadwigi, gdy dowiedzieli się, że ich córka została sama na święta, wezwali ją do domu. Nie planowali wielkiego przyjęcia.

Brat Jadwigi mieszkał w stolicy, pracował w fabryce ciągłej, nie miał tak długich wolnych, więc rodzice chcieli powitać Nowy Rok we dwoje.

Trzydziestego pierwszego o dziewiątej wieczorem Jadwiga z mamą nakryły stół, a w tym momencie Jadwiga zachwiała się.

Wezwano karetkę. Mama pojechała z Jadwigą, ojciec podążył za nimi swoim autem.

Tym razem Jadwiga przywitała Nowy Rok w szpitalu, a jej rodzice w holu oddziału. Jadwiga stała się mamą synka

Sławomir postanowił posłuchać rady przyjaciela i zadzwonił do szpitala.

Oddział noworodkowy? Wczoraj wypisana usłyszał w recepcji.

Jak wypisana? nie uwierzył. Czy już jest maleństwo?

Tak. Pierwszego stycznia, pół do pierwszej.

A kto ją odebrał? zapytał.

Młody mężczyzna, tę informację nie zapisujemy w rejestrze!

Sławomir zrozumiał, że odebrać Jadwigę mogły tylko jej rodzice, więc teraz ona i dziecko są u nich. Kupił bukiet róż i ruszył w drogę.

Zadzwonił. Drzwi otworzył teść.

Słucham?

Dzień dobry, przyszedłem po Jadwigę powiedział.

Po co? zapytał ojciec Jadwigi.

Właściwie jestem jej mężem odparł zięć.

Jadwigo! zawołał teść. Przyszedł jakiś facet, że jest twoim mężem. Chcesz z nim porozmawiać?

Nie, niech idzie odpowiedziała Jadwiga z wnętrza mieszkania.

Teść wzruszył ramionami:

Nie chce. Do widzenia, młody człowieku! i zamknął drzwi.

Sławomir stał chwilę, po czym zadzwonił jeszcze raz.

Tym razem otworzyła teściowa wysoka, silna, donośna kobieta. Sławomir trochę się jej bał.

Nic nie rozumiesz? zapytała.

Przepraszam, proszę wpuścić mnie odważnie zaczął. Mam prawo

Nie zdążył dokończyć. Kobieta wyrwała mu z rąk bukiet i kilkakrotnie go potrząsnęła.

Na co masz prawo, prawnik ci wkrótce wyjaśni! I nie dzwoń więcej, mój wnuk śpi rzuciła, rzucając bukiet pod jego stopy i zamykając drzwi.

Sławomir wrócił do domu. Po drodze wciąż ocierał dłonie o twarz róże były piękne, ale kolczaste.

W domu najpierw zadzwonił do matki.

Wiesz, nie wpuszczono mnie nawet do mieszkania, nie mogę zobaczyć synka.

Nie martw się, Sławku. Jadwiga wróci z dzieckiem, przyjdzie gdziekolwiek. Nie dzwonić, nie przelewać pieniędzy.

Niech rodzice ją karmią, jeśli są tak mądrzy. Za tydzień dwa wróci sama. A ty połóż się spać. Jutro do pracy.

Sławomir tak uczynił: zjadł pierogi z marketu i położył się spać. Śnił spokojnie, nie wiedząc, że to będzie jego ostatnia noc w tym mieszkaniu.

Kiedy następnego dnia wrócił z pracy, wszystkie jego rzeczy, zapakowane w kartony i czarne torby, stały na klatce schodowej. Zadzwonił. Drzwi otworzyła teściowa, właścicielka dwupokojowego mieszkania, w którym mieszkali Jadwiga i Sławomir.

No więc, drogi zięciu? Pamiętasz adres akademika, czy mam przypomnieć? Zbieraj swoje graty. Wszystko, co zostanie, jutro wywiezie sprzątaczka!

Sławomir musiał się przeprowadzić do akademika. Rozwód rozdzielił ich prawnie. W akademiku już mu starczyło, a kiedy dostał wypłatę, z której odliczono alimenty i jeszcze pięć tysięcy złotych na utrzymanie byłej żony, zrozumiał, że niewiele zostaje na życie.

Bądź bardziej oszczędny! Musisz jeszcze na własne mieszkanie odkładać poradził Michał. Nic nie szkodzi, Sławku! Nie smuć się! Przynajmniej Nowy Rok przywitałeś wspaniale!

Jadwiga przez trzy lata mieszkała u rodziców, którzy pomagali jej z małym Szymonkiem, a mieszkanie wynajmowali. Gdy Jadwiga wróciła do pracy, z Szymonkiem znów przeprowadzili się do własnego lokum. Po remoncie nie było już śladu po Sławie i jego rodzinie.

Jak oceniacie postępowanie Sławka? Napiszcie swoje myśli w komentarzach, zostawcie polubienia.