Nauczyłam mężusia rozumu.

— Koniec! Cierpliwość mi pękła! — warknął Krzysztof, ledwo przekroczyli próg mieszkania z Anią. — Kiedy w końcu nauczysz się trzymać język za zębami?

— Co ja takiego powiedziałam? — oburzyła się Ania.

— I jeszcze się pytasz? — syknął Krzysztof, krzywiąc się złowrogo. — Przekroczyłaś wszelkie granice, moja droga! Czas cię wychować!

— Krzychu, o co właściwie chodzi? — cofnęła się Ania.

— O to, że twoje zachowanie to nawet na trójkę z plusem nie zasługuje! Samą byś nazwała niewychowaną gęsią, a tu taka arogancja!

— Nie każdy musi być takim słupem jak ty! — odcięła się Ania. — Dziewczyna powinna być drobna i delikatna!

— A do tego cicha, potulna i posłuszna! Czego tobie ewidentnie brakuje! — Krzysztof rozpinał pasek, wyciągając go ze spodni. — Wychowam cię, jak przodkowie nakazują!

— Oszalałeś?! — Ania cofnęła się jeszcze bardziej. — Bije mnie będziesz?!

— Wychowywał! — warknął Krzysztof. — I ukarzę za ten twój długi język! Matkę moją dziś o krok od zawału przyprowadziłaś!

— Niech nie gada głupot! — fuknęła Ania. — Od kiedy to ja mam zdejmować buty, które specjalnie w torbie przyniosłam, żeby zakładać jej śmierdzące kapcie? Z moim wzrostem to nie wypada chodzić na płaskim!

— Normalne kapcie! — ryknął Krzysztof, nacierając. — Dla gości!

— A od kiedy goście mają zmywać naczynia i czyścić kuchenkę? — przechyliła głowę Ania. — A już wcale nie znoszę, gdy mi się rozkazuje!

— Właśnie dlatego zaraz dostaniesz! Jesteś moją żoną, a zachowujesz się jak jakaś niesforna księżniczka! Nauczę cię szacunku do męża i jego rodziców!

— Niech oni się najpierw zachowują jak ludzie! — Ania wślizgnęła się do pokoju. — Sami chamują, a ja mam milczeć? Powinieneś stanąć w mojej obronie!

— Patrz, jaka malutka i krucha! A oni mnie krzywdzą! — nadęła usta, ale czujnie śledziła ruchy męża.

— Gdybyś zachowywała się odpowiednio do swojego wzrostu i pozycji, nikt by ci nie ubliżał! Ale ty musisz mieć zawsze swoje zdanie! Wybiję je z ciebie teraz!

— Proszę, nie rób tego! — Ania zakręciła nosem. — Zrobisz mi przykrość!

— I to jaką! — zaśmiał się Krzysztof. — Żebyś do końca życia pamiętała, gdzie twoje miejsce! Taka malutka, a stawiasz się jak królowa!

— Nie! — pisnęła, przyciskając się do ściany. — Proszę, nie!

Krzysztof podszedł bliżej, wymachując paskiem:

— Musi być! Z takich hardy trzeba kijem rozumu wybijać! Inaczej nie zrozumiecie!

Pierwsze spotkanie Krzysztofa z rodzicami przyszłej żony zapadło mu w pamięć.

Wojciech, który upierał się, by mówić do niego „tata Włodek”, długo ściskał dłoń Krzysztofa, a potem objął go mocno:

— Synku! Zrobię dla ciebie wszystko! Całe życie marzyłem o synu, a Małgosia urodziła mi tylko córkę i na tym poprzestała! Marzyłem o wędkowaniu, meczach, polowaniach! A tu taka porażka! Ale z tobą, zięciu, wreszcie się wyżyjemy!

— Cieszę się, tata Włodek — bąknął zakłopotany Krzysztof. — Tylko nie znam się na wędkowaniu.

— Spokojnie! Nikt się nie rodzi specjalistą! — zaśmiał się tata Włodek. — Ważne, że będę miał syna! Wszystkiego cię nauczę!

— Jeśli tylko czas pozwoli…

— Nie rozumiesz, jakie to dla mnie szczęście! — w oczach mężczyzny zabłysły łzy. — Z nimi przecież nie ma o czym gadać! — wskazał na córkę i żonę. — A my możemy pogadać o samochodach, kosmosie, obgadać te ich babskie fanaberie!

Małgorzata odsunęła męża od przyszłego zięcia i zaprosiła do stołu:

— To jego bolączka — westchnęła. — Ma pięć sióstr i pracuje wśród kobiet. Omal nie zostawił mnie w szpitalu, gdy powiedziałam, że urodziłam córkę. Teraz wreszcie będzie miał z kim porozmawiać!

— Postaram się — skromnie odparł Krzysztof.

— Wierzę, że się polubicie — uśmiechnęła się Małgorzata. — Gdybyś wiedział, jak marzył o synu! Nawet z Anią próbował robić chłopczycę, ale na szczęście ja się w porę wtrąciłam! Dziewczynka ma być delikatna, czuła, elegancka! — spojrzała na męża. — A nie to, co ty z niej chciałeś zrobić!

Tata Włodek spojrzał na żonę, potem na córkę, ale do Krzysztofa uśmiechnął się ciepło.

— Do dziś ma nam to za złe — zauważyła Małgorzata. — Czasem wpadnie podekscytowany, by coś opowiedzieć, ale widzi, że to nie kobiece tematy. Machnie ręką, zaklnie w kułak i idzie. Często cały dzień nie zamienimy słowa. Ale odkąd się zjawiłeś, Krzysztofie, odżył!

— Jeśli jednak zacznie cię męczyć, powiedz śmiało — dodała. — Szybko go uciszę!

— Nie, co pani! Na pewno się dogadamy!

— No to świetnie!

Słowa dotrzymał. Tata Włodek zajął Krzysztofa niemal wyłącznie dla siebie i od razu zaczął narzekać:

— Nie wiesz, jak się cieszę, że w rodzinie jest wreszcie drugi mężczyzna! Razem damy im radę! Samemu to istna męka!

— Tylko niech pan nie przesadza — uśmiechnął się Krzysztof.

— Ach, te ich wykwintne dusze! — machnął ręką tata Włodek. — Wciągnęli mnie do teatru. Na scenie jakiś dramat miłosny. Ktoś kogoś kocha, ktoś zdradza, wszyscy cierpią! Uciekłem w przerwie do bufetu i nie wróciłem! A potem miałaś słuchać ich wykładów! Wolałem podrzucać ich samochodem niż znosić te ich kulturalne wygłupy!

— Kobieta powinna być taka — zauważył Krzysztof.

— Małgosię wybrałem właśnie taką — westchnął tata Włodek. — Żeby nie wtrącała się tam, gdzie nie trzeba. Ale myślałem, że syna mi urodzi! A tu… — machnął ręką. — Jedyna pociecha, że ciebie do domu wprowadziła!