Nauczyłam mężusia rozumu – zobacz, jak sobie poradziłam!

— Koniec! Moja cierpliwość się skończyła! — wrzasnął Marek, wchodząc z Anią do mieszkania. — Kiedy wreszcie nauczysz się trzymać język za zębami?

— Co ja takiego powiedziałam? — oburzyła się Ania.

— I jeszcze się pytasz? — syknął Marek z nieprzyjemnym uśmiechem. — Przekroczyłaś wszelkie granice! Będę cię wychowywać!

— Marek, o co właściwie chodzi? — cofnęła się Ania.

— Chodzi o to, że twoje zachowanie jest nie do zaakceptowania! Samo ch…o z ciebie, a taka zadufana!

— Nie każdy musi być taką wieżą jak ty! — odparła Ania. — Dziewczyna powinna być drobna i delikatna!

— A do tego cicha, uległa i posłuszna! Czego tobie brakuje! — Marek rozpiął pasek i wyciągnął go ze spodni. — Wychowam cię, jak przystało!

— Oszalałeś? — cofnęła się Ania. — Będziesz mnie bić?

— Wychowywać! — warknął Marek. — I ukarać za twój długi język! Dzisiaj mało co nie przyprawiłaś mojej matki o zawał!

— Niech nie plecie bzdur! — odcięła się Ania. — Dlaczego mam zdejmować buty, które przecież przyniosłam w torbie, żeby zakładać jej śmierdzące kapcie? Z moim wzrostem nie będę się szwendala w czymś takim!

— To normalne kapcie! — ryknął Marek, nacierając na nią. — Dla gości!

— A od kiedy to goście mają zmywać naczynia, a potem jeszcze kuchenkę? — zapytała Ania, przechylając głowę. — Zwłaszcza że nie znoszę, gdy mi się rozkazuje!

— Właśnie dlatego teraz dostaniesz! Jesteś moją żoną, a zachowujesz się jak nieudana księżniczka! Zaraz ci przypomnę, gdzie twoje miejsce! I żebyś szanowała moich rodziców!

— Niech oni się najpierw zachowują normalnie! — Ania wślizgnęła się do pokoju. — Sami chamują, a ja mam milczeć? Powinieneś bronić swojej żony!

— Patrz, jaka jestem mała i krucha! A oni mnie obrażają! — nadęła usta, ale czujnie śledziła ruchy męża.

— Gdybyś zachowywała się odpowiednio do swojego wzrostu i pozycji, nikt by ci nie ubliżał! Ale ty musisz mieć własne zdanie! Zaraz ci je wybiję!

— Proszę, nie rób tego! — Ania zaszlochała. — Zrobisz mi krzywdę!

— I to jaką! — zadowolony Marek zniżył głos. — Taką, że zapamiętasz na całe życie, gdzie twoje miejsce! Taka malutka, a zachowuje się jak królowa!

— Nie! — pisnęła, przyciskając się do ściany i zwijając w kłębek. — Proszę, nie!

Marek podszedł bliżej i zamachnął się paskiem:

— Muszę! Z takich bezczelnych b…d trzeba to wybijać! Inaczej nie zrozumiecie!

Poznanie rodziców przyszłej żony zostawiło trwały ślad w pamięci Marka.

Feliks Aleksandrowicz, który nalegał, by mówić do niego „tato Feluś”, długo ściskał dłoń Marka, a potem uścisnął go mocno:

— Synu! Zrobię dla ciebie wszystko! Całe życie marzyłem o synu, a Marysia urodziła mi tylko córkę i na tym poprzestała!

— Marzyłem o wędkowaniu z synem, o meczach, o polowaniach! To syn! A nie te babskie pierdoły! A z tobą, zięciu, teraz się rozkręcimy!

— Cieszę się, tato Feluś — bąknął zakłopotany Marek. — Nie znam się na wędkowaniu.

— Spokojnie! Nikt się nie zna! — roześmiał się tato Feluś. — Ważne, że będę miał syna! Nauczę cię łowić ryby! Wszystkiego cię nauczę!

— Jeśli tylko znajdziemy czas…

— Nie rozumiesz, jakie to dla mnie szczęście! — w oczach mężczyzny błysnęły łzy. — Z nimi nie ma o czym gadać! — wskazał na córkę i żonę. — A my możemy rozmawiać o samochodach, o kosmosie, narzekać na te babskie rządy!

Maria Michałowna odciągnęła męża od przyszłego zięcia i zaprosiła do stołu:

— To jego bolączka — rzekła przepraszającym tonem. — Ma pięć sióstr i pracuje w damskim zespole. Omal nie zostawił mnie w szpitalu, gdy powiedziałam, że urodziłam córkę. Teraz wreszcie będzie miał z kim porozmawiać!

— Zrobię, co w mojej mocy — skromnie odparł Marek, siadając na krześle.

— Wierzę, że się polubicie — uśmiechnęła się Maria Michałowna. — Gdybyś wiedział, jak marzył o synu! Nawet próbował z Anią wychować chłopca, ale na szczęście ja się w porę wtrąciłam!

— Dziewczynka powinna być delikatna, czuła, subtelna! — spojrzała na męża. — A nie to, co ty chciałeś z niej zrobić!

Tato Feluś niechętnie zmierzył żonę i córkę wzrokiem, ale do Marka uśmiechnął się życzliwie.

— Widzisz? — zauważyła Maria Michałowna. — Wciąż ma do nas pretensje. Czasem wpadnie podekscytowany, żeby coś opowiedzieć, ale widzi, że to nie temat dla kobiet. Machnie ręką, zaklnie w kułak i wyjdzie. Czasem cały dzień nie zamienimy słowa. Ale odkąd pojawiłeś się w naszym życiu, Marek — pogładziła go po ręce — on jakby ożył!

— Jeśli jednak będzie cię za bardzo męczył, powiedz śmiało! Nie krępuj się! Szybko go opanuję!

— Nie, co pani! Wszystko w porządku! Na pewno się zaprzyjaźnimy!

— To dobrze!

Słowa taty Felusia szybko zamieniły się w czyny. Wciągnął Marka w swój świat i od razu zaczął narzekać:

— Nie masz pojęcia, jak się cieszę, że w rodzinie jest drugi mężczyzna! Razem damy im radę! Samemu to koszmar!

— Zaklniesz przypadkiem, no, zdarza się. A tu od razu: „Żołdakom miejsce w koszarach, a nie w przyzwoitym domu!”. W majtkach nie można przejść!

— Marysia od razu: „To nie plaża i nie łaźnia! Zachowuj się!”. A Ania dołącza: „Fuj, tatusiu!” — tato Feluś przejechał ręką po gardle. — A mnie te ich „fuj” już tu siedzi!

— Subtelne dusze, cóż poradzić? — przytaknął Marek.

— Oj, nie mów! Najsubtelniejsze pod słońcem! — pokiwał głową tato Feluś. — Takie delikatne, że aż przezroczyste! Jak się odchudzają, to w lodówce pusto! Kapusta, marche