Nauczyłam męża rozumu – niech teraz żałuje!

— Dosyć! Moja cierpliwość się skończyła! — krzyknął Krzysztof, ledwo przekroczywszy z Anią próg mieszkania. — Kiedy w końcu nauczysz się trzymać język za zębami?

— A co ja takiego powiedziałam? — oburzyła się Ania.

— I ty jeszcze pytasz? — warknął Krzysztof z szyderczym uśmiechem. — Przekroczyłaś wszelkie granice! Będę cię wychowywał!

— Krzysiu, o co właściwie chodzi? — cofnęła się Ania.

— O to, że twoje zachowanie nawet przeciętnym nazwać nie można! Samo chuchro, a takie fanaberie!

— Nie każdy musi być takim słupem jak ty! — odcięła się Ania. — Dziewczyna powinna być drobna i delikatna!

— A do tego cicha, uległa i posłuszna! Czego tobie wyraźnie brakuje! — Krzysztof rozpiął pasek i wyciągnął go ze spodni. — Wychowam cię, jak przodkowie nakazują!

— Oszalałeś?! — cofnęła się Ania. — Chcesz mnie bić?!

— Wychowywać! — warknął. — I ukarać za zbyt długi język! Matkę moją dziś prawie do zawału doprowadziłaś!

— A niech nie plecie głupot! — rzuciła Ania. — Z jakiej racji mam zdejmować buty, które przecież w torbie przyniosłam, tylko po to, by wkładać jej śmierdzące kapcie? Z moim wzrostem, wiesz, nie wypada chodzić na niskim obcasie!

— Normalne kapcie! — nacierał Krzysztof. — Dla gości!

— A od kiedy goście muszą zmywać naczynia, a potem jeszcze kuchenkę? — spytała Ania, przechylając głowę. — Tym bardziej nie znoszę, gdy mi rozkazują!

— Właśnie dlatego teraz dostaniesz! Jesteś moją żoną, a zachowujesz się jak jakaś niedokończona księżniczka! Więc ja cię teraz dokończę, byś męża szanowała! I rodziców jego też!

— Niech się oni zachowują normalnie! — Ania wślizgnęła się do pokoju. — Sami chamują, a ja mam milczeć? Powinieneś był stanąć w obronie żony!

— Patrz, jaka ja malutka i krucha! A oni mnie krzywdzą! — nadęła usta, ale czujnie obserwowała męża.

— Gdybyś zachowywała się stosownie do wzrostu i pozycji, nikt by ci nie ubliżał! Ale ty musisz mieć swoje zdanie! Więc ja ci je teraz wybiję!

— Proszę, nie rób tego! — Ania wciągnęła nosem. — Zrobisz mi krzywdę!

— O, i to jaką! — z zadowoleniem odparł Krzysztof. — Taką, byś do końca życia pamiętała, gdzie twoje miejsce! Z wyglądu malutka, a stawiasz się jak królowa!

— Nie! — pisnęła, przyciskając się do ściany. — Proszę, nie!

Krzysztof podszedł i zamachnął się paskiem:

— Trzeba! Z takich zuchwałych głów trzeba to wybijać! Inaczej nie zrozumiecie!

Pierwsze spotkanie Krzysztofa z rodzicami przyszłej żony pozostawiło w nim trwałe wspomnienie.

Tadeusz, który nalegał, by mówić do niego „Tato Tadek”, długo ściskał dłoń Krzysztofa, a potem uścisnął go mocno:

— Synu! Zrobię dla ciebie wszystko! Całe życie marzyłem o synu, a Marysia urodziła mi tylko córkę i na tym poprzestała!

— Marzyłem o wędkowaniu z synem, o meczach, o polowaniach! Toż to syn! A nie jakieś babskie pierdoły! Ale z tobą, zięciu, teraz się rozkręcimy!

— Cieszę się, Tato Tadek — zmieszał się Krzysztof. — W wędkarstwie się nie znam.

— Spokojnie! Nikt się nie rodzi specjalistą! — zaśmiał się Tadeusz. — Ważne, że będę miał syna! Nauczę cię łowić! Wszystkiego cię nauczę!

— Jeśli tylko czas pozwoli…

— Nie rozumiesz, jakie to dla mnie szczęście! — w oczach mężczyzny zabłysły łzy. — Z nimi nawet nie ma o czym gadać! — wskazał na córkę i żonę. — A my z tobą możemy o samochodach, o kosmosie, o tym, jak to babskie towarzystwo nas gnębi!

Maria odsunęła męża od przyszłego zięcia i zaprosiła do stołu:

— To jego bolączka — rzekła przepraszająco. — Ma pięć sióstr, a do tego pracuje w damskim zespole. Omal mnie w szpitalu nie zostawił, gdy powiedziałam, że nie urodziłam syna. Teraz wreszcie będzie miał z kim porozmawiać!

— Postaram się — skromnie odparł Krzysztof, siadając.

— Wierzę, że się uda — uśmiechnęła się Maria. — Gdybyś wiedział, jak marzył o synu! Nawet z Anią próbował zrobić chłopca, aż musiałam interweniować!

— Dziewczynka ma być delikatna, czuła, subtelna! — spojrzała na męża. — A nie to, co ty z niej chciałeś zrobić!

Tadeusz niechętnie spojrzał na żonę, potem na córkę, ale do Krzysztofa uśmiechnął się życzliwie.

— Do dziś ma nam to za złe — westchnęła Maria. — Czasem wpadnie rozemocjonowany, by coś opowiedzieć, ale widzi, że to nie dla nas. Machnie ręką, zaklnie w kułak i idzie. Bywa, że cały dzień słowa nie zamienimy. Ale odkąd się pojawiłeś, Krzysztofie — pogłaskała go po dłoni — on ożył!

— Ale jeśli cię zmęczy, powiedz śmiało! Ja go szybko uciszę!

— Nie, proszę się nie martwić! Na pewno się zaprzyjaźnimy!

— To dobrze!

Słowa Tatka Tadka nie rozmijały się z czynem. Wciągnął Krzysztofa w swój świat i od razu zaczął narzekać:

— Nie wiesz, jak się cieszę, że w rodzinie będzie więcej męskiej krwi! Razem damy im radę! Tak żyć nie można!

— Złajesz się, a od razu zaczyna się: „Żołnierzom miejsce w koszarach, a u nas dom przyzwoity!” W kalesonach nie przejdę!

— Marysia zaraz: „To nie plaża ani łaźnia! Trzeba zachować decorum!” A Ania wtóruje: „Fuj, tato!” — Tadeusz przejechał ręką po gardle. — A mnie te ich „fuj” już tu siedzą!

— Delikatne dusze, cóż poradzić? — skwitował Krzysztof.

— Oj, delikatne aż do przesady! — kiwał głową Tadeusz. — Jak na dietę siądą, to w lodówce same warzywa! Można iść do sąsiadki po żurek!

— Chodziło mi o ich usposobienie — uśmiechnął się Krzysztof.

— A niech je mają! Do teatru mnie