Natalio Piotrowno, dzień dobry. Tu Jana, wasza przyszła synowa. Chciałabym się spotkać i porozmawiać. Kiedy i gdzie będzie wam wygodnie?

Natalia Piotrowna, dzień dobry. To Jaśmina, wasza przyszła synowa. Chciałabym się spotkać, porozmawiać. Kiedy i gdzie będzie wam wygodnie?

Natalia Piotrowna zesztywniała, szczególnie na słowa przyszła synowa. Co to za nowiny? Waldemar nie wspominał, że zamierza się z nią żenić.

Witaj, Jaśmino. Dzisiaj o osiemnastej u mnie w domu, czekam.

Ciekawe, o czym chce rozmawiać? Czyżby spodziewała się dziecka? Oczywiście. Specjalnie to zrobiła, żeby Waldemar się z nią ożenił, znamy te sztuczki.

Co on sobie myśli? Nie równa się nam. Nie to co Waldemar. Architekt z wielką przyszłością. Własne mieszkanie, samochód, przystojny, inteligentny. Kandydat na męża, o którym marzy każda. Ale nie, wybrał tę dziewczynę…

Natalia Piotrowna posprzątała mieszkanie, poszła do sklepu. W sercu czuła niepokój.

Jaśminę widziała kilka razy i od razu ją nie polubiła, jeszcze od pierwszego spotkania. Waldemar przyprowadzał ją, by się poznały, potem tylko na herbatę, by pogadać. I za każdym razem Natalia Piotrowna mówiła mu po spotkaniu, co myśli o tej dziewczynie.

Synu, innych nie ma? Dlaczego właśnie ona? Co w niej pięknego? Niewyraźna, chuda, drobna. W naszych czasach mężczyznom podobają się zupełnie inne kobiety! I w ogóle, nie pasuje do ciebie!

Mamo, kocham ją i dla mnie jest najpiękniejsza! A gotuje bosko! Jej barszcz to po prostu rozkosz!

Od tych słów zrobiło się szczególnie przykro. Wcześniej zawsze chwalił jedzenie matki, a teraz ta wspaniała dziewczyna gotuje boskie barszcze.

Jaśmina przyszła punktualnie. Przyniosła ze sobą ciastka koszyczki z kremem białkowym. Natalia Piotrowna je uwielbiała. Jaka przebiegła, postanowiła się przypodobać

Natalio Piotrowno, nie będę owijać w bawełnę. Waldemar złożył mi oświadczyny i je przyjęłam. Czeka na odpowiedni moment, by wam o tym powiedzieć. Martwi się, że źle przyjmiecie tę wiadomość.

Oczywiście, kochanie! Dlaczego miałabym się cieszyć?

Chcę zawrzeć z wami umowę. Wysłuchajcie mnie, proszę.

Wiem, że sama wychowywaliście Waldemara. Wyszliście za mąż, bo dowiedzieliście się o dziecku, szczęśliwego życia rodzinnego nie było. Mąż was opuścił. Mnie też mama sama wychowała, taty zabrakło w młodym wieku. Wiem więc, jak to jest dorastać w niepełnej rodzinie.

Włożyliście całą duszę i miłość w syna. Ogromnie wam dziękuję. Jest bardzo dobrze wychowany, dobry, wrażliwy. To wasza zasługa. Macie się kim pochwalić.

Natalia Piotrowna skinęła głową z aprobatą. Co było, to było. Tylko jej zasługa, że syn wyrósł na takiego człowieka.

Jaśmina ciągnęła dalej.

Marzycie, by syn ożenił się z piękną, zamożną, osiągniętą dziewczyną. A tu pojawiam się ja. Drobna, niepozorna, z prostej rodziny. Pensja nie najwyższa. Nieudana partia dla syna. Waszym zdaniem. Teraz jesteście zdezorientowani, nie wiecie, co robić, jak odwieść Waldemara od małżeństwa ze mną, tak?

Natalia Piotrowna wzruszyła ramionami i kiwnęła głową. Właśnie tak.

Posłuchajcie, co może być. Waldemar was nie posłucha, to pewne. Jest zdecydowany. Będziecie go przekonywać. W końcu się pokłócicie. Na wesele oczywiście nie przyjdziecie. I tak by było. Syn was nie posłuchał. Prawda?

Tak, wszystko tak się potoczy.

Będziecie wszystkim opowiadać, jaki zły syn, ile dla niego zrobiliście, a oto wasza wdzięczność. Jedni was pożałują, inni się uśmiechną.

Tymczasem my z nim będziemy żyć szczęśliwie. Wy będziecie obrażeni i nas ignorować. Urodzę dziecko, Waldemar oczywiście was powiadomi. Ale uparcie odmówicie zobaczenia wnuka czy wnuczki. Przecież nie uznajecie naszego małżeństwa, a więc i naszego dziecka.

Moja mama będzie niańczyć ukochanego wnuka, chodzić z nim na spacery, opowiadać bajki, rozpieszczać. I będzie najukochańszą babcią na świecie.

A wy będziecie samotnie siedzieć w swoim mieszkaniu, oglądać telewizor i obrażać się, że życie tak się potoczyło, że jesteście sami, nikomu niepotrzebni.

W święta będzie wam szczególnie smutno i samotnie. Wszyscy świętują z rodzinami, a wy znów same. Uraza nie da spokoju. Zdrowie się pogorszy, traficie do szpitala.

Do innych przychodzić będą w odwiedziny, a do was tylko sąsiadka, może przyjaciółka. Z synem i jego złą żoną przecież nie chcecie rozmawiać.

W efekcie przeżyjecie życie w samotności, nigdy nie dowiedziawszy się, jak rośnie wasz wnuk, nikt nie nazwie was babcią, nie będzie komu złożyć życzeń urodzinowych. I to będzie wasz wybór.

Albo może być inaczej. Po moim wyjściu dokładnie wszystko przemyślicie. I jako mądra, kochająca matka, przyjmiecie wybór syna, bo skoro mnie pokochał, to znaczy, że miał za co.

Wiecie, nie jestem taka zła. W pracy mnie lubią i cenią, mama nie posiada się ze szczęścia, jestem porządnym człowiekiem. Będę dobrą żoną i matką. A najważniejsze kocham waszego syna, a on kocha mnie.

Gdy Waldemar powie, że ma zamiar się ożenić, pochwalicie go, powiecie, że akceptujecie jego wybór. Rozumiem, że miłość do mnie może się nie obudzić, ale chociaż okazujcie zwykłą ludzką życzliwość i takt, to wystarczy.

Ja też nie pałam do was ciepłymi uczuciami, ale jestem gotowa to zmienić.

Na weselu posadzimy was na honorowym miejscu. Będziecie podziwiać syna i trochę mnie. Gdy urodzę dziecko, zawsze będziecie mile widziani. Nasze dziecko będzie miało dwie kochające babcie, i to wspaniale.

Ja nigdy złego słowa na was nie powiem, a wy na mnie.

Mamy wspólną sprawę uczynić Waldemara szczęśliwym. Więc współpracujmy. Przeanalizujcie wszystko i zadzwońcie, bym wiedziała, na co się przygotować. Dziękuję za herbatę, Natalio Piotrowno, wszystkiego dobrego!

Po wyjściu Jaśminy Natalia Piotrowna usiadła w fotelu przy oknie i zamyśliła się. Przecież ona ma rację! Właśnie tak by się potoczyło!

I naprawdę, co z tego, że nie podoba jej