Narodziła się dziewczynka, ale sprawiała tyle kłopotów, że lekarze zaczęli namawiać ją do napisania odmowy.

Wszystko zapowiadało się dobrze. Według USG dziecko było w pełni zdrowe. Tylko poród dał mi popalić okazało się, że urodziłam dziewczynkę, w dodatku nie byle jaką, tylko z problemami. Tak problematyczną, że lekarze zaczęli mnie przekonywać, żebym się jej zrzekła.

Ola trafiła do inkubatora. Gdy mój mąż przyszedł w odwiedziny, ordynator bez ogródek stwierdził, że dziecko nie ma szans na życie i będzie tylko ciężarem. Mąż dumał, dumał, aż w końcu uznał, że lepiej zrezygnować i nie skomplikować sobie życia. Ja milczałam byłam w depresji, nie miałam siły protestować.

Ale tuż przed wypisem z oddziału powiedziałam, że nie oddam mojej córki. Mąż zebrał manatki i opuścił mieszkanie. Wróciłam z Olą do pustego mieszkania. Tułałyśmy się od szpitala do szpitala, od specjalisty do specjalisty, chwytając się każdej szansy. I były efekty.

Wielu mam, które też miały chore dzieci, wspierało mnie na każdym kroku. Pewnego dnia w szpitalu poznałam pana, który opowiedział mi swoją historię żona zostawiła go dla młodszego, dzieci nie mieli, więc siedział sam jak palec.

Przyglądał się Oli z taką czułością, że wzruszenie ścisnęło mnie za gardło. Pomagał mi radą, znajomościami, nawet złotówkami. Zrobiliśmy się sobie bliscy i wkrótce okazało się, że nie chcemy się już rozstawać. Wzięliśmy ślub.

Ola dziś jest prawie zdrowa, zdobywa medale w sporcie. A nasza rodzina powiększyła się o jeszcze jednego członka synka, zupełnie zdrowego rozrabiakę.