Najważniejsze, by się nie rozstać

Najważniejsze, żeby się nie rozwieść

Wreszcie Tomek i Weronika mieli swoje własne mieszkanie. Kupili je, spełniając swoje marzenie, choć ich córka miała już prawie pięć lat, a oni wciąż wynajmowali różne kawalerki.

— Tomku, jestem taka szczęśliwa — powiedziała Weronika, budząc się pierwszego ranka w nowym mieszkaniu i przytulając się do męża. — Śpię we własnym mieszkaniu, a właściwie w naszym, to prawdziwe szczęście! — mówiła z emocjami.

— Ja też się cieszę — odpowiedział mąż spokojniejszym tonem, bo był znacznie mniej ekspresyjny niż Weronika.

Ta opanowanie Tomka wiele razy ratowało ich związek, bo Weronika bywała zbyt impulsywna, a mąż dyskretnie studził jej emocje. Na tym właśnie trzymał się ich związek, no i oczywiście na miłości — bo jakże inaczej.

— No tak, tylko że teraz czeka nas jeszcze remont — westchnął Tomek. — Mieszkanie jest w takim stanie, że…

— Wiem, zgadzam się, ale czego się martwisz? Zrobimy remont i będziemy żyć jak u Pana Boga za piecem. Tylko że na remont też potrzeba gotówki, a my już wszystko włożyliśmy w kupno — zauważyła Weronika.

— Słuchaj, może weźmiemy kredyt na remont? Skoro udało nam się kupić mieszkanie bez kredytu, to na remont też coś znajdziemy. Tylko że tu, jak widzę — rozejrzał się po sypialni — będzie potrzebna niezła sumka.

— Ojej, znowu kredyt… Dopiero spłaciliśmy ten na samochód — mruknęła niezadowolona Weronika. — Ale z drugiej strony, skąd wziąć pieniędzy? Rodzice już nam pomogli przy zakupie, za co im dziękujemy. Teraz musimy radzić sobie sami. Dobrze, Tomku, zgadzam się, weźmiemy ten kredyt.

— Zrobimy remont i wreszcie odetchniemy. Może nawet gdzieś wyjedziemy na wakacje — marzył Tomek, a żona przytaknęła.

Postanowili wziąć kredyt na remont, bo mieszkanie dawno nie widziao farby ani nowych podłóg. Weronika zawsze powtarzała:

— Jak już będę miała własne mieszkanie, to dokładnie będę wiedziała, jak je urządzić!

I oto marzenie się spełniło — kupili mieszkanie, ale okazało się, że to nie takie proste, jak sobie wyobrażała. Już nawet kredyt wzięli.

Mieszkanie było przestronne i funkcjonalne, oczywiście pod warunkiem, że dobrze je zagospodarują. Trzy pokoje, a najważniejsze — duża kuchnia. Taka, o jakiej Weronika marzyła, bo nie znosiła ciasnych kuchni, gdzie wszyscy się przepychają.

Córka miała swój pokój i też była zachwycona — w końcu będzie gdzie rozłożyć górę zabawek i posadzić lalki przy stole.

Pomysłów na remont Weronika miała mnóstwo, ale ich realizacja groziła prawdziwą rewolucją. Wszystko trzeba było przerobić, a jej wizje rozbijały się o drobiazgi — drzwi stały nie tam, gdzie trzeba, rury wystawały w niewłaściwych miejscach.

— Tomku, wiesz może, ile bierze projektantka wnętrz?

— Sporo, kochanie. To nie są małe kwoty, nas na to nie stać — odpowiedział spokojnie mąż.

Wieczorem siedzieli razem na podłodze, wybierając kolory do malowania ścian. Zdecydowali się na beż w pokojach — ciepły i przytulny. Na sobotę umówili się na zakupy w Castoramie, żeby kupić materiały.

Ale w piątek Tomek wrócił z pracy podekscytowany.

— Weronika, dziś rozmawialiśmy z chłopakami o remoncie i uwierz mi, Krzysiek polecił mi swoją znajomą. Projektantkę, i to taką zajętą! Nawet naszemu dyrektorowi robiła projekty.

— Tomku, sam mówiłeś, że projektant to dla nas za drogo — ostudziła jego zapał żona.

— Właśnie że nie! Krzysiek powiedział, że jak powołamy się na niego, to da nam zniżkę. No i nasze mieszkanie nie jest jakieś ogromne. W sumie to sto tysięcy złotych.

— Cooo?! Ile?! Sto tysięcy tylko za to, żeby nam powiedziała, gdzie co postawić i w jakim kolorze pomalować?! — oburzyła się Weronika.

— Ciii, spokojnie! Ale będziemy mieli mieszkanie z prawdziwym designerskim sznytem — przekonywał Tomek. — No i wiesz, jak chcesz żyć pięknie, to trzeba w to zainwestować. No dobra, rzucam pomysł, a ty się zastanów. Jak coś, zadzwonię do Krzyśka.

Pokusa była duża, więc Weronika się namyślała, ale w końcu zgodziła się. Projektantka, Anna, przyszła następnego dnia.

— No tak, mieszkanie niezbyt duże, tu się nie rozchodź — skonstatowała, rozglądając się.

— Ja już mam kilka pomysłów — wtrąciła nieśmiało Weronika. — Tylko nie wiem, czy da się je zrealizować. Chciałabym tu postawić szafę — wskazała miejsce.

Anna natychmiast zaprotestowała:

— Nie, to nie jest dobre miejsce na szafę. To tylko zagraci przestrzeń. Zaraz coś wymyślę.

Projektantka chodziła po mieszkaniu, a Weronika z Tomkiem za nią. W końcu przedstawiła swój pomysł. Nie podobał jej się laminat na podłodze, ale małżonkowie nie zamierzali go wymieniać. Co z tego, że nie pasował do projektu, skoro Weronika uwielbiała po nim chodzić.

— Laminat można zastąpić płytkami i dodać trochę metalu. Będzie stylowo. No dobrze, rozumiem, że podłogi zostawiamy. Teraz skupmy się na oświetleniu i kolorystyce. Tę lampę trzeba zdjąć, tu nie pasuje — zdecydowała Anna.

Weronika czuła, że traci cierpliwość. Na szczęście Tomek co chwilę ściskał jej dłoń, jakby mówił: „Uspokój się”. A Weronika miała wrażenie, że jej wymarzone gniazdko staje się obce.

— Anna chce zrobić rewolucję w naszym mieszkaniu — szepnęła mężowi.

— Weronika, ale ona jest profesjonalistką, ona się na tym zna.

Zamilkła, nie chcąc się kłócić, ale pomyślała:

— Przy remoncie najważniejsze, żeby małżeństwo nie pękło. To pewne. Potrzebuję raczej porady, jak urzeczywistnić nasze pomysły, a nie przewrócić wszystko do góry nogami. Zwłaszcza że już coś zrobiliśmy. Ta nowa lampa — niedawno ją kupiliśmy, a jej się nie podoba.

Teraz Weronika i Tomek myśleli tylko o remoncie, a tu jeszcze córka zapytała:

— Tato, a kiedy skończy się remont? Ile wtedy będę miała lat? Chcę już mieć swój piękny pokój! — Rodzice wymienili spojrzenia i wybuchnęli śmiechem.

—