Najważniejsze, by pozostać razem

Najważniejsze, żeby się nie rozwieść

Wreszcie Tomek i Kinga mieli własne mieszkanie. Kupili je, spełniając swoje marzenie – córeczka miała już prawie pięć lat, a oni wciąż wynajmowali różne kawalerki.

— Tomek, jestem taka szczęśliwa — powiedziała Kinga, budząc się pierwszy poranek w ich nowym domu, przytulając się do męża. — Śpię we własnym mieszkaniu, a właściwie w naszym, to prawdziwe szczęście! — mówiła rozemocjonowana.

— Też się cieszę — odparł mąż spokojniejszym tonem, zawsze bardziej powściągliwy niż Kinga.

Ta jego opanowanie wiele razy ratowało ich związek, bo Kinga bywała zbyt impulsywna, a on delikatnie łagodził jej wybuchy. Na tym między innymi trwał ich związek, no i oczywiście na miłości — bo jakże inaczej.

— No tak, ale przed nami jeszcze remont — westchnął Tomek. — Mieszkanie jest w takim stanie, że…

— Wiem, zgadzam się, ale co się martwisz? Zrobimy remont i będziemy żyć szczęśliwie. Tylko że potrzebne są pieniądze, a my już wszystko włożyliśmy w kupno — odparła Kinga.

— Słuchaj, może weźmiemy kredyt na remont? Skoro udało nam się kupić mieszkanie bez kredytu, może i teraz się uda. Tylko że na remont też potrzebna jest konkretna suma, i obawiam się — rozejrzał się po sypialni — że niemała.

— Ojej, znowu kredyt? Właśnie spłaciliśmy samochód — skrzywiła się Kinga. — Ale z drugiej strony, skąd wziąć pieniędzy? Rodzice już nam pomogli z mieszkaniem, dziękować im. Teraz musimy radzić sobie sami. Dobrze, Tomek, zgadzam się, możemy wziąć kredyt.

— Weźmiemy, zrobimy remont i będziemy wolni. Wtedy i na wakacje pojedziemy — marzył Tomek, a żona potakiwała.

Postanowili zaciągnąć kredyt na remont — mieszkanie od dawna nie widziało odnowienia. Kinga zawsze myślała:

— Jeśli kiedyś będę miała własne mieszkanie, będę dokładnie wiedziała, jak je urządzić.

I oto stał się cud — kupili mieszkanie, ale okazało się to znacznie trudniejsze, niż sobie wyobrażała. Już nawet kredyt wzięli.

Mieszkanie nie było małe i dość funkcjonalne, oczywiście pod warunkiem odpowiedniego urządzenia. Trzypokojowe, a najważniejsze — duża kuchnia. Taka, jakiej Kinga zawsze pragnęła, bo nie znosiła ciasnych kuchni, gdzie wszyscy się potrącają.

Córeczka też miała swój pokój i była zachwycona — wreszcie było gdzie rozłożyć jej górę zabawek i posadzić lalki.

Kinga miała mnóstwo pomysłów na remont, ale ich realizacja groziła rewolucją w ich czterech ścianach. Tyle było do przeróbki. Jej marzenia rozbijały się o szczegóły: źle ustawione drzwi, które utrudniały aranżację, rury w niewłaściwych miejscach.

— Tomek, wiesz, ile kosztuje projektant wnętrz?

— Sporo, kochanie, co ty jeszcze wymyślisz? Projektanci biorą duże pieniądze, nas na to nie stać — spokojnie odpowiedział mąż.

Cały wieczór spędzili na podłodze, przeglądając próbki kolorów. Wybrali beż do pokoju — ciepły i przytulny. Na sobotę umówili się do sklepu „Domostwo” po materiały budowlane.

Ale w piątek Tomek wrócił z pracy podekscytowany.

— Kinga, dzisiaj rozmawialiśmy z chłopakami o remoncie i uwierz mi, Darek polecił mi znajomą projektantkę. Robiła nawet naszemu dyrektorowi mieszkanie!

— Tomek, sam mówiłeś, że projektant to dla nas za drogo — ochłodziła jego zapał Kinga.

— Właśnie o to chodzi, że będzie taniej. Darek powiedział, że jeśli powołamy się na niego, obniży cenę, a nasze mieszkanie nie jest gigantyczne. Trzeba jej będzie zapłacić sto tysięcy.

— Cooo?! Ile?! Sto tysięcy za to, że nam powie, gdzie co postawić i jak pomalować ściany?! — oburzyła się Kinga.

— Cicho bądź! Ale będziemy mieli mieszkanie z autorskim projektem — przekonywał Tomek. — A jeśli chcesz żyć pięknie, trzeba w to zainwestować. No, podrzuciłem ci pomysł, a ty się zastanów. Jeśli się zgodzisz, zadzwonię do Darka.

Pokusa była spora — mieszkać w pięknym wnętrzu. W końcu Kinga uległa. Projektantka, Anna, przyszła już następnego dnia.

— Hmm, mieszkanie niewielkie, nie ma tu wiele pola do popisu — stwierdziła, rozglądając się.

— Ja już mam kilka pomysłów — nieśmiało wtrąciła Kinga. — Tylko nie wiem, czy da się je zrealizować. Tutaj chciałabym postawić szafę — wskazała miejsce.

Anna natychmiast zaprotestowała:

— Nie, nie radzę zagracać przestrzeni. To miejsce zupełnie nie na szafę. Zaraz wymyślę coś lepszego — zamyśliła się.

Projektantka chodziła po mieszkaniu, a Kinga z Tomkiem podążali za nią. W końcu przedstawiła swój pomysł. Nie podobał jej się położony przez nich laminat, ale nie mieli zamiaru go zmieniać. Co z tego, że nie pasował projektantce, skoro Kinga uwielbiała po nim chodzić.

— Laminat można zastąpić kafelkami i dodać trochę metalu. Będzie stylowo. No dobrze, rozumiem, podłogi nie ruszamy. Skupmy się na oświetleniu i kolorystyce. Tę żyrandol trzeba wymienić, tu nie pasuje — zdecydowanie oświadczyła Anna.

Kinga czuła, że traci kontrolę — tylko dzięki temu, że Tomek ciągle ściskał jej dłoń, powstrzymywała się od słów. Miała wrażenie, że jej gniazdko staje się obce, nie takie, o jakim marzyła.

— Anna chce zrobić rewolucję w naszym mieszkaniu — szepnęła Tomkowi, gdy tylko mogła.

— Kinga, ale ona jest profesjonalistką, lepiej wie.

Milczała, nie chcąc się kłócić, ale przypomniała sobie:

— Przy remoncie najważniejsze, żeby małżeństwo się nie rozpadło. To pewne. Potrzebuję raczej rady, jak urzeczywistnić nasze pomysły, a nie wywrócić wszystko do góry nogami. Zwłaszcza że już coś zrobiliśmy. Ta nowa żyrandolka, kupiona niedawno, a jej się nie podoba.

Teraz Kinga i Tomek myśleli tylko o remoncie, a tu jeszcze córka zapytała ojca:

— Tato, a kiedy skończycie remont? Ile wtedy będę miała lat? Chcę już mieć swój piękny pokój! — Rodzice wymienili spojrzenia i parsknęli śmiechem.

— Córeczko, my też chcemy jak najszybciej — odparł tata, podnosząc ją i wirując z