Najważniejsze, by nie rozstać się na dobre

Najważniejsze, żeby się nie rozwieść

W końcu Tomek i Zosia mieli swoje własne mieszkanie. Kupili je, spełniając marzenie, choć ich córka, Maja, miała już prawie pięć lat, a oni wciąż wynajmowali różne kawalerki.

— Tomku, jestem taka szczęśliwa — szepnęła Zosia, budząc się pierwszego poranka w nowym domu i przytulając się do męża. — Śpię we własnym mieszkaniu, a właściwie w naszym, to przecież szczęście! — mówiła z uniesieniem.

— Też się cieszę — odparł spokojniej Tomek, zawsze bardziej powściągliwy niż żona.

Ta jego opanowanie nie raz ratowało ich związek, bo Zosia bywała zbyt emocjonalna, a on delikatnie gasił jej wybuchy. Na tym między innymi trwało ich małżeństwo — no i na miłości, bo bez tego ani rusz.

— Tak, tak — mruknął Tomek — tylko że przed nami jeszcze remont. Mieszkanie jest w takim stanie, że…

— Wiem, zgadzam się. Ale co się martwisz? Zrobimy remont i będziemy żyć jak w bajce. Tylko że na remont też trzeba pieniędzy, a my już wszystko włożyliśmy w kupno — westchnęła Zosia.

— Słuchaj, może weźmiemy kredyt? Skoro udało nam się kupić mieszkanie bez kredytu, to na remont pewnie też się znajdzie. Tylko że suma będzie spora — rozejrzał się po sypialni — bardzo spora.

— Znowu kredyt? Właśnie spłaciliśmy za samochód — Zosia skrzywiła się. — Ale z drugiej strony, skąd wziąć pieniędzy? Rodzice już nam pomogli z mieszkaniem, za co im dziękujemy. Teraz musimy radzić sobie sami. Dobrze, Tomku, zgadzam się.

— Weźmiemy kredyt, zrobimy remont i wreszcie odetchniemy. Może nawet gdzieś wyjedziemy — marzył Tomek, a Zosia kiwała głową.

Postanowili wziąć kredyt. To mieszkanie od lat nie widziało remontu. Zosia zawsze powtarzała:

— Jak już będę miała swoje mieszkanie, to na pewno będę wiedziała, jak je urządzić.

I oto spełniło się marzenie — kupili mieszkanie, ale okazało się, że wszystko jest trudniejsze, niż sobie wyobrażała. A teraz jeszcze ten kredyt…

Mieszkanie było przestronne, trzypokojowe, z dużą kuchnią — właśnie takiej Zosia pragnęła. Nie znosiła ciasnych kuchni, gdzie wszyscy się potrącają. I Maja miała swój pokój, pełen zabawek i lalek.

Zosia miała mnóstwo pomysłów na remont, ale ich realizacja groziła rewolucją. Wszystko wymagało zmian: drzwi stały w niewłaściwym miejscu, rury wystawały tam, gdzie nie trzeba.

— Tomku, a wiesz, ile kosztuje projektantka wnętrz?

— Sporo, Zosiu. To nie dla nas — odparł spokojnie Tomek.

Cały wieczór siedzieli na podłodze, wybierając kolory ścian. Zdecydowali się na beż w sypialni — ciepły i przytulny. W sobotę mieli jechać do sklepu „Dom i Wnętrze” po materiały.

Ale w piątek Tomek wrócił z pracy podekscytowany.

— Zosiu, rozmawialiśmy dziś o remoncie, i nie uwierzysz — Darek polecił mi znajomą projektantkę. Nawet dla naszego dyrektora projektowała!

— Tomku, przecież sam mówiłeś, że nas nie stać — ochłodziła go Zosia.

— Właśnie że stać! Darek powiedział, że jak powołamy się na niego, to weźmie mniej. Mówi, że około dziesięciu tysięcy złotych.

— Co?! Dziesięć tysięcy tylko za to, żeby nam powiedziała, gdzie co postawić? — oburzyła się Zosia.

— Cicho! Będziemy mieli mieszkanie z prawdziwego zdarzenia — przekonywał Tomek. — Jak chcesz żyć pięknie, trzeba w to zainwestować. No, podsunąłem ci pomysł, a ty się zastanów.

Pokusa była silna, więc w końcu Zosia się zgodziła. Projektantka, Agnieszka, przyszła już następnego dnia.

— Hmm, mieszkanie niewielkie, nie ma tu pola do popisu — oceniła, rozglądając się.

— Ja już mam kilka pomysłów — wtrąciła nieśmiało Zosia. — Tylko nie wiem, czy da się je zrealizować. Tu chciałabym szafę.

— Nie, to zły pomysł — odparła Agnieszka. — To miejsce nie na szafę. Zaraz wszystko przemyślę.

Chodziła po mieszkaniu, a Zosia i Tomek za nią. W końcu przedstawiła swój projekt. Nie podobała jej się podłoga, ale Zosia stanowczo powiedziała, że jej nie zmienią.

— Laminate można zastąpić kafelkami z metalowymi akcentami. To będzie stylowe. No dobrze, zostawiamy podłogę. Teraz skupmy się na oświetleniu. Tę lampę trzeba wymienić — zdecydowała Agnieszka.

Zosia czuła, że traci kontrolę. Tomek ciągle ją uspokajał, ale ona miała wrażenie, że jej wymarzony dom staje się obcy.

— Agnieszka chce zrobić u nas rewolucję — szepnęła do męża.

— Zosiu, ona jest profesjonalistką.

Zamilkła, nie chcąc kłótni. Przypomniała sobie:

— Przy remoncie najważniejsze, żeby małżeństwo nie pękło.

Tak naprawdę potrzebowała rady, jak urządzić mieszkanie po swojemu, a nie przewracać wszystko do góry nogami. Tym bardziej że już coś zaczęli. Ta nowa lampa, którą tak lubili, a Agnieszce się nie podobała…

Teraz oboje myśleli tylko o remoncie. A Maja zapytała:

— Tatusiu, a kiedy skończy się remont? Ile wtedy będę miała lat? Chcę już mieć swój piękny pokój! — Rodzice wymienili uśmiechy.

— Córeczko, my też chcemy jak najszybciej — odparł Tomek, podnosząc ją i kręcąc w powietrzu.

Zosia cały wieczór szkicowała swoje pomysły. Gdy Agnieszka pokazała swój projekt, Zosia skrzywiła się.

— Beż jest już passé. Proponuję stalowo-niebieski z szarym. To teraz modne — techno. Wszystko będzie harmonijne. Szkoda tylko, że nie zmienimy podłogi.

Zosia była przeciwko zimnym kolorom. Powiedziała to Agnieszce, ale ta nawet nie zareagowała. Gdy wyszła, Zosia wybuchnęła:

— Tomku, oszalałeś? Stalowo-niebieski? To ma być nasz dom, a nie biuro! Nie chcę stylu techno! Chcę przytulne mieszkanie!

— Ale ona jest profesjonalistką — powtarzał Tomek.

— Przestań w kółko to samo! A jeśli mi się to nie podoba?

— Ona patrzy na to realistycznie. Jej pomysły są dobre.

Tego wieczoru się pokłócili i nie rozmawiali przez trzy dni. Remont stanął, bo robotnicy dostawali sprzeczne polecenia.

W końcu Zosia oznaj