Najlepsze kochanki to żony, które dawno zostały uznane za nudne Fedor był przekonany, że po prostu …

Najlepsze kochanki to te żony, które dawno uznano za przewidywalne

Nigdy nie sądziłem, że z żoną nie miałem szczęścia. Po prostu trafiła mi się zimna, czy raczej kiedyś była normalna, a teraz wszystko jakby się wypaliło. Brakuje tej iskry, która kiedyś popychała mnie, żebym wracał do domu wcześniej.

Niemniej, wszystko jest całkiem w porządku: mieszkanie czyste, obiad ugotowany, córka Joanna zdążyła dorosnąć, sama zdała maturę i wyjechała studiować do Poznania. Tyle że wszystko to dzieje się jakby automatycznie, bez dawnego polotu z czasów szalonych koronkowych majtek. Moja żona, Zuzanna, niezauważenie przeniosła się z ligi kobiety fatalnej do ligi uroczego domowego hipopotama. I chyba już się z tym pogodziłem.

Nie zazdroszczę jej od dawna. A komu miałbym? Koleżankom z pracy? Kasjerce z Biedronki zazdrościć te stabilne 75 kilo?

To, co kiedyś robiłem po kryjomu przeglądanie portali randkowych tak tylko, żeby zobaczyć co się dzieje, rozmowy na podbicie samooceny, wyjścia z kolegami bo facet też musi się czasem zrelaksować teraz stało się niemal jawne.

Zuzanna kilka razy coś zauważyła, podejrzewała, pokłóciliśmy się, potem zamilkła. Ja odebrałem to jako kapitulację: zrozumiała swoje miejsce.

Trafiła się więc idealna okazja do życia jak wolny człowiek. Zuzanna miała służbowy wyjazd. Cieszyłem się: wreszcie mogę naprawdę się rozluźnić.

Już wyobrażałem sobie, jak będę pisał, poznawał nowych ludzi, zapraszał kogoś na kawę, może nie tylko na kawę. Kolory życia nabrały intensywności.

Rzeczywistość okazała się znacznie bardziej skromna. Przez portal randkowy wysłałem jakieś sto wiadomości, odpowiedziało dziesięć osób, rozmowa rozwinęła się z czterema. Jedna od razu zaczęła wciskać sukcesy z inwestycjami, druga okazała się botem, dwie po paru zdaniach rozpłynęły się w niebycie. Nagle ze zdziwieniem odkryłem, że wolny, prawie rozwiedziony facet z własnym mieszkaniem i pewną pensją to wcale nie taki łakomy kąsek, jak mi się wydawało.

Przy jednym z wieczorów, kiedy czyściłem historię przeglądarki z śladów swoich wirtualnych przygód, natrafiłem na coś dziwnego dotyczącego wyjazdu Zuzanny. Im dalej drążyłem, tym gorzej się czułem.

Wyjazd faktycznie istniał. Ale był jeden szczegół z moją żoną jechał młody współpracownik, a zarazem jej kochanek, 27-latek. I nie tylko jechał całość była opłacona przez Zuzannę: bilety, hotel, kolacje w restauracjach, wszystko. Ta sama cicha, nudna, zimna Zuzanna.

Najpierw nie mogłem uwierzyć, potem uwierzyłem i wpadłem w wściekłość. Okazało się, że kiedy ja leniwie szukałem przygód przy pomocy profili w internecie, mój uroczy domowy hipopotam prowadził pełne życia i szaleństw, o których sam tylko marzyłem.

Awantura była, wiadomo, monumentalna. Wzajemne oskarżenia, długie tłumaczenia.

Panowie w komentarzach na pewno zawołaliby, żeby wyrzucić taką żonę za drzwi. Ale nikt nikogo nie wyrzucił. Pokrzyczeliśmy, popłakaliśmy, pogadaliśmy i nagle okazało się, że we dwójkę wygodniej niż osobno.

Zresztą, spojrzałem na Zuzannę zupełnie inaczej. Przestała być częścią domowej scenografii, zobaczyłem w niej kobietę z pragnieniami i fantazjami. Która, co ciekawe, umie być pożądana tylko nie dla mnie.

Nie będę nikomu polecać takich eksperymentów jako receptę na szczęście małżeńskie. Najczęściej kończą się rozwodem, łzami i nerwami. Ale ta historia przypomina mi jedną rzecz: często zimne żony wcale nie są zimne. Są po prostu zmęczone codziennością, obojętnością i tym, że nikt nie widzi w nich kobiet.

Czasem wystarczy drobny impuls, by odkryć, że w domu nie mieszka hipopotam, a naprawdę gorąca kobieta. Tylko gorąca dla kogoś, kto potrafi to zauważyć.