Najlepsze kochanki to żony, które dawno zostały spisane na straty Fedor był przekonany, że miał pe…

Najlepsze kochanki to te żony, które dawno już zostały uznane za skończone

Dawno, dawno temu był sobie Feliks, który był przekonany, że po prostu miał pecha z żoną. Trafiła mu się zimna. Choć kiedyś była całkiem normalna, teraz już nie to samo. Nie było już tej iskry, która kiedyś sprawiała, że Feliks w drodze z biura do domu biegł przez Warszawę, by szybciej zobaczyć Zosię.

Ogólnie rzecz biorąc, wszystko było poprawne: mieszkanie czyste, rosół ugotowany, dziecko wyrosło i dostało się samo na studia w Krakowie. Ale wszystko odbywało się na autopilocie, bez dawnego dreszczu czasów czerwonych tiulowych majtek. Żona cicho i niewidocznie przeniosła się z ligi kobieta fatalna do ligi miły domowy hipopotam, i Feliks pogodził się z tym stanem.

Już dawno przestał ją zazdrościć. Bo komu? Koleżankom z pracy? Kasjerce w Biedronce zazdrościć tych 75 kg stabilności?

Z tego powodu to, co wcześniej robiono ostrożnie i po kryjomu, z czasem stało się niemal jawne. Przeglądał portale randkowe tylko zobaczyć, co się dzieje, pisał wiadomości dla podbudowania ego, spotykał się z kolegami bo przecież chłopom też się należy chwila wytchnienia.

Zosia kilka razy coś zauważyła, coś podejrzewała, pokłócili się, potem ucichła. Feliks uznał to za kapitulację, że niby zrozumiała swoje miejsce.

Pewnego dnia nadarzyła się idealna okazja, by poczuć się jak wolny człowiek. Zosię wysłano w delegację. Feliks był wniebowzięty: wreszcie można się porządnie odprężyć.

Już wyobrażał sobie, jak będzie pisał do różnych kobiet, umawiał się na kawę, a może nawet coś więcej. Życie nabrało nowych kolorów.

Rzeczywistość okazała się jednak dużo bardziej skromna. Rozesłał prawie sto wiadomości na portalu randkowym, odpowiedziało dziesięć, rozmowa rozwinęła się z czterema. Jedna zaczęła coś opowiadać o szybkim sukcesie i inwestycji w krypto, druga okazała się botem, kolejne dwie po kilku wymienionych słowach zniknęły bez śladu. Feliks nagle zorientował się, że wolny, niemal rozwiedziony facet z własnym mieszkaniem i regularną pensją w złotych polskich wcale nie jest tak łakomym kąskiem, jak mu się wydawało.

Któregoś wieczoru, czyszcząc historię przeglądarki z tropów swojej intensywnej wirtualnej aktywności, przypadkiem natknął się na coś dziwnego związanego z delegacją żony. Im dalej drążył temat, tym bardziej był zaniepokojony.

Delegacja faktycznie była. Ale z nią jechał młody towarzysz podróży, jej kochanek, dwadzieścia siedem lat na karku. I nie tylko jechał cała wyprawa była finansowana przez Zosię: bilety PKP, hotel, kolacja w restauracji wszystko opłacone przez tę samą cichą, nudną i zimną żonę.

Feliks początkowo nie uwierzył. Potem uwierzył i wpadł w szał. Okazało się, że kiedy on leniwie przewijał profile w poszukiwaniu przygód, jego domowy hipopotam prowadził barwne życie pełne tych szaleństw, o których sam tylko marzył.

Awantura była rzecz jasna ogromna. Wzajemne oskarżenia, długie rozmowy.

Panowie w komentarzach pewnie powiedzieliby, żeby z taką żoną od razu zrobiono porządek. Ale nikogo na bruk nie wyrzucono. Pokrzyczeli, popłakali, porozmawiali i nagle wyszło na jaw, że jednak razem im wygodniej niż osobno.

Feliks, niespodziewanie, spojrzał na Zosię zupełnie inaczej. Nie jak na część wyposażenia mieszkania, ale jak na kobietę, która ma swoje pragnienia, fantazje. I która potrafi być pożądana tyle że nie przez niego.

Ja oczywiście nie zamierzam polecać takich eksperymentów jako recepty na rodzinne szczęście. Zazwyczaj kończą się rozwodami, łzami i nerwami. Ale lubię tę historię za jedną prawdę: tak zwane zimne żony często wcale nie są zimne. Są po prostu zmęczone. Codziennością, obojętnością i tym, że od dawna nikt nie patrzy na nie jak na kobiety.

Czasem wystarczy naprawdę niewielki impuls, by okazało się, że za drzwiami mieszkania żyje nie hipopotam, a całkiem gorąca kobieta. Tylko gorąca jest dla kogoś, kto umie ten ogień w niej dostrzec.