Najlepsze kochanki to żony, które dawno zostały skreślone ze swoich ról Fiedor był przekonany, że …

Najlepsze kochanki to żony, które dawno już uznano za spokojne

Fryderyk był przekonany, że po prostu nie miał szczęścia z żoną. Trafil mu się chłodny typ. Kiedyś było inaczej wtedy bywało normalnie, a teraz już nie to samo. Nie ma tej iskry, która kiedyś sprawiała, że wracał do domu wcześniej.

W sumie wszystko było w porządku: mieszkanie czyste, zupa ugotowana, dziecko dorosło na tyle, by samo dostać się na studia i wyprowadzić do innego miasta. Ale wszystko działo się jakby automatycznie, bez dawnej energii czasów czerwonych falbanek. Żona cicho i niezauważalnie przeszła z ligi kobieta fatalna do ligi uroczy domowy hipopotam, i Fryderyk już się z tym pogodził.

Przestał ją dawno zazdrościć. A komu właściwie? Koleżankom z pracy? Kasjerce w Biedronce? Zazdrościć tych 75 kg stabilności?

Tym samym, co wcześniej robił dyskretnie i po kryjomu, teraz zajmował się niemal otwarcie. Portal randkowy tak tylko zobaczę co tam jest, wiadomości żeby podnieść sobie samoocenę, spotkania z kolegami no rozumiesz, faceci też muszą się odstresować.

Ela, jego żona, parę razy coś zauważyła, coś podejrzewała, pokłócili się, potem ucichła. Fryderyk uznał to za jej kapitulację widocznie zrozumiała swoje miejsce.

I wtedy pojawiła się idealna okazja, by zacząć żyć jak wolny człowiek. Ela miała wyjazd służbowy. Fryderyk był wniebowzięty: wreszcie może się naprawdę zrelaksować.

Już wyobrażał sobie, jak będzie flirtować, poznawać nowych ludzi, zapraszać na kawę a może nie tylko na kawę. Życie nabrało nowych barw.

Rzeczywistość była dużo skromniejsza od oczekiwań. Na portalu napisał ze sto wiadomości, odpowiedziało dziesięć, rozmowa rozwinęła się z czterema. Jedna od razu zaczęła opowiadać o kryptowalutach i życiowym sukcesie, druga okazała się botem, pozostałe dwie po kilku frazach zniknęły bez śladu. Fryderyk ze zdziwieniem odkrył, że wolny, prawie rozwiedziony facet z własnym mieszkaniem i stałą pensją nie jest taką gratką, jak mu się zdawało.

Pewnego wieczoru, czyszcząc historię przeglądarki z dowodów swojej wirtualnej aktywności, przypadkiem trafił na dziwne informacje dotyczące wyjazdu żony. Im dalej sprawdzał, tym gorzej się czuł.

Wyjazd służbowy faktycznie był. Ale jedna mała rzecz: na ten wyjazd z Elą jechał młody towarzysz, jej kochanek, lat dwadzieścia siedem. I nie tylko jechał jechał na jej koszt. Bilety, hotel, stolik w restauracji wszystko opłaciła ta spokojna, nudna, chłodna żona.

Najpierw nie wierzył, potem uwierzył i wpadł w szał. Okazało się, że gdy on leniwie przeglądał profile w poszukiwaniu wrażeń, jego domowy hipopotam prowadził ekscytujące życie pełne szaleństw, o których on mógł jedynie pomarzyć.

Awantura była oczywiście ogromna. Wzajemne oskarżenia, długie rozmowy, płacz.

Panowie w Internecie pewnie stwierdziliby, że taką żonę trzeba wyrzucić na bruk. Ale nikt nikogo nie wyrzucił. Pokrzyczeli, wypłakali się, porozmawiali i nagle okazało się, że razem jest jednak wygodniej niż osobno.

Fryderyk, przy okazji, zaczął patrzeć na Elę zupełnie inaczej. Nie jak na element wyposażenia domu, lecz na kobietę, która także ma swoje pragnienia i fantazje. I która, o dziwo, potrafi być pożądana choć nie przez niego.

Nie polecam takich eksperymentów jako przepisu na małżeńskie szczęście częściej kończą się rozwodem, łzami i nerwówkami. Ale ta historia podoba mi się z jednego powodu: często te chłodne żony wcale nie są chłodne. Są po prostu zmęczone. Domem, obojętnością, tym, że dawno nikt nie spojrzał na nie jak na kobietę.

Czasem wystarczy mały impuls, by odkryć, że w domu mieszka nie hipopotam, a naprawdę gorąca kobieta. Tyle że gorąca jest dla kogoś, kto potrafi dostrzec ten żar. Najważniejsze, żeby nie zapomnieć patrzeć na siebie nawzajem z uwagą i troską bo życie potrafi zaskakiwać, kiedy zapomina się o codziennych gestach i emocjach.