Najlepsza z kobiet

Bożena szykowała się do sanatorium. Była już na emeryturze, a starszy syn Krzysztof kupił jej voucher i powiedział:

— Mamo, musisz pojechać i odpocząć. Nie podoba mi się, jak wyglądasz — dawniej byłaś spokojniejsza i promienniejsza. Nie martw się o ojca, jakoś sobie poradzi. On cię nie docenia, widzę to. Teraz już rozumiem, że kocha tylko siebie i żyje dla siebie. Zwłaszcza od kiedy ja i Marcin wyprowadziliśmy się z domu. Tak w ogóle, on też tak uważa.

— Och, Krzysiu, jakże masz rację. A ja myślałam, że wy, moi synowie, niczego nie widzicie. Dziękuję, kochanie. Oczywiście pojadę i odpocznę. Kiedy jeszcze nadarzy się taka okazja? — uśmiechała się, dziękując synowi.

— Kiedy tylko zechcesz. Marcin obiecał, że następnym razem on ci kupi wyjazd — zaśmiał się Krzysztof.

— Jacy wy jesteście dobrzy. Najlepsi synowie pod słońcem! — przytuliła go i pocałowała w policzek.

— Mamo, ty też jesteś najlepsza. Wiedz, że ja i Marcin zawsze będziemy po twojej stronie. Jeśli coś, zawsze pomożemy. Na kogo jeszcze możesz liczyć? Tylko na nas — mówił zadowolony syn. — Dobrze, jadę już do domu, nie będę czekał na ojca, nie mam czasu, jeszcze muszę odebrać Piotrusia z przedszkola. Pozdrów ojca. — Machnął ręką i wyszedł.

Bożena i Grzegorz mieszkali w domku na wsi. Pobrali się dawno temu, z miłości. Żyli zwyczajnie, wychowali dwóch synów i wypuścili w świat. Teraz byli już tylko we dwoje, ale niepostrzeżenie ich życie się zmieniło, a właściwie to Grzegorz stał się innym człowiekiem.

Bożena była na emeryturze od dwóch lat, podczas gdy Grzegorz wciąż pracował. Miała teraz więcej wolnego czasu — wcześniej była praca, gospodarstwo, zawsze trzymali prosiaka i kilka kur.

Grzegorz od dawna nie pomagał w domu. Wracał z roboty, jadł i kładł się na kanapę. Czasem coś naprawił, przybił, poprawił.

Bożena pojechała do miasta do centrum handlowego i kupiła dwie sukienki oraz bluzkę. W końcu wyjazd do sanatorium, a jej garderoba od lat nie widziała nowości. Zostawiła ubrania, w których chodziła do pracy, myśląc, że będzie je nosić na emeryturze. A tu taka okazja! Stanęła przed lustrem, przymierzając nowości, gdy Grzegorz zerknął i rzucił obojętnie:

— Kręć się, nie kręć, piękniejsza nie będziesz. Kto tam na ciebie spojrzy? Komu ty potrzebna?

— Nie sądź mnie po sobie. Nie kupiłam tych rzeczy, żeby ktoś na mnie patrzył. Po prostu nie wypada jechać między ludzi w starych szmatach — odparła.

— No tak, między ludzi — zaśmiał się szyderczo. — Wieśniaczką byłaś, wieśniaczką zostaniesz.

— A ty niby miejski. To po co się ze mną żeniłeś?

— No tak, od razu po co. Byłem młody, głupi, ożeniłem się — odpowiedział tonem, który miał ją dotknąć.

Ale Bożena dawno już przywykła do jego uszczypliwości. Z wiekiem Grzegorz stał się zrzędliwy, wiecznie niezadowolony — nie tylko z żony, ale i z całego świata. Co nie zmieniało faktu, że wciąż lubił piękne kobiety i nie przepuszczał żadnej. Żona podejrzewała, że zdradza, ale nigdy tego nie widziała. I nie śledziła go — nie było w niej takiej potrzeby.

— Facet, jeśli chce zdradzić, żadna siła go nie powstrzyma. I tak znajdzie sposób — tak myślała Bożena.

Oburzyło ją, co powiedział, gdy przymierzała sukienki. Schowała rzeczy do szafy i wyszła do kuchni. Miała zajęcia, a przy nich mogła pomyśleć, wspomnieć, pomarzyć.

Bożena była urodziwą kobietą. W młodości pięknością, teraz została jej dostojna elegancja. Nigdy nie dbała specjalnie o siebie — żadnych salonów piękności, maseczek, masaży. Uważała, że jest już starszą panią, emerytką. Tak myślała. Ale z boku wciąż wyglądała przyjemnie.

Grzegorz stał się obcym człowiekiem, oddalił się od żony. Kiedyś przystojny, teraz wyglądał na zmęczonego i postarzałego. Bożena gotowała obiad i myślała:

— Staliśmy się sobie obcy. Nawet pieniędzy mi nie daje. A przecież gotuję, sprzątam, pierzę, czasem coś mu kupię. Dlaczego tego nie widzi? Wydaje mi się, że nawet mnie nie zauważa — patrzy na mnie jak na mebel. A przecież jestem kobietą, też pragnę uwagi. Śpimy w osobnych pokojach. — Wyszła na podwórze nakarmić prosiaka.

Grzegorz rzeczywiście taki był. Gdy przestała go obchodzić żona, sam nie zauważył kiedy. Za to podrywał inne kobiety, a jeśli któraś flirtowała, bez skrupułów zdradzał. Sumienie go nie gryzło.

Żona wiedziała i myślała:

— Innym poświęca uwagę, żartuje, śmieje się, nawet przytula — w mojej obecności! Mnie nie szanuje.

— Bożenka, twój Grześ znów lata do miasta, ma tam jakąś zalotnicę — mówiła sąsiadka Wiesława, całkiem poważnie.

— A skąd wiesz? Świeczkę trzymałaś? — spytała Bożena.

— Ja nie, ale pracuję z nim i widzę. Przyjechała do nas jakaś Magda z kontrolą w księgowości, młoda, ładna. Twój Grześ kręcił się wokół niej jak paw, potem zabrał ją do kawiarni. A resztę można sobie domyślić. Kobiety w pracy mówią, że teraz często bierze wolne, niby do miasta.

— Cóż ja na to poradzę? Niech bierze — odparła obojętnie, choć w środku gotowała się. Nie chciała okazywać tego sąsiadce.

Ta zdziwiła się:

— Jakaś ty obojętna, Bożenka. Ja bym tak nie potrafiła. Dałabym mężowi porządną reprymendę…

Bożenie było przykro słuchać takich słów. Ale jeszcze boleśniejsze były obelgi męża, z którym przeżyła tyle lat. Przecież kiedyś się kochali.

Wyjechała do sanatorium. Szybko się zaaklimatyzowała, zaprzyjaźniła z sąsiadkami z pokoju. Razem chodziły na zabiegi, obiady. Wszystko jej się tu podobało.

— Nawet nie przypuszczałam, jak tu przyjemnie. Spokojnie. Nawet nie myślałam o mężu, odcięłam się od wszystkiego — myślała, kładąc się spać.

Po trzech dniach podszedł do niej przystojny mężczyzna.

— Dobry wieczór — przywitał się. — Jestem Witold, a pani?

— Jaka tajemn– Jaka tajemnica – uśmiechnęła się – Bożena – i podała mu rękę, nieświadoma, że to spotkanie odmieni jej życie na zawsze, a Grzegorz, który przez lata widział w niej tylko mebel, nagle zrozumie, jak łatwo stracić to, co uważał za oczywiste.