Nadzieja już odeszła na zawsze

Nadziei już nie ma

Nie chcę waszych pieniędzy! krzyknęła ze złością Iwona, rzucając zmięte banknoty na podłogę.

Szczerze mówiąc, to są pani pieniądze odpowiedziała właścicielka mieszkania. A za to, co się stało, nie jestem winna. Proszę nie robić scen, obudzi pani sąsiadów.

Iwona posłała kobiecie pełne wściekłości spojrzenie, odwróciła się i ruszyła schodami w dół.

Gdy wyszła z klatki na podwórko, przed oczami jej pociemniało i ledwo doszła do ławki.

Usiadła, zasłoniła twarz dłońmi i zapłakała po cichu, niemal bezgłośnie. Miała do siebie ogromny żal za to, co zrobiła.

Gdybym tylko wiedziała, że to się tak skończy Nigdy nie pojechałabym na ten ślub!

****

Iwonka, wychodzę za mąż! usłyszała przez telefon głos przyjaciółki, Kingi. Za miesiąc wesele, a potem jeszcze ślub kościelny. Przyjedziesz?

Gratuluję z całego serca, naprawdę się cieszę, Kinga. Tylko Iwona westchnęła ciężko.

No mów!

Wybacz, ale chyba nie dam rady przyjechać. Chciałabym bardzo, serio, ale

Nie rozumiem? Jak to nie przyjedziesz? głos Kingi był pełen prawdziwego zdumienia. Znasz mnie od podstawówki, przeżyłyśmy tyle razem, a ty nie przyjedziesz na mój ślub? Chcesz mnie obrazić?

Wcale nie chcę cię urazić, przecież wiesz. Po prostu wesele i ślub kościelny to kilka dni.

Jasne Trzy dni. Na pewno załatwisz wolne w pracy bez problemu.

Nie chodzi o pracę. Jest jeszcze mój kot, nie mam go z kim zostawić. A zabrać go ze sobą przecież też nie mogę, sama rozumiesz No więc

No nie, Iwonka, nawet nie słucham! Masz być na weselu i ślubie. Może ktoś ci pomoże, popilnuje kota? Pomyśl, hotel dla zwierząt, opieka domowa na pewno się da, jak się człowiek postara. A jeśli sama nie dasz rady, pomogę ci.

Nie wiem, Kinga

Masz cały miesiąc. Bardzo cię proszę, nie zawiedź mnie. W ten ważny dzień chcę, żebyś była ze mną.

Po rozmowie z Kingą Iwona długo się zastanawiała. Z jednej strony nie chciała ranić najbliższej przyjaciółki, z drugiej nie miała pojęcia, co zrobić z Filemonem.

Nie zostawiłaby go samego choćby nawet z zapasem karmy na miesiąc.

Filemon to bardzo towarzyski kot, a samotność, nawet na kilka dni, jest dla niego gorsza niż wszystko inne.

Długo się wahała, ale w końcu zdecydowała, że jednak pojedzie na ślub. Filemona powierzy pewnej miłej kobiecie.

Przynajmniej była o tym przekonana że pani jest porządną osobą.

Zofia Malec, której ogłoszenie znalazła Iwona w internecie, od lat prowadziła tymczasową opiekę nad kotami i gwarantowała, że pupil wróci do właściciela cały i zdrowy.

Opinie o niej były dobre, wiele osób korzystało z jej usług ponownie i byli bardzo zadowoleni.

Ostatecznie Iwonę przekonał fakt, że pani Zofia pracowała kiedyś w klinice weterynaryjnej, więc w razie czego wiedziała, jak pomóc zwierzakowi.

Odwiedziła ją, obejrzała mieszkanie trzy pokoje, największy poświęcony w całości dla kotów. Warunki świetne i pani domu robiła dobre wrażenie.

A do tego Filemon nie będzie tu samotny wśród innych kotów na pewno nie zabraknie mu towarzystwa.

Filemon, kochany, wrócę za trzy dni. Wytrzymaj, dobrze?

Młody kot ocierał się o nogi Iwony i patrzył jej prosto w oczy. Dobrze wiedziała, co mówił tym wzrokiem.

Filemon chciał na ręce, lecz już musiała wychodzić.

Proszę się nie martwić, wszystko będzie dobrze zapewniła ją Zofia z ciepłym uśmiechem.

Bardzo na to liczę. Proszę, tu 200 złotych, jeśliby coś się działo proszę zadzwonić.

Oczywiście.

****

Te trzy dni minęły błyskawicznie.

Kinga była wniebowzięta, że Iwona przyjechała na ślub i wesele. Nowożeniec też wydawał się bardzo w porządku odpowiedzialny, spokojny.

Iwona codziennie myślała o kocie i dzwoniła do Zofii:

Dzień dobry, jak tam mój Filemon? Grzeczny jest?

Dzień dobry, pani Iwono odpowiadała Zofia. Kotek je z apetytem, korzysta z kuwety, nie sprawia problemów. Potwierdzi pani, wraca pani trzeciego dnia?

Tak a czemu pytasz?

Tak dopytuję, bo nieraz ktoś mówi, że wróci zgodnie z planem, a potem nagle okazuje się inaczej i nie ma komu przypilnować zwierzaków. Spotkałam się z tym, dlatego wolę wcześniej wiedzieć.

U mnie nic się nie zmienia. Zresztą nie wytrzymałabym dłużej bez Filemona.

Gdy tylko wróciła do miasta, Iwona od razu uprzedziła Zofię, że zaraz będzie po kota.

Dobrze będę czekać odpowiedziała smutno kobieta.

Jadąc taksówką, Iwona nie mogła zapomnieć o tym westchnieniu.

Nie przesadzaj, przecież mówiła, że wszystko dobrze próbowała się uspokoić. Ale napięcie rosło.

Pani kot uciekł powiedziała jej Zofia.

Co?! Jak to?!

Sąsiedzi robili remont, był wielki hałas, koty się wystraszyły. Chciałam iść poprosić, by na kilka dni przestali hałasować, a kiedy tylko otworzyłam drzwi Filemon wybiegł na klatkę. Nie zdążyłam nic zrobić.

Dlaczego nie zadzwoniła pani od razu?! krzyczała Iwona. Po co mnie pani oszukiwała?

Liczyłam, że sama go odnajdę. To się czasem zdarza przy kilku kotach. Zawsze potem udawało mi się zgubę znaleźć. Ale Filemona nie. Dodałam ogłoszenie w internecie, ale na razie bez skutku. Może jeszcze się znajdzie, niech pani nie traci nadziei.

Nie tracić nadziei?! Jak mogło do tego dojść, skoro pani obiecywała, że wszystko będzie dobrze?!

Może pani odebrać pieniądze.

Nie chcę waszych pieniędzy! Iwona z całych sił rzuciła zmięte banknoty na podłogę.

Ale to pani pieniądze odpowiedziała spokojnie Zofia. A ja nie jestem temu winna. Proszę nie krzyczeć.

Iwona spojrzała wrogo, odwróciła się, poszła schodami w dół.

Gdy wyszła, ledwo doszła do ławki, gdzie nagle wszystko jej się zamgliło przed oczami. Nie mogła uwierzyć w to, co się stało. Po co pojechałam na ten ślub? Po co zostawiłam Filemona?

Wspominała wieczór, kiedy wracała z pracy, było 30 grudnia, przed nią jeszcze wielu dni wolnych, które zamierzała poświęcić sobie.

To właśnie wtedy, gdy już prawie była pod blokiem, z ciemności podbiegł do niej mały rudy kociak. Nim zdążyła zareagować wskoczył jej na kolana i po chwili już grzał się w jej dłoniach.

Niezłe uśmiechnęła się. Szybko wzięła kociaka do domu, bo nie wiedziała, co innego mogłaby zrobić.

Nowy Rok spędzała już z Filemonem. On stał się sensem jej wolnych dni, pokochała go całym sercem.

Córciu, powinnaś sobie znaleźć porządnego chłopaka, a ty koty z ulicy przygarniasz droczyła się mama.

Tak wyszło, że pierwszy był kociak. Chłopak musi się pogodzić, że będzie drugi.

W pracy także pochwaliła się koleżankom.

Dziewczyny Koty chyba same sobie wybierają właściciela. Pojawiają się właśnie wtedy, kiedy leje, wieje albo mróz trzaska A potem?

No co potem? pytały z zaciekawioniem.

Wyskakują spod samochodu, małe, samotne i przemarznięte Patrzą na ciebie oczami pełnymi żalu i słyszysz: Jest tak zimno. Zabierz mnie do domu? Nawet nie jesteś w stanie odmówić. Bierzesz swoje szczęście i niesiesz do ciepła.

Iwonka, ty powinnaś książki pisać! śmiały się dziewczyny.

Cieszyły się jej szczęściem, choć nie do końca rozumiały taką miłość do zwierzaków.

To się jednak zmieni, wcześniej czy później każda znajdzie swojego zwierzaka.

Od kiedy Filemon mieszkał u Iwony, jej dom wypełnił się sierścią, ciepłem i miłością.

Po powrocie z pracy kot już na nią czekał pod drzwiami.

Miau! wykrzykiwał radośnie, przytulając się główką.

Najbardziej lubił spać na jej kolanach, jeszcze lepiej razem się poprzytulać i mruczał wtedy, jak traktor z Ursusa.

A teraz nie ma już Filemona. Nikt nie wita jej w domu, nikt nie mruczy na kolanach. Nie ma go.

A raczej Iwona miała nadzieję, że gdzieś tam jest.

Tylko gdzie nie miała pojęcia.

Dobrze, powiedziała, zrywając się z ławki nie będę tak siedzieć bezczynnie. Muszę go znaleźć.

****

Halo! Czy pani go znalazła?! aż krzyknęła, odbierając telefon od wolontariusza uczestniczącego w poszukiwaniach Filemona.

Może Skontaktowała się ze mną kobieta ze Starego Miasta, mówiła, że od kilku dni mieszka u niej rudy kot bardzo podobny do Filemona. Czeka na panią dziś. Zaraz wyślę pani adres smsem.

Dziękuję! Serdecznie dziękuję!

Iwona rzeczywiście była wdzięczna wszystkim, którzy pomagali jej w poszukiwaniach. Sama nie dałaby rady. Minęło już półtora miesiąca od zaginięcia Filemona.

To były najgorsze tygodnie w jej życiu. Każdej nocy przeglądała fora internetowe ze zdjęciami zaginionych kotów. Ale nigdzie nie było jej rudego.

Najgorsze było to, że miała w telefonie tylko zdjęcia Filemona z czasów, gdy był jeszcze małym kociakiem. W ogóle nie pomyślała, że kiedyś mogą się przydać.

A Filemon urósł i bardzo się zmienił

Wysiadła z taksówki, podbiegła pod wskazany adres. Zadzwoniła domofonem.

Kto tam?

Iwona, w sprawie rudego kota. Wolontariusz podał mi adres.

Proszę wejść.

Dziesięć minut później Iwona wyszła z budynku i zaczęła rozglądać się za ławką, żeby choć na niej usiąść i wypłakać się Ale nie znalazła, więc płakała stojąc.

Kot znaleziony przez tamtą kobietę był rudy, jak Filemon, ale jednak zupełnie inny. Sympatyczny, ale nie jej.

W takim razie zostanie u mnie przytuliła go kobieta. A pani życzę szczęścia, na pewno pani swojego Filemona znajdzie. Tylko niech pani nie traci nadziei.

Pierwszy raz w życiu Iwona poczuła, że komuś czegoś zazdrości. Szybko więc wyszła, by nie obciążać nikogo swoim smutkiem.

W kolejnych miesiącach jeszcze kilka razy otrzymywała podobne telefony i kilka razy serce drżało, by za chwilę znów się rozczarować.

Iwonka, wiem, że bardzo ci zależało na Filemonie mówiła mama. Ale musisz iść dalej. Może znajdziesz innego rudego kota? Albo przyjedź do mnie na wieś. Sąsiadka miałaby do oddania właśnie małego rudego uśmiechała się przez telefon.

Dziękuję, mamo, ale nie chcę innego

Gdy minęło pół roku bez sukcesu, Iwona zrozumiała, że nie ma już żadnej nadziei.

Modliła się tylko, aby Filemon gdzieś żył nawet jeśli nie z nią, to może u kogoś innego, albo z innymi bezdomnymi kotami, byle żył.

****

Jak dalej żyć, nie wiedziała.

Czuła, że zawiodła swojego kota i siebie samą. Po co był ten ślub? Mogła nie jechać nic by się nie stało.

A tak musiała zaufać obcej osobie. Teraz nie wie nic: co z Filemonem, gdzie jest. Ta niepewność była najgorsza.

W weekendy zamiast siedzieć samotnie, wychodziła z domu i błąkała się po mieście, zaglądała między bloki, pod śmietniki.

Nie wierzyła już, że znajdzie swojego kota, ale i tak chodziła.

Któregoś dnia, sama nie wie jak, zapędziła się aż na obrzeża miasta, gdzie był schronisko dla zwierząt. Może mama ma rację i powinnam wziąć innego kota? przemknęło jej przez głowę.

Ale zaraz odrzuciła tę myśl.

A jeśli Filemon się znajdzie? Pomyśli, że o nim zapomniałam?

Chciała już wrócić, ale wtedy z budynku wyszła pracownica schroniska.

Czy coś panią do nas sprowadza?

Iwona zadrżała i obejrzała się.

Jeśli chciałaby pani obejrzeć naszych podopiecznych, zapraszam uśmiechnęła się kobieta. To nic nie zobowiązuje, może akurat ktoś skradnie pani serce?

Nie chciała, ale nie umiała odmówić.

To jest Simon, a tam dalej Franek. Ładni, prawda? dodała opiekunka.

Bardzo ładni.

Iwona poczuła, że choć trochę robi się jej lżej na sercu. Te zwierzaki, pełne nadziei, patrzyły na nią, jakby leczyły jej duszę. Po raz pierwszy nie miała ochoty wychodzić stąd.

A kto jest tam, w dalekim boksie? wskazała w głębię.

Tam jest nasz samotnik. Tak go nazywamy, bo nikogo do siebie nie dopuszcza. Nawet karmić trudno. Pół roku temu trafił do nas w ciężkim stanie. Uratowaliśmy mu życie, ale do ludzi nie dał się przekonać.

Zabolało ją na samą myśl.

Można spojrzeć?

Oczywiście, chodźmy.

Na ich kroki rudy kot odwrócił się tyłem, otwarcie pokazując niezadowolenie z obecności człowieka.

To on, nasz samotnik. Zawsze się odwraca.

Iwona ledwo słuchała opiekunki. Patrzyła na kota i

nie, to nie była pomyłka.

Filemon? wyszeptała niepewnie. Filemon, to ty?

Kot powoli odwrócił się, spojrzał zaskoczony.

Nie, przewidziało mi się

Filemon! teraz wybuchła radością. Boże, żyjesz! Chodź do mnie, kochany Poznałeś mnie?

Kot spojrzał, zastanowił się To ona? Moja pani?

Tak. Poznał ją głos, spojrzenie, zapach. Ale nie był pewien może została porzucony? A jeśli nie?

Intuicja szeptała, żeby biec. I pobiegł. Wprost w ramiona swojej pani.

Pracownica schroniska zdążyła tylko otworzyć wybieg, a oni już się tuli i płakali szczęśliwi.

Wszyscy patrzyli: i kobieta z przytuliska, i zwierzaki, i nawet chmury, i słońce. Bo w takie chwile po prostu chce się uśmiechać.

Iwona zabrała Filemona ze schroniska, obiecując, że jeszcze będzie pomagać innym zwierzętom.

Bo ratowali jej kota.

****

W drodze do domu Filemon głośno mruczał, jakby chciał wszystko opowiedzieć: Bardzo się wtedy przestraszyłem, taki był huk, a ciebie nie było Pobiegłem cię szukać. Wpadłem pod samochód Jak dobrze, że mnie znalazłaś. Już mnie nie zostawisz?

Przestał mruczeć i patrzył Iwonie w oczy.

Nie zostawię cię, Filemonie. Nigdy.