Nadejście

W oczekiwaniu

Gdy studiowała na ostatnim roku, Janina otrzymała propozycję małżeństwa od Wojciecha, z którym spotykała się około roku. Marzyli o wspólnym życiu, jak wielu młodych narzeczonych. Janina była przekonana, że jest najszczęśliwszą kobietą na świecie, bo wychodzi za mąż z miłości. Wciąż pamiętała słowa swojej babci:

— Wnusiu, za mąż wychodzi się tylko z miłości, uwierz mi, wiem, co mówię. I nie wierz w te wszystkie przysłowia: „z czasem się przyzwyczaisz, z czasem pokochasz”. Nie pokochasz…

Janina kochała Wojtka i była pewna, że on też ją kocha. Dlatego bez wahania zgodziła się zostać jego żoną.

— Kasia, będziesz moją świadkową na ślubie — powiedziała do swojej najlepszej przyjaciółki, z którą mieszkała w akademiku.

— Oczywiście, a kto by inny? — odparła tamta.

Ale już trzeciego dnia później Janina doznała takiego ciosu, że ledwo się po nim podniosła. Przyłapała swojego narzeczonego Wojtka i Kasię w pokoju naukowym akademika, i to w tak kompromitującej sytuacji.

— Lepszego miejsca nie znaleźliście? — rzuciła ostro i wybiegła z pokoju ze łzami w oczach.

Potem Wojtek przepraszał, bełkotał:

— Janka, źle zrozumiałaś, to nie było to, co myślisz…

— Wszystko jest jasne, Wojtek. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego, a co dopiero wychodzić za mąż. Jesteś zdrajcą, i tym wszystko powiedziane. A moja była przyjaciółka niewiele lepsza. Dobrana z was para. Żeńcie się na zdrowie.

Po tej zdradzie Janina całkowicie rozczarowała się do mężczyzn. Przeanalizowała wszystko i postanowiła, że już nigdy im nie zaufa. Będzie ich wodzić za nos, tak jak oni ją, będzie ich wykorzystywać.

— Może to cyniczne — myślała — ale nie chcę więcej być oszukiwana i przeżywać stresu.

Wojtek i Kasia wzięli ślub, a ona szybko zaszła w ciążę. Janina po studiach została w mieście, znalazła pracę i okazało się, że jej były chłopak pracuje w tym samym biurze, tylko w innym dziale. Czasem się mijali.

Pierwszy zagadał Wojtek, gdy ją zobaczył:

— Cześć, jaki zbieg okoliczności, pracujemy w jednym miejscu. Jak się masz?

— Cześć, u mnie wszystko świetnie — odpowiedziała wesoło Janina, postanawiając, że za nic nie pokaże, jak bardzo ją zranił. — A ty?

— No jak? Jestem świeżo upieczonym tatą, Kasia urodziła córeczkę.

— Gratulacje — powiedziała Janina i, tłumacząc się pilnymi sprawami, odeszła.

Na firmowym przyjęciu Wojtek, po kilku drinkach, nie odstępował jej, i bez większego trudu odzyskała nad nim kontrolę. Lecz gdy zaczął wyznawać, jak bardzo za nią tęskni i jak wciąż pamięta ich miłość, odepchnęła go. Potem szczegółowo opowiedziała o wszystkim jego żonie.

Zdawała sobie sprawę, że to była zemsta, ale jakoś wcale tego nie żałowała. Spotykała się z różnymi mężczyznami, ale za żadnego nie zamierzała wychodzić za mąż. Gdy tylko rozmowa schodziła na ten temat, kończyła znajomość.

W biurze pojawił się nowy kolega, Marek — kierownik działu. Od pierwszych dni okazywał Janinie zainteresowanie.

— No, Janka, trzymaj się, Marek naprawdę się w tobie zakochał — śmiali się współpracownicy.

— Zobaczymy, co z tego będzie — zdecydowała.

A potem Marek naprawdę się zakochał i zapraszał ją do kawiarni. Kilka razy się zgodziła, ale na więcej nie pozwalała, zachowując dystans.

— Janka — powiedziała jej pewnego dnia koleżanka i przyjaciółka Ania — wiesz, że nasz Marek ma żonę i czworo dzieci?

— Nie, serio? Czworo? — zdziwiła się Janina.

— Tak, to pewne, mówiła mi Ola z kadr. Prosiła, żebym cię ostrzegła. W całym biurze wiedzą, że się w tobie zadurzył. Po co ci to? Potem będziesz się tłumaczyć przed rozwścieczoną żoną. I tak wszyscy zwalą winę na ciebie.

— Dzięki, Aniu. I tak nie zamierzałam go odbijać ani rozbijać rodziny. Nawet mi się specjalnie nie podoba, po prostu wodzę go za nos z zemsty na mężczyznach.

Gdy Marek znów zaproponował wspólną kolację, odpowiedziała:

— Nie, Marku, dziękuję. Sumienie mi nie daje spokoju. Twoje dzieci nie są winne, że mają takiego lekkoducha za ojca. — Był zaskoczony, myślał, że nikt nie wie o jego sytuacji rodzinnej. Od tamtej pory się do niej nie zbliżał.

Minęło kilka lat, a Janina wciąż nie traktowała mężczyzn poważnie, a raczej — nie ufała im. Wydawało jej się, że każdy chce ją oszukać. Przestała wierzyć w miłość i myślała, że już nigdy nie pokocha.

— Kiedyś zdradził mnie ukochany mężczyzna, i postanowiłam, że nie będę już czyjąś zdobyczą. Wolę sama być myśliwym — tak mi łatwiej żyć.

I tak żyła. Miała już trzydzieści dwa lata. Była piękną, interesującą i całkiem spełnioną kobietą, ale samotną. Zwłaszcza gdy spotykała żonatych mężczyzn, wodziła ich za nos, zachowując dystans. Obserwowała, jak niektórzy z nich potrafią być cyniczni wobec swoich żon. Spotykała tych, którzy potrafili kłamać bez mrugnięcia okiem i zdradzać bez skrupułów. Janina szybko się w nich rozczarowywała.

Od trzech lat pracowała w innym biurze i tam poznała Jacka. Był miły, sympatyczny, trochę smutny i nie nachalny, ale uważny. Często jedli razem lunch, a Janina widziała, że nie przypomina tamtych mężczyzn. Czasem po pracy szli razem na przystanek. Wydawało jej się, że Jacek jest blisko, wystarczy wyciągnąć rękę, ale jednocześnie czuła, że jest nieosiągalny.

Pewnego razu, po firmowym spotkaniu, podwiózł ją taksówką do domu, ale gdy zaproponowała: „wpadnij na herbatę”, grzecznie odmówił. Mimo to Janina czuła, że mu się podoba — widziała jego spojrzenia, wyczuwała to w poważnych rozmowach. Ale między nimi stała jakaś niewidzialna ściana, jakby szklana. On zdawał się być za nią bezpieczny.

Pewnego dnia, w rozmowie z koleżanką, Janina dowiedziała się o nim więcej, niż sam kiedykolwiek powiedział.

— Janina, wiesz, że Jacek jest żonaty? — zapytała Olga.

— Wiem — odpowiedziała szczerze.

— No tak, skoro się przyjaźnicie. Ale inaczej nie może, zawsze będzie tylko przyjacielem.