Na takich jak ty nikt nie chce wziąć ślubu

„Na takich jak ty się nie żeni”

„Wiesz przecież, Elżbieto, że na takich jak ty się nie żeni” – powiedział spokojnie Krzysztof. „Są kobiety do miłości i do przyjemności, a są takie, które zachowują się do ślubu. Niestety, ty do tych drugich nie należysz.”

„A co ja mam złego, Krzysiu? Gotuję, wyglądam dobrze, dom utrzymuję w czystości, jako kobieta cię zadowalam” – Elżbieta patrzyła zdziwiona na ukochanego mężczyznę.

„Właśnie to jest problem! Jesteś… popsuta, rozumiesz? Na takich się nie żeni. Z takimi się tylko spotyka bez zobowiązań. A żeni się z uczciwą, czystą dziewczyną, dla której jesteś pierwszy! Żeby była gotowa nogi ci umyć i wodę wypić, jak to w przysłowiu bywa.” Zadowolony, że ostatnie słowo należało do niego, Krzysztof odwrócił się do ściany i zaczął chrapać.

Tydzień wcześniej Elżbieta siedziała z przyjaciółkami w kawiarni i rozprawiała, jakie ma przed sobą świetlane perspektywy. Tak, trzydziestka na karku, nie pierwsza młodość, ale kariera zbudowana, mieszkanie i auto są, wygląda znakomicie. Czas najwyższy wyjść za mąż i rodzić dzieci! Tym bardziej że i kandydat z dobrym genofondem się znalazł. Krzysztof nigdy nie był żonaty, mieszkał wprawdzie osobno, ale kupił mieszkanie obok matki. Czterdziestka, przystojny, zadbany, prawie bez nałogów, na wysokim stanowisku. Sen, nie mężczyzna.

Z Elżbietą poznali się w jej gabinecie stomatologicznym – przyszedł na kontrolę, a trafił na miłość życia. Tak się zdarza. Elżbieta dużo pracowała, przyjmowała zarówno w miejskiej przychodni, jak i prywatnie, więc na układanie życia osobistego czasu nie starczało.

Krzysztof jeszcze tego samego wieczoru czekał na nią po pracy z bukietem – i to nie z banalnych róż, ale z przepięknych piwonii. W lutym! Potem zaprosił ją do restauracji. Tak się zaczęło.

Z jednej strony Elżbieta się niepokoiła: mija drugi rok, a oświadczyn od Krzysztofa jak nie było, tak nie. Przyjaciółki już delikatnie napomykały, że najwyższy czas zmienić status i założyć pierścionek. Tyle że Krzysztof się nie spieszył. Wysłuchawszy rad „dziewczyn”, Elżbieta postanowiła go przyspieszyć. Sama zainicjowała poważną rozmowę przed snem i dostała odpowiedź, której się nie spodziewała: na takich jak ona się nie żeni!

Co on sobie w ogóle wyobrażał? Trzeba było pilnie przedyskutować sytuację z mądrzejszymi ludźmi, więc następnego dnia po pracy Elżbieta znów spotkała się z zamężnymi przyjaciółkami w kawiarni.

„Wyobraźcie sobie, dziewczyny, powiedział mi, że jestem popsuta! Okazuje się, że na takich się nie żeni!”

„Jak to, Ela?” – huknęła Kasia. „Przecież jesteś piękna, mądra i masz wszystko, czego facet mógłby pragnąć.”

„Powiedział, że ożeni się tylko z nieskalaną. A ja… Trzeci sort, nie ma co. I co teraz zrobić, nie mam pojęcia! Poza tym mi pasuje. Niegłupi, z pieniędzmi, w łóżku też dobrze.”

„Ela, rzuć go, póki nie jest za późno” – zaśmiała się Lidia. „Bo ci tak mózgu nie zaprószy, że potem będziesz latami dochodzić do siebie.”

„A najlepiej przyprowadź go do nas! Tym bardziej że mamy z Michałem jubileusz w te weekendy, dziesięć lat małżeństwa! Przyjeżdżajcie z twoim Krzysiem, będziemy mu reklamować życie rodzinne” – wtrąciła Kasia.

Tak postanowiły. Krzysztof, który rzadko gdzieś z Elżbietą bywał, niespodziewanie zgodził się pojechać na imprezę za miasto, na działkę. Za kierownicą też usiadł. Elżbieta już się cieszyła, że wreszcie będzie mogła odrobinę się zrelaksować z przyjaciółkami, skoro nie ona będzie prowadzić w drodze powrotnej.

Na działce u Kasi i Michała panowała miła atmosfera. Biegały dzieci – dwoje ich własnych i niezliczeni siostrzeńcy, skwierczał szaszłyk, kręcił się piesek – szpic o imieniu Szarik. Elżbieta patrzyła na niego i myślała, że ten wiercipięta musi mieć gdzieś ukrytą baterię.

Uczta zaczęła się po południu i ciągnęła do wieczora. Starsze pokolenie – rodzice, dziadkowie – już poszło do domu, dzieci się uspokoiły. Przy stole zostali najwytrwalsi: Kasia, jej mąż, przyjaciółki i Krzysztof. Pili herbatę z jagodowym ciastem i rozmawiali. Zeszło na małżeństwie. I wtedy Krzysztof znów wyciągnął swoją teorię.

„Powiedzcie mi, Kasiu” – zaczął słodkim tonem – „mówicie, że Ela powinna wyjść za mąż. Ale dlaczego jeszcze tego nie zrobiła? Dlaczego u was dziesięć lat małżeństwa, a ona sama?”

„Skąd mam wiedzieć?” – zdziwiła się Kasia. „My z Michałem byliśmy młodzi i głupi, pobraliśmy się na trzecim roku. A ona się uczyła, nie miała czasu.”

„A powiedzcie mi jeszcze jedno: wyszłaś za mąż jako czysta i niewinna dziewica?”

„Ależ pytania” – prychnęła Kasia. „A mówią, że to my, medycy, jesteśmy cyniczni. Nie, nie byłam czysta ani niewinna, znamy się z Michałem od pierwszego roku, jeśli to cię interesuje.”

„Ale poznaliście się, gdy byłaś jeszcze dziewczyną?”

„Słuchaj, a czemu zostałeś ubezpieczycielem, a nie lekarzem, skoro tak interesujesz się niewinnością?” – warknął Michał. „Moja żona była dziewicą, gdy ją poznałem. Wystarczy?”

„Widzicie, była czysta i nieskalana. Szacunek, dobrzeście zrobili. Ale jak można oświadczyć się kobiecie, która miała przed tobą nie wiadomo ilu mężczyzn? Sami pomyślcie. Jeśli jest taka rozwiązła, już splamiła swoją reputację, czy warto hańbić rodzinę?”

„A co to za rodzina?” – zaśmiała się Lidia. „Hrabiowie czy książęta, że koniecznie musicie mieć nieskalaną, bez przeszłości? To dlaczego, towarzyszu, wpajasz naszej Eli fałszywą nadzieję? Ona na ciebie czas traci! A mogłaby spokojnie znaleźć porządnego faceta i wyjść za mąż.”

„Nikt nikomu nic nie wpaja” – spokojnie odparł Krzysztof. „Wasza przyjaciółka sama powinna zrozumieć, że jest kobietą drugiej kategorii. I żeby się z nią ożenić, każdy mężczyzna potrzebuje ważnego powodu. Ja go nie widzę. A ty, Lidko, jeste