Na takich jak ty nie żenią się – prawdziwe historie polskich singielek

Dzisiaj w moim pamiętniku opiszę sytuację, która dała mi do myślenia.

„Wiesz, Krysia, na takie jak ty się nie żenią” – powiedział spokojnie Krzysztof, patrząc na mnie z wyższością. „Są kobiety do miłości i przyjemności, a są te, które zachowują się do ślubu. Niestety, ty do tych drugich nie należysz.”

„A co jest ze mną nie tak, Krzysiu? Gotuję, wyglądam dobrze, dbam o dom, jestem dla ciebie idealną kobietą” – odpowiedziałam zdziwiona, próbując zrozumieć jego słowa.

„Właśnie w tym problem! Jesteś 'używana’, rozumiesz? Na takie nie biorą ślubu. Z takimi się tylko spotyka, bez zobowiązań. A żenić trzeba się z uczciwą, nieskalaną dziewczyną, dla której jesteś pierwszym mężczyzną. Taką, która byłaby gotowa umyć ci nogi i wypić tę wodę, jak mówi przysłowie.”

Zadowolony z ostatniego słowa, odwrócił się do ściany i wkrótce zaczął chrapać.

Tydzień wcześniej siedziałam z przyjaciółkami w kawiarni w Warszawie i rozmawiałyśmy o moich perspektywach. „Tak, trzydzieści lat to nie wiek nastolatki, ale mam stabilną pracę, mieszkanie w Łodzi, samochód, wyglądam się dobrze. Czas na ślub i dzieci!” – mówiłam. Tym bardziej że miałam już odpowiedniego kandydata. Krzysztof – czterdziestolatek, przystojny, zadbany, bez większych nałogów, z dobrą posadą w korporacji. Mieszkał osobno, ale kupił mieszkanie obok swojej matki.

Poznaliśmy się w gabinecie stomatologicznym, gdzie pracowałam. Przyszedł na kontrolę, a zaskoczyła go miłość. Tego samego wieczoru czekał na mnie po pracy z bukietem – nie banalnych róż, ale luksusowych piwonii. W lutym! Potem zaprosił mnie do restauracji. Tak się zaczęło.

Minęły prawie dwa lata, a oświadczyn nie było. Przyjaciółki już mi delikatnie sugerowały, że czas zmienić status. Posłuchałam ich rad i pewnego wieczoru postanowiłam rozpocząć poważną rozmowę. I usłyszałam odpowiedź, która mnie zszokowała: „Na takie jak ty się nie żenią!”

Co on sobie w ogóle wyobrażał? Musiałam omówić to z kimś mądrzejszym. Następnego dnia po pracy spotkałam się z przyjaciółkami w kawiarni.

„Wyobraźcie sobie, dziewczyny, powiedział mi, że jestem 'używana’! Okazuje się, że na takie kobiety nie biorą ślubu!”

„Jak to, Kryśka?” – odezwała się Basia. „Jesteś piękna, inteligentna, masz wszystko, o czym wielu facetach może tylko marzyć.”

„Powiedział, że ożeni się tylko z 'nieskalaną’. A ja jestem… trzeci sort.”

„Kryśka, rzuć go, póki nie jest za późno” – zaśmiała się Ania. „Bo ci tak mózg wypierze, że będziesz się potem długo podnosić.”

„Albo przyprowadź go do nas! Mamy z Tomkiem rocznicę – 10 lat małżeństwa. Przyjedźcie, pokażemy mu, jak wygląda prawdziwe życie rodzinne.”

Tak też zrobiłam. Krzysztof, który rzadko gdzieś ze mną bywał, niespodziewanie zgodził się pojechać na imprezę do domu za miastem. Sam prowadził samochód. Ja cieszyłam się, że będę mogła się zrelaksować, bo wracać miała już Ania.

U Basi i Tomka panowała przyjemna atmosfera. Biegały dzieci – ich dwójka i gromadka siostrzeńców, piekły się kiełbaski, a po podwórku hasał piesek – szpic o imieniu Burek. Patrzyłam na niego i myślałam, że ten mały wulkan energii musi mieć gdzieś ukrytą baterię.

Impreza zaczęła się w południe i przeciągnęła do wieczora. Starsze pokolenie – rodzice, babcie i dziadkowie – już poszło do domu, dzieci ucichły. Przy stole zostali najwytrwalsi: Basia, Tomek, przyjaciółki i Krzysztof. Piliśmy herbatę z jagodowym ciastem i rozmawialiśmy. W końcu wrócił temat małżeństwa. I wtedy Krzysztof znów wygłosił swoją teorię.

„Powiedzcie mi, Basia” – zaczął słodkim tonem – „mówicie, że Kryśka powinna wyjść za mąż. Ale dlaczego jeszcze tego nie zrobiła? Wy macie już 10 lat małżeństwa, a ona jest sama.”

„Skąd mam wiedzieć?” – odparła zdziwiona Basia. „My z Tomkiem byłośmy młodzi i głupi, pobraliśmy się na trzecim roku. A ona się uczyła, nie miała czasu.”

„A powiedz mi jeszcze jedno – wyszłaś za mąż jako dziewica?”

„Co za pytania!” – prychnęła Basia. „A mówią, że to my, lekarze, jesteśmy cyniczni. Nie, nie byłam dziewicą, byliśmy razem od pierwszego roku, jeśli to cię interesuje.”

„Ale poznaliście się, gdy była jeszcze dziewczyną?”

„Słuchaj, a czemu ty pracujesz w korporacji, a nie w medycynie, skoro tak bardzo interesują cię te sprawy?” – warknął Tomek. „Moja żona była dziewczyną, gdy ją poznałem. Wystarczy?”

„Widzicie, była czysta i nieskalana. Szacunek, dobrze wybrałeś. Ale jak można ożenić się z kobietą, która miała przed tobą nie wiadomo ilu mężczyzn? Pomyślcie sami! Jeśli jest taka rozwiązła, splamiła swoją reputację – czy warto hańbić rodzinę?”

„A co to za rodzina?” – zaśmiała się Ania. „Arystokraci czy co? Że potrzebujecie koniecznie dziewicy bez przeszłości? To jakim prawem wpajasz naszej Krysi fałszywą nadzieję? Marnuje na ciebie czas! Mogłaby już dawno znaleźć porządnego faceta i wyjść za mąż.”

„Nikt nikomu nic nie wpaja” – odparł spokojnie Krzysztof. „Twoja przyjaciółka sama powinna zrozumieć, że jest kobietą drugiej kategorii. I żeby ktoś się z nią ożenił, musi mieć naprawdę ważny powód. Ja go nie widzę. A ty, Aniu, jesteś w ogóle trzeci sort – rozwódka z dzieckiem. Prawie bez szans na małżeństwo. Pozostało ci tylko współczucie. I twojemu synowi też.”

„Jak ty w moim domu rozmawiasz z kobietami?!” – wściekł się Tomek. „Kategorie mu się wymyśliły! Sam jesteś nieświeżą rybą, już śmierdzisz!”

Tymi słowami wyciągnął opierającego się Krzysztofa spod stołu. Dla dwumetrowego Tomka nie było to trudne.

„Wynoś się stąd i nie psuj nam imprezy” – powiedział gospodarz. „Bo nie ręczę za siebie. Gdyby nie dziewczyny, już dawno dostałbyś w mordę. Dzieli kobiety na kategorie… Sam jesteś przeterminowany.”

Krzysztof zrobił obrażoną minę i teatralnie oznajmił:

„Krysi