Na takich jak ty nie biorą ślubu

„Na takich jak ty się nie żeni”

„No wiesz, Kinga, na takich jak ty się nie żeni”, oznajmił spokojnie Krzysztof. „Są kobiety do kochania i przyjemnego spędzania czasu, a są takie, które czekają do ślubu. Niestety, ty do tych drugich nie należysz”.

„A co jest ze mną nie tak, Krzysiu? Gotuję, wyglądam świetnie, dom lśni jak nowy, jako kobieta w pełni cię zaspokajam”, Kinga patrzyła na ukochanego z niedowierzaniem.

„Właśnie w tym problem! Jesteś… używana, rozumiesz? Na takich nie żenią się. Z takimi się tylko spotyka bez zobowiązań. A żeni się z uczciwą, nieskalaną dziewczyną, dla której jesteś pierwszy! Żeby ci nogi myła, a wodę po nich piła – jak to w przysłowiu”. Zadowolony, że postawił na swoim, Krzysztof odwrócił się do ściany i zaczął chrapać.

Tydzień wcześniej Kinga siedziała z koleżankami w kawiarni i rozprawiała o swoich świetnych perspektywach. Tak, trzydziestka na karku, ale kariera ustabilizowana, mieszkanie w Warszawie, auto w leasingu, wygląd – bez zarzutu. Czas na ślub i dzieci! Zwłaszcza że kandydat z genami jak marzenie już był. Krzysztof – nigdy nieżonaty, choć mieszkał osobno, ale w bloku obok mamusi. Czterdziestka, przystojny, zadbany, prawie bez nałogów, dyrektor w korporacji. Sen, nie facet.

Poznali się w jej gabinecie stomatologicznym – przyszedł na przegląd, a znalazł miłość życia. Tak to już bywa. Kinga zapracowana, przyjmowała i w państwowej przychodni, i prywatnie, więc na randki czasu brak. Ale Krzysztof jeszcze tego samego wieczoru czekał na nią z bukietem – nie banalnych róż, a pachnących peonii. W lutym! Potem zaprosił do restauracji. I tak się zaczęło.

Z jednej strony Kinga niepokoiła się – drugi rok związku, a oświadczyn jak nie było. Koleżanki już delikatnie sugerowały, że pora zmienić status i założyć pierścionek. Tylko Krzysztof się nie spieszył. Więc Kinga, nasłuchawszy się rad „dziewczyn”, postanowiła go przyspieszyć. Podjęła rozmowę przed snem… i dostała odpowiedź, której się nie spodziewała.

*Co on sobie w ogóle wyobraża?!* Trzeba było przedyskutować to z mądrzejszymi. Nazajutrz po pracy Kinga znów spotkała się z zamężnymi przyjaciółkami w kawiarni:

„Wyobraźcie sobie, powiedział, że jestem używana! Że na takich jak ja się nie żeni!”

„Jak to, Kinga?” – huknęła Basia. „Przecież jesteś piękna, mądra i zarabiasz lepiej niż niejeden facet!”

„Oświadczył, że ożeni się tylko z nieskalaną. A ja… trzecia kategoria, nie branża. I co teraz?”

„Rzuć go, póki nie jest za późno” – zaśmiała się Ola. „Bo ci mózg wypierze i będziesz się potem latami sklejać.”

„Albo przyprowadź go do nas! Mamy z Darkiem rocznicę w weekend – 10 lat małżeństwa. Niech zobaczy, jak to wygląda w praktyce” – dodała Basia.

I tak się stało. Krzysztof, który rzadko gdzieś z Kingą bywał, niespodziewanie zgodził się na wyjazd za miasto. Sam prowadził. Kinga już się cieszyła, że w drodze powrotnej nie ona będzie kierować.

Na działce Basi i Darka panowała miła atmosfera. Biegały dzieci – ich dwójka i gromada siostrzeńców, skwierczały kiełbaski, a po trawie hasał piesek – szpic miniaturowy o imieniu Bąbel. Kinga obserwowała go, zastanawiając się, gdzie ten wulkan energii ma ukrytą baterię.

Impreza zaczęła się w południe i ciągnęła do wieczora. Starsze pokolenie – teściowie i dziadkowie – już poszło do domu, dzieci też się zmęczyły. Przy stole zostali najwytrwalsi: Basia, Darek, koleżanki i Krzysztof. Pili herbatę z jagodowym sernikiem i rozmawiali. W końcu temat zszedł na małżeństwo. I wtedy Krzysztof znów wyciągnął swoją teorię.

„Powiedzcie mi, Basia” – zaczął słodko – „mówicie, że Kinga powinna wyjść za mąż. Dlaczego nie zrobiła tego wcześniej? Dlaczego wy macie już dekadę, a ona jest sama?”

„A skąd mam wiedzieć?” – zdziwiła się Basia. „My z Darkiem byliśmy młodzi i głupi, pobraliśmy się na trzecim roku. A Kinga się uczyła, nie miała czasu.”

„A powiedzcie mi jeszcze… wyszłaś za mąż jako dziewica?”

„O rany, jakie pytania!” – prychnęła Basia. „A mówią, że to my, lekarze, jesteśmy cyniczni. Nie, nie byłam. Z Darkiem byliśmy razem od pierwszego roku, jeśli to cię interesuje.”

„Ale poznaliście się, gdy byłaś dziewczyną?”

„Słuchaj, może ty powinieneś był zostać ginekologiem, a nie dyrektorem?” – warknął Darek. „Tak, była dziewczyną. Wystarczy?”

„Widzicie? Była czysta i nieskalana. Szacuneczek, dobrzeście zrobili. Ale jak można oświadczyć się kobiecie, która miała przed tobą nie wiadomo ilu facetów? Pomyślcie sami! Jeśli jest taka rozwiązła, już splamiła reputację – czy warto hańbić rodzinę?”

„A co to za rodzina?” – zaśmiała się Ola. „Arystokracja? Musisz koniecznie dostać dziewicę bez przeszłości? To czemu w ogóle dajesz Kingie nadzieję? Marnuje na ciebie czas, a mogła znaleźć porządnego faceta!”

„Nikt nikomu nic nie obiecywał” – odparł spokojnie Krzysztof. „Twoja koleżanka powinna sama zrozumieć, że jest kobietą drugiej kategorii. A żeby się z nią ożenić, facet musi mieć naprawdę mocne powody. Ja ich nie widzę. A ty, Ola, jesteś trzecia kategoria – rozwódka z dzieckiem. Zero szans na małżeństwo. Szkoda was. I twojego syna też.”

„Jak ty się odzywasz do kobiet w moim domu?” – wściekł się Darek. „Kategorie mu się wymyśliły! Sam jesteś czerstwy, śmierdzisz już!”

I dwumetrowy Darek wyciągnął opierającego się Krzysztofa spod stołu.

„Wynoś się, nie psuj nam imprezy” – rzucił gospodarz. „Bo nie ręczę za siebie. Gdyby nie dziewczyny, już leżałbyś na ziemi. Dzieli kobiety na kategorie… Sam jesteś przeterminowany.”

Krzysztof przybrał obrażoną minę i wypalił patetycznie:

„Kinga, jadę! Ze mną czy zostajesz?”

Kinga w tym momencie dusiła się ze śmiechu i nie mogła wydusić słowa. Krzysztof, nie znalazłszy