„Myślałam, że nie wrócisz…” — opowieść o powrocie

„Myślałam, że nie przyjdziesz…” — opowieść o pewnym powrocie

Gdy Bartosz wrócił do domu z pracy, rzucił torbę na podłogę i, zdjąwszy buty, ruszył do kuchni:

— Co dziś na kolację? — zapytał jak zwykle.

Kinga nawet się nie odwróciła.

— Nic. Ale to nieważne. Dziś rozmawiałam z właścicielką mieszkania. Powiedziałam, że wyprowadzamy się pod koniec miesiąca.

Bartosz zastygł.

— Co? Przecież mówiliśmy, że jeszcze nie znaleźliśmy nic nowego.

— A po co szukać? — Obróciła się do niego z uśmiechem. — Jedziemy… do twojej byłej żony, Małgorzaty.

Osunął się na krzesło, oszołomiony.

— Kinga, czy ty masz się dobrze?

— Doskonale. Sam mówiłeś, że część mieszkania wciąż należy do ciebie. Zaoszczędzimy pieniądze, już znalazłam przedszkole dla Filipa w pobliżu, a sklepy są pod ręką.

Bartosz czuł, jak brakuje mu powietrza. Od dawna nie panował nad własnym życiem. Praca przynosiła mniej pieniędzy, budowę, na którą stawiał, wstrzymano, a oszczędności topniały w zastraszającym tempie.

Z Kingą od dłuższego czasu było źle. Była młodsza, wymagająca i przyzwyczajona do luksusu. Kiedyś wydawało mu się to pociągające. Teraz — wykańczało.

Długo się wahał, ale w końcu zadzwonił do Małgorzaty.

— Mamy problem. Potrzebujemy gdzieś pomieszkać przez kilka miesięcy.

— To w końcu też twoje mieszkanie, Bartosz. Oczywiście, przyjeżdżajcie — odparła spokojnie.

Gdy przybyli, Kinga obrzuciła mieszkanie wzrokiem i z niezadowoleniem skrzywiła nos:

— Trochę ciemno — rzuciła i ruszyła dalej w butach. — Ale się nada.

Małgorzata zniosła to w milczeniu. Lecz gdy sprawa dotarła do kuchni, postawiła warunki:

— Sprzątamy na zmianę. Jedzenie gotujemy osobno. Lodówka wspólna, ale z półkami.

Kinga była oburzona:

— Nie zamierzamy żyć po czyichś zasadach!

— A my nie prowadzimy pensjonatu — odparła Małgorzata, nie podnosząc głosu.

Kolejny miesiąc stał się koszmarem. Kinga przyczepiała się do Małgorzaty, sugerując, by ta się wyprowadziła. Ale Małgorzata trzymała się mocno. Bartosz milczał, bo wiedział, że to on był winien całemu bałaganowi.

Pewnego dnia Małgorzata oznajmiła:

— Jadę do rodziców. Odpocznę. Tylko błagam, nie zniszczcie mieszkania.

Kinga ledwo ukrywała radość. Następnego dnia znów zaczęła:

— Zamówiłam projekt wnętrz, wybrałam płytki, trzeba zapłacić…

Bartosz stracił cierpliwość:

— Oszalałaś?! Nic takiego nie ustalaliśmy. Nie dam ani złotówki!

— A kto ty jesteś, żeby decydować? — warknęła. — Od dawna nie jesteś mężem, tylko portfelem, który jest prawie pusty.

Wieczorem spakowała torby.

— Wyjeżdżamy z Filipem do Krakowa. Jeśli zechcesz nas wrócić — przyjedź. I przywieź pieniądze.

Bartosz w milczeniu wyjął kartę i wrzucił do torby.

— Z synem będę widywał się w niedziele.

Gdy drzwi się za nimi zamknęły, Bartosz po raz pierwszy od wielu lat poczuł wolność. Stanął przy oknie i długo patrzył na rzekę.

Po tygodniu wróciła Małgorzata. Cicho, jak zawsze. Usłyszał szum wody w łazience i podbiegł, zapominając, że w mieszkaniu znów ktoś jest.

— Przepraszam… — wyjąkał, gdy ją zobaczył.

Wyszła do kuchni, a on, nie odwracając się, powiedział:

— Chyba wciąż cię kocham.

— Ja też, Bartosz. Ale nie ma drogi powrotnej. Tylko jeśli zaczniemy od początku.

— Jestem gotów — szepnął.

— Gotów on… — zaśmiała się cicho. — Czuć, że znów będę cię utrzymywać. No co, głodny jesteś?

— Pewnie. Od rana nic nie jadłem.

— To obieraj ziemniaki. U nas, nawiasem mówiąc, wszystko robi się samemu.