Musiałem przekazać trudną wiadomość, ale rodzice zaskoczyli mnie jeszcze bardziej.

Marek jechał rozklekotanym autobusem przez zakurzone drogi do rodziców na podkrakowskie przedmieścia, a serce ściskało mu się z żalu. Musiał im oznajmić nowinę, która miała wywrócić ich świat do góry nogami — rozwód z żoną. Lecz to, co usłyszał w rodzinnym domu, okazało się prawdziwym ciosem. Jego starsi rodzice, których zawsze uważał za wzór trwałego małżeństwa, oświadczyli, że sami się rozstają, i ta wiadomość przyćmiła wszystko, co zamierzał powiedzieć. Teraz Marek stanął przed wyborem, który miał zmienić jego życie, a w duszy szalała burza strachu, winy i niewytłumaczalnego zagubienia.

Decyzja o rozstaniu z Kasią nie przyszła mu łatwo. Mógłby milczeć, ale plotki w ich małej miejscowości rozchodziły się szybko. Kasia mogła zadzwonić do rodziców i ze złości wszystko wyjawić, a brat lub siostra mogli się niechcący wygadać przy okazji. Marek uznał, że lepiej sam powie prawdę, by potem nie musieć się tłumaczyć. Wiedział, że życie bywa nieprzewidywalne, a przed błędami nikt nie jest bezpieczny.

Wszedł po dobrze znanych schodach, nacisnął dzwonek. Drzwi otworzył ojciec, Jan Kowalski, z ponurą miną, jakby już wiedział, po co syn przyszedł.

— Cześć — burknął. — Dobrze, że przyszedłeś. Wchodź.

— Cześć, tato — odparł Marek, ale w głowie przemknął niepokój: *Czyżby ktoś już im powiedział?* — Mama jest?

— Jest, jest — rzucił ojciec z irytacją. — Gdzie miałaby iść? Siedzi sobie jak jakaś obrażona hrabina.

— O czym ty? — Marek nie rozumiał. — Co się stało?

— A to, że mam już dość! — nagle wybuchnął ojciec, odwrócił się i, sapiąc ze złości, poszedł do pokoju.

Zaskoczony Marek podążył za nim. W salonie ojciec zwalił się na kanapę, założył ręce. Mamy, która zwykle siedziała z drutami, nie było. Marek zajrzał do sypialni i zobaczył ją — Annę Nowak, stojącą przy oknie. Jej twarz była ciemniejsza od chmur.

— Przyszedłeś? — spytała lodowato. — Już się wyprowadziłeś od Kasi, czy dopiero planujesz?

— Skąd wiesz? — serce Marka zamarło. — Dlaczego o to pytasz?

— Bo muszę wiedzieć, czy już wynająłeś mieszkanie, czy nie! — odcięła matka.

— Jakie mieszkanie? — zbił się z tropu.

— To, w którym będziesz mieszkał po rozwodzie! — wyrecytowała.

— Na razie nie — odparł Marek. — Ale skąd wiecie, że się rozwodzę?

— Wiemy — mruknęła matka. — Więc słuchaj, synu, szukaj szybko mieszkania, bo ja się do ciebie wprowadzam!

— Co?! — Marek zastygł, nie wierząc własnym uszom.

— Nie! — zagrzmiał z salonu głos ojca. Stanął w drzwiach, płonąc gniewem. — Z Markiem zamieszkam ja! A ty zostajesz tutaj, mieszkanie jest na ciebie!

— Nigdy w życiu! — pisnęła matka. — Nie zostanę w tym domu, który przesiąkł twoim uporem!

— Stop! — Marek patrzył to na jednego, to na drugiego. — O czym wy w ogóle mówicie? Gdzie niby się wybieracie?

— Tam, gdzie ty! — warknął ojciec. — Dobrze, synu, że wpadłeś na ten pomysł! O, aleś mi dał radość!

— Jaka radość? — Marek czuł, jak ziemia ucieka mu spod nóg.

— Bo nam też przyszedł czas! Z matką też się rozwodzimy! — wybuchnął ojciec.

— Co?! — Marek oniemiał. Spodziewał się wymówek, a dostał w zamian wstrząsającą wiadomość.

— Koniec! — ciągnął ojciec. — Jesteś dorosły, nikomu nic nie jestem winny. Z matką znaleźliśmy się sobie nawzajem na tyle, co ty z Kasią. Wyprowadzam się z tobą, będziemy żyć po męsku!

— Nie, z synem zamieszkam ja! — przerwała matka. — Ciebie nie potrzebuję, a jemu się przydam. Bez żony zginie, a ja jeszcze gotuję. Prawda, Marek? Lubisz moje kotlety?

— A ja to nie potrafię? — oburzył się ojciec. — Lepiej niż niejaka gospodyni! Barszcz, bigos — wszystko umiem!

— Cha! — zaśmiała się matka. — Kiedy ty ostatnio gotowałeś? Pół wieku temu?

— No i co? Facetowi wystarczy pralka, mikrofala i lodówka pełna jedzenia na miesiąc! — oznajmił ojciec.

— Czego ty syna uczysz?! — oburzyła się matka.

— Dość! — warknął Marek, tracąc cierpliwość. — Oszaleliście? Prawie osiemdziesiąt lat na karku, a gadacie jak rozwydrzone dzieci! Spójrzcie na siebie!

— A ty sam! — krzyknęli chórem rodzice. — Pięćdziesiątka za pasem, a zachowujesz się jak smarkacz! Nie masz prawa nas pouczać! Lepiej wybieraj, z kim się wprowadzisz!

— Skąd w ogóle wzięliście, że ja się gdzieś wyprowadzam? — wybuchnął Marek. — Z Kasią mamy swoje mieszkanie!

— Jak to? — zdziwiła się matka. — Przecież się rozwodzisz!

— Kto wam powiedział? — spytał.

— Kasia. Twoja siostra przeczytała wiadomość, którą do niej wysłałeś — odparła matka.

— Nie rozwodzę się! — twardo powiedział Marek. — To był żart!

— Żart? — ojciec zamilkł. — A my już się nastawiliśmy na nowe życie, plany układaliśmy… I ty nam to psujesz?

— No tak, Marek — warknęła matka. — Nieładnie tak żartować. Rozochociliśmy się na zmiany, a ty nam to odbierasz… No nic, jakoś wytrzymamy razem.

— Ale pamiętaj, synu — dodała — jeśli jednak się rozmyślisz i naprawdę się rozejdziesz, to my z ojcem pierwsi staniemy w kolejce, żeby z tobą zamieszkać. Jasne?

— Jasne — ponuro skinął Marek. Zrozumiał, że rozwód z Kasią, o którym myślał, teraz raczej nie wchodzi w grę. — Idę już.

— Dokąd? — zreflektowała się matka. — Nie przyszedłeś tak ot, bez powodu? Obiad zjesz?

— Nie trzeba — machnął ręką. — Chciałem was odwiedzić. I chyba nie na darmo. Przestańcie się kłócić. Powinniście być dla nas, dzieci, przykładem. A wy… Dobrze, na razie.

Gdy tylko Marek wyszedł, rodzice wymienili spojrzenia i westchnęli z ulgą.

— Zadziałało? — spytał ojciec.

— Chyba tak”W kuchni zaczęła się cicha sprzeczka o to, czy ziemniaki lepiej smakują pokrojone w kostkę czy w plastry, ale oboje wiedzieli, że ten drobiazgowy spór to tylko pretekst, by ukryć ulgę, że ich podstęp może uratować małżeństwo syna.”