«Moja żona jest drewniana, nabywcę na jej mieszkanie już znalazłem», — chichotał mąż do słuchawkiJednak gdy podszedł do drzwi, zobaczył, że cała kamienica przekształciła się w surrealistyczną scenę, w której każdy mebel ożył i wymieniał się z nim niepokojącymi szeptami.

Nie, Wojtku, i co ona zrobi? Moja żona jest taka jak drewno, nie przejmuje się niczym. Nie martw się, już mam kupca na jej mieszkanie.

Zamarłam w korytarzu, trzymając dwa worki w rękach. Klucze jeszcze dzwoniły w zamku nie zdążyłam zamknąć drzwi za sobą. W workach leżały ziemniaki, cebula, udka z kurczaka, kasza gryczana w promocji i trzy jogurty dla Kacpra tylko białe, bez cukru. Myślałam już, czy zdążę rozmrozić mięso, czy znów wrzucę je na patelnię jak lód i skończy się raczej na parze niż na smażeniu.

Wojtek stał plecami do wejścia, przyciskając telefon do ucha i mieszając coś w kubku swoją rozpuszczalną kawę z trzema łyżeczkami cukru. Naczyń po sobie nigdy nie mył.

Ani nie zauważy, mruknął i poplątał z kubka. Powiem, że to dokumenty do przepisania, podpiszesz. Ona mi wierzy. Drewniana. Bez emocji, bez charakteru. Pomoc domowa za darmo.

Zaśmiał się. Ten śmiech znałam śmiał się tak w garażu z kumplami, kiedy ja zmywałam po ich spotkaniu. Tak się śmiał, kiedy mały Kacper spadł z roweru, a ja biegłam z maścią, a Wojtek stał i mówił: No i co, jak kurczak, niech sam wstaje.

W uszach huczało, jak przed podwyżką ciśnienia. Palce zacisnęły się w rączkach worków, folia wbiła się w dłonie po białe paski. Powoli położyłam zakupy na podłodze, wyjęłam telefon i włączyłam dyktafon.

Z kuchni dochodziły bełkotliwe rozmowy Wojtek już dyskutował z Szymonem o haczykach wędkarskich i jutrzejszej wyprawie na jezioro. Zawsze tak: najpierw wypluje truciznę, potem przechodzi do bzdur, jakby nic się nie stało. Jakby naprawdę była drewniana.

Podniosłam telefon do szczeliny lekko otwartych drzwi i stałam, aż on pożegnał się z Szymonem i obiecał dokończyć transakcję w przyszłym tygodniu.

Potem Wojtek odłożył słuchawkę, zadziornie wycelował w buty i podskoczył do lodówki. Wyłączyłam nagranie, wsunęłam telefon do kieszeni, chwyciłam worki i cicho przeszłam obok kuchni do pokoju. Zamknęłam drzwi i oprzyręczyłam się o framugę.

Pod dłonią palił się zimny ogień chciało się albo krzyknąć, albo wyć jak pies. Dwadzieścia cztery lata małżeństwa. Kacper, szkoła, studia, jego kredyty, które spłacałam z moich wypłat. Jego matka, którą woziłam do szpitala trzy razy w tygodniu aż do śmierci. Jego skarpetki, kotlety, wieczne Kochanie, gdzie jest moja niebieska koszula?. A teraz jestem drewniana. I już mam kupca.

Usiadłam na łóżku, wpatrując się w własne ręce. Na nich osiadł pył kaszy. Spojrzałam na obrączkę cienka, zużyta. Dał mi ją, kiedy mieszkaliśmy w akademiku i jedliśmy makaron z ketchupem. Chciało się ją wyrwać i wyrzucić w okno, ale nie zrobiłam tego. Wzięłam głęboki oddech, jak uczyła mama: Jadźko, jeśli cię zraniono, policz do dziesięciu, potem zdecyduj, co zrobić.

Policzyłam do dwudziestu. Potem wstałam, umyłam się lodowatą wodą i wyciągnęłam z szuflady starą notes. Znalazłam numer telefonu do Urzędu Stanu Cywilnego zapisywałam tam, kiedy załatwiałam mamie niepełnosprawność.

W słuchawce grała spokojna melodia. Żeńska głos wyjaśniła, że zakaz rejestracji można nałożyć przez portal, ale lepiej przyjść osobiście. Powiedziałam, że przyjadę. Zaraz.

Było około trzeciej. Wojtek hukił w kuchni pewnie smażył jajka. Wyszłam na korytarz, założyłam płaszcz.

Dokąd idziesz? zapytał, nie odwracając się. Patelnia skwierczała.

Po chleb. Nie mam nic na kolację.

No to, weź mi jeszcze papierosy.

Wyszedłam. W windzie serce waliło, nie ze strachu, a z uświadomienia, co robię. Dwadzieścia cztery lata nie robiłam nic bez jego zgody. Nawet kolor tapet wybieraliśmy razem, a potem on mówił: Beżowy to nuda, powinno być zielone. Ja milczałam.

W Urzędzie było pusto. Dziewczyna przy okienku długo patrzyła na dokumenty.

Czy na pewno chce pani nałożyć zakaz? Bez osobistej obecności nikt, nawet na pełnomocnictwo, nie będzie mógł sprzedać, podarować ani zamienić mieszkania.

Zdecydowanie.

Uderzyła w klawisze. Po piętnastu minutach wyszłam na ulicę z kartką. Wsunęłam ją do wewnętrznej kieszeni płaszcza, tam, gdzie leżał telefon z nagraniem.

Wróciłam do domu z bułką i paczką ulubionych papierosów Wojtka. On leżał na kanapie, oglądając film akcji. Przeszłam do kuchni, włączyłam czajnik. Na patelni były przypalone resztki jajecznicy. Zmyłam. Nawyk.

Około siódmej zadzwonił dzwonek. Wojtek podskoczył, podciągnął koszulkę.

To do mnie. Kochanie, postaw czajnik, przyjdzie miły gość.

Skinęłam.

Do korytarza wszedł mężczyzna w ok. pięćdziesiąt lat, w drogim płaszczu, z teczką. Wojtek podskoczył, uśmiechnął się szeroko.

Poznajcie, pan Stanisław Kowalski, pośrednik nieruchomości. Co do mieszkania, mamy sprawę do załatwienia.

Wyszłam z kuchni, wycierając ręce ręcznikiem. Spojrzałam na Wojtka na jego samozadowalną twarz.

Wojtku, pamiętasz, że dziś rozmawiałeś z Szymonem?

Zamarł. Uśmiech zsunął się powoli, jak źle przyklejone tapety.

Co? No było coś, a co?

Nazwałeś mnie drewnianą żoną. Powiedziałeś, że już masz kupca na moje mieszkanie i że nic nie dowiem się.

Zapanowała cisza. Pośrednik przestępował nogę z nogi. Wojtek najpierw pobladł, potem policzki przybrały nierówne plamy.

Co ty wypowiadasz, kochanie? zaczął, lecz podniosłam rękę.

Nie, nie. Słyszałam wszystko. Proszę.

Wyjęłam telefon i włączyłam nagranie. Jego głos rozbrzmiał w pokoju: Żona jest jak drewno kupca już mam ona mi wierzy pomoc domowa za darmo.

Pośrednik cofnął się do drzwi.

Panie Wojciechu, nie wspomniał pan o pewnych szczegółach.

Wojtek patrzył na mnie, jak na obcą.

Nagrałaś? Śledziłaś mnie? syknął.

Stałam przy drzwiach z zakupami, które kupiłam ze swojej wypłaty, żebyś ty, Kacper i jego dziewczyna jedli kolację. A w tym czasie handlowałeś moim domem. Moim, Wojtku. Nie naszym. Maminkim.

Zrobił krok w moją stronę, ale ja kontynuowałam spokojnie:

I jeszcze. Dziś byłaś w Urzędzie i nałożyłam zakaz wszelkich działań związanych z mieszkaniem bez mojego osobistego uczestnictwa. Więc twój kupiec skinęłam w stronę pośrednika może szukać innej oferty. To mieszkanie nie jest już na sprzedaż.

Pośrednik wycofał się.

Chyba pójdę. Zadzwonimy, panie Wojciechu. Przepraszam.

Wyszedł.

Zostaliśmy sami. Wojtek stał pośrodku pokoju, łapiąc powietrze jak ryba na brzegu.

Coś tu zepsułaś! Zniszczyłaś wszystko! Mieliśmy plany!

Miałeś plany. Ja miałam wiarę. A ty ją dziś spaliłeś, nazywając mnie drewnianą. Drzewo płonie, Wojtku. A ja spłonęłam.

Usiadł na kanapie, przytulił głowę do dłoni.

Kochanie, przepraszam. Ojoj, po prostu nie chciałem. To Szymon mnie nakłonił

Szymon uśmiechnęłam się. Oczywiście. Zawsze ktoś inny jest winny. Nie ty, który przez dwadzieścia cztery lata żyłeś na mój koszt, pił moją herbatę, spał w moich prześcianach i liczył mnie za element wystroju.

Zdjęłam pierścionek. Położyłam go na stoliku kawowym.

Jutro składam pozew rozwodowy. Mieszkanie zostanie moje to spadek po mamie, nie masz prawa. Rzeczy spakujesz w tydzień. Kacprowi sam wyjaśnię, jest już dorosły.

Kochanie

Nie musisz. Nie wiesz, jak lekko mi teraz. Po raz pierwszy od lat nie myślę o kolacji. Myślę, że mam dom. I mam siebie.

Poszłam do sypialni, zamknęłam drzwi. Telefon zadrżał wiadomość od przyjaciółki: No i jak minął dzień?

Odpisałam: Świetnie. Przestałam być drewniana.

Rankiem obudziłam się o siódmej. Zamiast biec podać czajnik Wojtkowi, rozciągnęłam się, założyłam szlafrok i poszłam parzyć kawę. Zmieloną, z cynamonem. Wojtek pije tylko rozpuszczalną. Ja zawsze wolałam kawę ziarnistą.

Wyszedł z pokoju, zmarszczony, spojrzał na mój dzbanek.

A ja?

A ty, Wojtku, czas szukać nowej pomocy domowej. Drewniane czasem ożywają.

Wzięłam łyk. Kawa była piekąco gorąca. Ręce nadal drżały, a kubek uderzył w zęby. To jednak najpyszniejsza kawa w życiu, bo była tylko dla mnie.

Otworzyły się drzwi. Stał na progu pan Kowalski, pośrednik, bez teczki, w tym samym płaszczu, ale z rozbawionym wyrazem twarzy.

Przepraszam, że tak wcześnie. Właśnie chciałem przedstawić się jako nowy klient. Jeśli kiedyś zechcesz coś zmienić, sprzedać albo kupić, pomogę. Szczerze. Bez ukrytych haczyków.

Zaniemówiłam się, patrząc na niego. Z kuchni wyjrzał Wojtek, z gniewną twarzą.

Co tu robisz? wykrzyknął.

Pracuję odpowiedział spokojnie pan Kowalski. Mam nowego klienta.

Podsunął wizytówkę. Spojrzałam na nią, potem na Wojtka, na jego bezsilny gniew, na pośrednika z zawodowym uśmiechem.

Wie pan, panie Kowalski, przemyślę to. Ale nie dzisiaj. Dzisiaj mam plany kupuję kota. I może nową patelnię.

Pośrednik skinął, pożegnał się i odszedł. Wojtek coś wymamrotał i zniknął w pokoju. Ja zamknęłam drzwi, oprzyręczyłam się o nie plecami i wybuchła cichym, prawie niesłyszalnym śmiechem. Po raz pierwszy od lat śmiałam się rano w własnym przedpokoju.

Do końca kawy uśmiechałam się, myśląc o imieniu dla kota Marta. Na cześć tej, co kiedyś mieszkała u nas, aż tata oddał ją sąsiadom, bo włosy po całym mieszkaniu. Teraz będzie moja Marta i nikt nie powie, że sierść to problem.