Moja teściowa ciągle nas odwiedzała. Nie byłem z tego zadowolony. Wynajmowaliśmy mieszkanie. To było dla mnie upokarzające, ale na razie nie mogłem nic zmienić. Pewnego razu żona powiedziała, że ​​teściowej przytrafiło się nieszczęście. Wzięliśmy ją do siebie i nasze życie radykalnie się zmieniło.

Przez całe życie uważałem, że posiadanie własnego domu jest dla człowieka bardzo ważne. To tak bardzo wpłynęło na moją świadomość, że postawiłem sobie za najważniejszy cel zakup własnego domu albo mieszkania.

Poszedłem do pracy od razu po studiach. Swoją przyszłą żonę poznałem właśnie w pracy. Na początku się po prostu lubiliśmy, a później nasza przyjaźń przerodziła się w prawdziwą miłość. Ela była mi bardzo bliska. Rozumiała moje problemy i zawsze mnie wspierała. Ja starałem się ją otoczyć troską i miłością.

Po ślubie zamieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu. Mnie cały czas zależało, żeby mieć własny dach nad głową. Ela wiedziała, że ​​wkrótce odziedziczy mieszkanie po swojej babci. Ja pogodziłem się z myślą, że potrzebuję trochę więcej czasu, żeby zarobić na własny dom. I taka opcja mi odpowiadała.

Matka Eli często nas odwiedzała. Była taka ciekawska, że ​​zaglądała do każdej szafki, sprawdzała, czy jest czysto. Elę to denerwowało, ale wiedziała, że ​​jej matki nie da się zmienić.

Czas mijał. Ela dowiedziała się, że jest w ciąży. Ta wiadomość bardzo mnie ucieszyła. Jednak kiedy to usłyszałem, niemal się rozpłakałem, i to wcale nie ze szczęścia. Byłem przygnębiony tym, że wciąż nie mieszkamy we własnym domu. Ale nadzieja umiera ostatnia.

Po 9 miesiącach urodziła się Wiktoria, moja radość i szczęście. Ela spędzała z nią cały swój czas. Ja ciężko pracowałem, ale dobrze wywiązywałem się z roli ojca i żywiciela rodziny. Teściowa nadal często nas odwiedzała, jak zwykle udzielała rad i wyrażała swoje niezadowolenie.

Raz postanowiłem zapytać, jak się czuje babcia Eli. Pani Teresa przyjęła to jako zniewagę.

– A ty ją czasem odwiedzasz? Chyba nie. Czekasz tylko na jej śmierć. Co, liczysz na jej mieszkanie?

– Wcale nie. Nic takiego nie miałem na myśli. Nam się tutaj doskonale mieszka.

– Doskonale? Dziecko już jest na świecie, a ty jeszcze nie zarobiłeś na mieszkanie.

– To są nasze problemy. Mamy nie dotyczą.

Ta rozmowa nie była zbyt przyjemna. Wiedziałem, że do pewnego stopnia teściowa ma rację.

Następnego dnia Ela poinformowała mnie, że jej mama upadła i złamała nogę. Wziąłem wolne w pracy, żeby posiedzieć z dzieckiem. Tymczasem żona zawiozła mamę do szpitala. Po tygodniu pani Teresa mogła wrócić do domu, ale nie było tam nikogo, kto mógłby się nią zaopiekować. Wspólnie zdecydowaliśmy, że weźmiemy ją do siebie. Wtedy Ela będzie mogła zaopiekować się mamą.

Kiedy teściowa była u nas, codziennie nam dziękowała. Pani Teresa wiedziała, że córka jest zawsze przy niej i że nigdy jej nie opuści. Teściowa z każdym dniem czuła się coraz lepiej. Mieszkała u nas przez dwa miesiące. Ja prawie się z nią nie widywałem, bo musiałem pracować jeszcze więcej. Moje życie zmieniło się w niekończące się poszukiwanie funduszy.

Kiedy teściowa wyzdrowiała, zaoferowała nam swoją pomoc. Ela mogłaby wrócić do pracy, a babcia zajęłaby się naszą córka. Byłem pozytywnie zaskoczony taką propozycją. Teraz mogliśmy pracować oboje, będzie nam dużo łatwiej.

To była dla mnie prawdziwa niespodzianka. Nie sądziłem, że akurat od teściowej otrzymam jakąś pomoc.

Dwa lata później jednak kupiliśmy mieszkanie. Musieliśmy wziąć kredyt, ale część pieniędzy już mieliśmy. Teraz nareszcie mieszkamy na swoim. Każde pomieszczenie jest starannie i profesjonalnie wykończone. Przed nami jeszcze dużo pracy, ale jesteśmy bardzo wdzięczni losowi za to, co mamy w tej chwili.