Moja tajemnica

Moja tajemnica

Leżenie na zimnym, twardym od wczorajszego odwilżowego śniegu, który dzisiaj zaczęło powoli przymarzać, było zaskakująco przyjemne. W środku we mnie wszystko płonęło: krew uderzała mi do skroni, pulsowała, serce bolało, twarz paliła się z gorąca, a język przyklejał się do podniebienia z pragnienia.

Zgarnąłem w dłoń garść śniegu, powoli jak sparaliżowany rozchyliłem z trudem zęby i włożyłem bryłkę lodowej wilgoci do ust. Przez chwilę na języku pojawiło się uczucie ulgi, ale zaraz wszystko zniweczył metaliczny posmak krwi. Sączyła się ona z rozbitych dziąseł, zmuszała do kaszlu i przełykania jej. Nawet nie miałem siły, żeby się przewrócić na bok i wypluć wszystko, co zalegało w ustach.

Śnieg trochę tłumił ból za to byłem mu niewymownie wdzięczny. Darmowy środek znieczulający chwała niebiosom! Jednak zimno do końca bólu nie gasiło raczej oddalało go gdzieś daleko, za horyzont, gdzie czerwony krążek słońca opadał w dół. Nawet patrzenie w zachód było bolesne; światło aż wypalało oczy.

Zacisnąłem powieki, zamiast kuli słońca widziałem tylko ciemno-szary, nieokreślony kształt.

Chciałoby się odczołgać, schować dokądś: do zagłębienia, rowu, za pagórek, skulić się w kłębek, skryć i drżeć, jak pobity pies. Ale nie miałem na to siły. Nogi były jak dwa klopsy drewna, raz po raz przeszywały je skurcze.

Spróbowałem przewalić się na bok, pomóc sobie prawą dłonią, ale ta zwiotczała natychmiast, a przez ramię przeszła ostra szpila bólu.

Nic to To może inaczej wyszeptałem przez zaciśnięte zęby. Od własnego głosu, chrapliwego i zdartego, zrobiło mi się jeszcze gorzej.

Lewą stronę ciała czułem, więc w końcu udało mi się podciągnąć do pozycji siedzącej, ale ręka zaraz zapadła się w zaspie, ciało znów dotknęło lodowatego śniegu.

Może lepiej umrzeć. Teraz, tutaj będzie koniec. Po wszystkim. Co ze mną będzie potem nie ma znaczenia. Okazało się, że złapałem się za kawałek życia, który mnie przerósł. Sam jestem winien, pogubiłem się. Nie mam już ratunku.

Rano będą szukać mojego ciała. Obiecali to. Ale może wilki zdążą pierwsi? Też muszą jeść Przynajmniej pośmieje się z moich wrogów zostaną im tylko kości.

Noc zapadła szybko. Chciało mi się strasznie spać. Odpływałem w ciemność, dryfowałem w niej, w jakimś niezwykłym, błogim odrętwieniu. Potem wracał ból tańczył przed oczami czerwonymi impulsami, wnikał w mięśnie, wydzierał z gardła zgrzyty i jęki. W tym rodziła się we mnie dzika, bezsilna wściekłość, bez wartości, ale i tak prymitywnie potężna. To jak rzucić się na wroga bez broni, z krzykiem na ustach. Może i słaby, ale wróg się zaniepokoi.

Chciałem się zemścić. Ale przecież nie bije się kobiet po prostu nie potrafię. Więc zemsta była nierealna.

Wściekłość kazała mojemu mózgowi pracować, zgrzytać, jęczeć, zatrzymywać się i znów ruszać.

A gdzieś z głębi, z brzucha, wypływał strach. Ten prymitywny, śmiertelny strach, który nie pozwalał mi wyłączyć się na zawsze.

Z lewej, z lasu, rozległo się wilcze wycie. Skrzywiłem się: Nie tak łatwo, bracia! Nie dam się wam! Wszystko jedno, czy macie cztery czy dwie nogi moje kości nie będą wasze!

Trzeba się ruszać. Dokąd? Nieważne. Jak? Choćby czołgając się byle ruszyć się z tego miejsca, z tej beznadziei.

Mama Jest mi jej żal. Czeka na mnie, martwi się, jak ona sobie radzi? Nie powiedziałem, gdzie jestem, nie dowie się, jak skończyłem… Albo może ktoś jej powie. Pewnie będzie płakać. To przeze mnie jej łzy. Ojciec mnie przeklnie. Słusznie.

Zrobiło mi się niedobrze, łzy ściekały z oczu, lecz zamarzały na policzkach, nie spadły nawet na podartą kurtkę…

Ruszyłem się. Przewracałem się niezdarnie, podciągałem ręką, machałem nogami po śniegu, zostawiając czerwone smugi, ale powoli oddalałem się od wycia…

Potem zapadłem się w nicość. Było lekko, błogo. Nic nie czułem, nic nie myślałem. Kompletny reset. Nawet jakby to było piekło to mi się podobało. Chciałem zostać tu dłużej. Hej, demony, jestem wasz! Zgrzeszyłem, zabierzcie mnie moje ciało już nic nie warte…

Ale i tutaj byłem niepotrzebnym. Jasny, oślepiający, żółty blask uderzył w twarz, a do ust wlała się lodowata, paląca woda.

No co, czemu nie kaszlesz? Pokaszlaj, gardło płukałeś teraz wszystko na zewnątrz! ktoś bił mnie po policzkach, twardo, aż ból pulsował w dziąsłach.

Uuuu zawyłem, odwracając się, spluwając krew na śnieg.

Żywy, znaczy. No to dawaj, do domu. Tu nie daleko. Leć na kożuch, zaciągnę cię sam. No już… silne ręce podniosły mnie, położyły na ciepłym, pachnącym owczą skórą kożuszku. Pięknie cię załatwili… A ja słyszę hałas samochód warczy. Przez okno patrzę światła. Zawsze tu przyjeżdżają. Pola im jak cmentarzyska. Głupi ludzie… mruczał nieznajomy, układając mnie wygodniej. Dobrze, załatamy cię, potem zobaczymy, co dalej.

Wymamrotałem coś o wilkach, o tym, że moi wrogowie wrócą, zaraz zrobiło mi się przytulnie straciłem świadomość…

… Jaki ty jesteś cudowny, jaki delikatny! śmiała się Tamara, pozwalając całować swoje białe, gładkie ramiona. Taki cielaczek, tak? chwyciła mnie za policzki, dotknęła ustami moich, wstrzymała oddech. Potem nagle odsunęła się, założyła szlafrok, zawiązała pas. Idź już. Czas.

Tamaro… przeciągnąłem się na szeleszczącej od krochmalu pościeli Chcę spać… Jeszcze wcześnie, zobacz na zegarek! Znów mnie wyrzucasz…

Często zostawałem teraz u Tamary na noc; karmiła mnie, wysyłała do łazienki, a potem ścieliła łóżko. Zawsze dawała czystą, wyprasowaną pościel, gasiła światło, czekała. Noc mijała błyskawicznie. Ja, żołnierz dopiero co zwolniony ze służby, spragniony kobiecego ciała, wpadałem prosto pod prysznic do raju. Tamara była piękna, delikatna lepsza niż wszystkie dziewczyny, które kiedyś się mną interesowały…

Patrzyłem, jak zakłada rajstopy; chowała się za parawanem, zakładając bieliznę i sukienkę.

Wszystko odbijało się w lustrze. Tamara była w nim słoneczna, jasna, nieziemska i bardzo pożądana.

Powiedziałam, idź już szepnęła. Zapnij mi zamek i wyjdź. Maksymilianie, wierz mi, będzie ci lepiej! Przyjdź jutro, dobrze? Jutro…

Jeszcze minutę się całowaliśmy, potem Tamara rzuciła mi ubrania i wyszła.

Słyszałem, jak odpala gazówkę w kuchni, mieli kawę. Po mieszkaniu uniósł się intensywny, ciemny zapach. Jej mąż, Arkadiusz, lubił mocną kawę, z dodatkiem pieprzu twierdził, że to boskie. Tamara siedziała naprzeciwko niego, przycupnięta na stołku, uśmiechnięta i przytakująca. Była jak kwoka, podciągała nogi, stawiała stopy na szczebelku, musiała być ostrożna i czujna żeby nie wypowiedzieć imienia Maksymilian.

Postałem jeszcze chwilę, potem wśliznąłem się do łazienki, długo chlapałem się wodą, śmiałem, powoli włożyłem koszulę i spodnie, podszedłem do drzwi kuchni, oparłem się o framugę. Tamara stała tyłem. Szlafrok przenikało światło słońca, ukazując zgrabne, kobiece kształty.

Była ode mnie starsza o piętnaście lat, ale mi to nie przeszkadzało; wręcz przeciwnie byłem dumny, że to właśnie mnie wybrała kobieta tej klasy, spośród tylu facetów.

Tamara… Była doświadczona, wyrozumiała dla moich nieporadnych zalotów. Uroczo się śmiała, całowała tak, że kręciło mi się w głowie. Pozwalała nocować w jej pięknym, ekskluzywnym mieszkaniu, z parkietem, kryształowymi żyrandolami, elegancką zastawą stołową. Karmiła mnie do syta patrzyła, jak łapczywie zjadam placki ziemniaczane prosto z patelni czy rozgniatam widelcem kotleta. Piła ze mną bruderszaft, potem śmiała się, odchylała głowę, wystawiając szyję do pocałunków.

Nie chciała, żebyśmy się poznali, ale ja się uparłem.

Widziałem ją kiedyś w metrze, przedarłem się przez tłum do kobiety, która mnie zafascynowała. Byłem wtedy podpity i bezwstydny kolega Grzegorz mnie pilnował, ale się zgubiliśmy. Próbowałem się przysiąść, poznać, ale Tamara opierała się, odwracała.

Odprowadziłem ją do domu. Przed klatką kazała mi odejść. Udawałem, że znikam, ale schowałem się w bramie, patrząc, które to jej okno się zapali.

Parter. Okna jej mieszkania wychodziły na dziedziniec. Udało mi się zobaczyć, jak się przebierała. Napatrzyłem się wtedy, aż mi było duszno potem pogonił mnie dozorca miotłą…

Przychodziłem tam co wieczór. To była obsesja. Mamie mówiłem, że idę na spacer, a sam dyżurowałem pod oknami Tamary.

Widziałem też jej męża. Okna kuchni też wychodziły na podwórko. Mąż Tamary chodził po domu w podkoszulku i rozciągniętych spodniach. Był chudy, kościsty, przygarbiony, ciągle ruszał głową. Czemu ona za takiego wyszła? Czy naprawdę go kochała?!

Arkadiusz powoli jadł kolację, czytając gazetę, potem Tamara podawała mu herbatę z ciastkiem. A ja patrzyłem. Pewnego dnia nagle się odwrócił, jakby wyczuł mój wzrok, podszedł do okna i zasłonił zasłony. Dwa cienie stopiły się w jeden, dostałem mdłości. Jak Tamara, moja Tamara, może całować takiego szczurka?!

To podglądanie trwało długo, aż wreszcie się zmęczyłem i wlazłem Tamerze do okna, prosto do sypialni. Mąż był wtedy w delegacji, widziałem, jak wyjeżdżał z walizkami, więc nie miałem się czego bać. Byłem gotów na wszystko.

Zobaczywszy mnie w pokoju, Tamara spanikowała, chciała krzyczeć, ale natychmiast zapełniłem jej dłońmi usta. Potem ją pocałowałem.

Pachniała wspaniale włosy, usta, ten cienki letni sukienka wszystko miało swój zapach…

Moja mama chyba nigdy nie używała perfum. Z niej zawsze czuć było fabryką albo papierosami paliła śmierdzące papierosy, dużo, mogła wypalić pół paczki przez wieczór. Miała od tego żółte zęby. Nigdy nie uśmiechała się szeroko, wstydziła się. A Tamara miała zęby równe, białe jak z reklamy. Moja mama nigdy się ładnie nie ubierała. Kiedyś nie zwracałem na to uwagi, a teraz zrobiło mi się głupio. Kupiłbym jej coś, ale jakoś szkoda mi było pieniędzy wolałem przynosić Tamarze kwiaty. Jej mąż nigdy nie dawał jej kwiatów. Wydał mi się nieudacznikiem, biedakiem. Tak, mieli piękne mieszkanie, meble z ciemnego drewna, na ścianach obrazy, nie jak u nas wycinki z gazet. Zastawa u Tamary mogłaby służyć królowej, a jej biżuteria była wręcz cesarska. Ale kiedyś wyznała, że wszystko to dostała po rodzinie. Więc mężulek tylko korzystał z dóbr Tamary. Spryciarz…

A ja taki nie byłem. Mi zależało tylko na samej Tamarze, w ogóle bez otoczki! Choć pyszne kolacje i miękkie pościele pomagały nam, to równie dobrze byłoby mi z nią na sianie pod stodołą.

Tamara pachniała czymś wyjątkowym, francuskim chyba. Ja się na perfumach nie znałem tylko chłonąłem jej zapach, z włosów, szyi.

Zawsze byłem dumny z mojej kobiety tak, tak ją nazywałem: moja kobieta. Zdobyłem ją, wtargnąłem do jej pokoi, padła mi do nóg.

Wszystko robiła z wdziękiem jadła, przebierała się, paliła papierosy. Wszystko w niej przypominało harmonijne dźwięki gitary w kształtach, w ruchach… Bogini! Była moją boginią!

Pierwszą naszą wspólną noc zapamiętałem na zawsze. Tamara była wtedy szczególnie czuła, prawdziwa. Nie udawała, nie wyśmiewała, nie była kokieteryjna. Topniała w moich dłoniach, a ja gorączkowałem się od siły, która mnie wypełniała. Rano wiedziałem, że mnie kocha. Tam, z mężem, tylko odgrywała rolę, wypełniała obowiązki, a przy mnie oddychała, żyła. Przy mnie miała krew w żyłach gorącą, śmiałą, zuchwałą.

Czasem rano musiałem uciekać.

Wstawaj, kochanie! Czas już całowała mnie po trzeciej wspólnej nocy. On zaraz wróci. Z delegacji przyjedzie. No już, Maksymilian… Najlepszy mój… szeptała, głaskała moją chłopięcą twarz, ciało, które tak lubiła. Nie przychodź przez tydzień, potem znowu będzie wolne.

Może pogadamy z nim, co? zaśmiałem się zaczepnie. Po męsku. Chcę, żebyś należała tylko do mnie, Tamaro! Chcę być twoim mężem!

Roześmiała się, odchylając głowę do tyłu. Jej ciemne loki spływały jak rzeka brązu. Skoczyłem, objąłem ją, zacząłem całować.

Moja! Moja słyszysz?! szeptałem. Myślisz, że nie poradzę sobie z twoim Arkiem?! Patykiem bym go przełamał!

Nie myślę, kochany wyswobodziła się z objęć. Chcę, żeby wszystko zostało po staremu. Jesteś moją tajemnicą, a ja twoją. Są rzeczy, Maksymilian, w które nie powinieneś się mieszać. A teraz idź. Muszę posprzątać.

Poczułem żal. Ona nie chce być moją żoną! Jak to?…

Ale gdy już zamykałem za sobą drzwi, podeszła, pocałowała mnie w usta. Byłem pokonany. Niech nie będzie żoną, niech przychodzi tylko na noc i tak była MOJA. Myślała o mnie, gdy kładła się spać. Przygotowując śniadanie mężowi, porównywała go do mnie, i ja wygrywałem. Ona moja, a on, Arkadiusz, rogacz…

Po opuszczeniu mnie przez Maksa Tamara wzięła się nerwowo do sprzątania. Mąż zadzwonił w nocy, że wraca wcześniej niż planował. To był wytrawny, mądry człowiek! Nie chciał jej stawiać w niezręcznej sytuacji. Tamara była spięta, czerwona, otworzyła okno, by Arkowi nie czuć było obcego zapachu. Ale on coś zrozumiał. Stary lis wyczuł innego samca.

Śmierdzi tu, Tamaro! rzucił walizką na podłogę.

Czym? niby zaskoczona wzruszyła ramionami, mocniej otulając się szlafrokiem.

Czymś paskudnym. Nie zgrzeszyłaś tu beze mnie? spojrzał na nią spod byka, zdejmując buty, po czym wyprostował się. Oddech Tamary się rwał, ale się uśmiechała.

Co ty, upiekłam kurczaka, a był nieświeży, wyobrażasz sobie?! Arek, idź się umyj, ja już gotuję, kawa jest, kotleciki też. Odgrzać ci, kochanie? Wypuść mnie! Tęskniłam świergotała, zbyt wesoło.

Arkadiusz złapał ją za włosy, przyciągnął do siebie, długo patrzył w oczy, w końcu uśmiechnął się.

Mam niespodziankę. Przymierz! Wyciągnął z kieszeni pakunek owinięty chusteczką. Kolczyki, drogie, z czerwonymi jak krew kamieniami, ciężkie, lekko przyciemnione. Załóż, powiedziałem! rzucił ostro, widząc jej wahanie. Pokręciła w palcach biżuterię, spojrzała niepewnie na męża.

A co to za plama, Arkadiuszu? To… To… położyła prezent na półce, odruchowo wytarła dłonie o suknię.

Dziwaczysz! Tak ci się wydaje. No, zakładaj, chodź na śniadanie! Tamara, już!

Posłusznie zdjęła stare, odziedziczone po matce kolczyki, założyła nowe, odwróciła się do męża. Pokiwał z zadowoleniem głową. Lubił ją stroić jak lalkę w kosztowne suknie, torebki, biżuterię. Czasem kazał spać w ciężkich złotych łańcuchach i bransoletach. Wżynały się w ciało, zostawiały ślady a Arkadiusz uważał, że to zabawne…

Posiedzę tu kilka dni, potem wyjeżdżam na długo oznajmił, wycierając chlebem talerz. Sprawy mam dobre, spokojne. Gdzie kurczak, Tamaro? zapytał nagle ze złością.

Jaki? Tamara szarpnęła się, kawa rozlała się na obrus. Arkadiusz nie znosił brudnych obrusów, miał na tym punkcie obsesję. Wychowywał go matka-alkoholiczka, mieszkali w ruinie; nikt nie dbał, by Arkadiusz jadł cokolwiek poza resztkami. Stąd jego kościstość, nawet potem nie nadrobił już wagi. Kradł jedzenie, marzył o luksusie, elegancji, prześcigał się w życiu, by mieć wszystko najlepsze. Tamarę przejął, bo była najlepsza. Był zdolny do wszystkiego dla sprawiedliwości swojej. Tamara miała kiedyś narzeczonego, młodego fizyka, wyznaczyli już datę ślubu. Zginął on w bójce na podwórzu przypadek… napad…

Tamara rozpaczała, chciała się zabić, ale Arkadiusz ją ocalił. Oczarował jej matkę, pomagał finansowo, powoli, delikatnie wkroczył do rodziny, wykonał decydujący ruch w zamian za pomoc uratował jej ojca przed więzieniem. W końcu siedziała z Arkadiuszem na weselu, on kazał się jej uśmiechać. Tak trzeba…

O, i teraz też się uśmiechnęła, przykrywając plamę na obrusie serwetką.

Kurczaka, którego piekłaś. W śmietniku go nie ma uściślił Arkadiusz.

No wiesz co, wyniosłam, przecież nie będę tu trzymała! rzuciła lekko. Nie ma sensu trzymać czegoś takiego!

Mąż się uśmiechnął. Tak, takich rzeczy w domu nie należy trzymać. Stary lis wszystko zrozumiał…

Gdy mąż wyjechał, Tamara natychmiast mnie zawołała. Dzwoniła do mnie do pracy w chillerowni w zakładach lodowych. Tamara uwielbiała lody, zwłaszcza śmietankowe. Zawsze jej przynosiłem, karmiłem z ręki, całowałem słodkie usta w okruchach wafelka.

Wymówiłem się z pracy, że źle się czuję, przyjechałem zaraz po obiedzie. Boże, jak bardzo się stęskniłem! Piłem jej miłość, namiętność. Była ognista, i tego dnia Tamara była ogniem niszczącym i dzikim. Znów była moja…

Już trzy dni nie wracałem do domu, nie dzwoniłem do rodziców. Zniknąłem… I co z tego?! Jestem młody, potrzebuję tego.

O tym, że matka jest w szpitalu, dowiedziałem się, trafiając rano na ojca przed bramą fabryki. Stał tam, taki wychudzony, szary, jak cień człowieka.

Co ty tu, tato? spytałem niechętnie.

Mamę zabrali w nocy. Znów żołądek. Odwiedziłbyś ją, co? szepnął, gniotąc w rękach starą czapkę.

Jaki szpital? zirytowany spytałem adres.

Obiecałem, że zajrzę, odszedłem. Tato kiwnął głową. Płakał. Widziałem, ale mnie to wtedy nie obchodziło. Mama trafiała do szpitala ciągle; przecież to nic nowego! Nie robię z igły widły…

Tamara niechętnie pozwoliła mi do matki pójść, nawet zapakowała jedzenie. Moja kochana Tamara, ciepła, łagodna. Anioł…

Mama leżała na korytarzu, na twardym wózku, bo nie było miejsc w sali. Ciągle ją mdliło, sprzątaczka klnęła, żebym zabrał matkę.

Jak mam ją zabrać?! Leczenie jest konieczne! sprzeciwiałem się. Zamknij się! Nie waż się obrażać mojej matki!

Mama ściskała mi rękę, bym się nie złościł. Nie potrafiłem. Cóż to za szpital, gdzie nie umieją opiekować się chorymi?! Dlaczego mam poświęcać własne życie dla niekończących się problemów tej kobiety?! Przecież u mnie żyje się inaczej, a ona i tak tam zawsze wraca.

Mama jadła powoli zupę od Tamary, chwaliła jej smak. Siedziałem obok, co chwilę ktoś mnie szturchał, przepychał się łóżkami, lekarze chodzili, podnosili mnie na wyższe poziomy wściekłości. Patrzyłem na zegarek. Jeszcze dwa tygodnie i wróci Arkadiusz! Muszę odejść od Tamary…

Mamo, dasz radę zjeść do końca sama? nie wytrzymałem, wstałem, zostawiłem pod nogami torbę z jedzeniem.

Śpieszysz się, synku? Dobrze, dam radę… Maksymilianie, nie przychodź jutro. Tato zajrzy uśmiechnęła się, głaszcząc moją rękę.

Kiwnąłem głową i wyszedłem. Nie wiedziałem, że jedzenie wyrzucą, bo mama nie może jeść, i że nadal będzie leżeć na korytarzu, gdzie wieje przeciąg, a sprzątaczka klnie… Wtedy nie obchodziło mnie to, myślałem o Tamarze…

Wróciłem do naszego gniazdka i zobaczyłem, że Tamara siedzi na podłodze i płacze.

Co się stało? stanąłem w progu.

Trzęsła się, wskazując na błyszczące kolczyki na dywanie.

Arkadiusz dał mi je ostatnio. Chciałam je wyczyścić, zczerniały, stare. A na nich… One są brudne. Brudne. Maks, wynieś je z domu, słyszysz! Wynieś natychmiast! Nie mogą tu być! Boję się ich!

Owinęła biżuterię w kawałek materiału, wciskała mi w dłonie.

Idź! Idź, wyrzuć, Maks! Boję się! Co będzie teraz?! szlochała, rozmazując tusz po policzkach.

Daj spokój. Umyję je. Przecież Arkadiusz się spyta, gdzie są! No i co na nich masz? Na litość…

Wiedziałem już. Mąż nie wahał się przynosić łupów zdobytych nieuczciwie. Bywało tak już wcześniej, ale tym razem przeszedł samego siebie… Czarne ślady na kolczykach przypominały zacięcie, rany śmiertelnie poważne…

Przełknąłem ślinę, zrobiło mi się ohydnie, jak po tarzaniu się w gnoju.

Tamaro! Powinniśmy iść na policję? To przecież… spojrzałem na nią bezradnie, ale zrozumiałem, że Tamara nigdy nie zdradzi swojego męża.

Posłusznie wyszedłem na ulicę i wyrzuciłem zawiniątko za mur drukarni obok domu Tamary. Nie zauważyłem stojącego w zaroślach mężczyzny, chudego, przygarbionego. A powinienem był… On od dawna nas obserwował…

… Arkadiusz i jeszcze dwóch zbirów przyszli w nocy. Ledwie zasnęliśmy z Tamarą, spici nawet nie słyszeliśmy otwierania zamka i tupotu butów na parkiecie.

Obudził mnie ból. W mroku ktoś mnie tłukł pięściami, Tamara piszczała, potem zamilkła.

Starałem się bronić, głowa pulsowała, usta pełne żelaza machałem pięściami na oślep. Za dużo wypiłem.

Nagle zapaliło się światło. Arkadiusz siedział na fotelu, patrzył na mnie. Tamara stała obok, z zamkniętymi oczami.

Przepraszam za kłopot powiedział cicho mąż. Muszę tylko coś zabrać. Tamaro, kochanie, przywitaj się mąż wrócił!

Szarpnął jej rękę, Tamara zgięła się w pół, przycisnął usta do jej policzka.

Arkadiuszu… Wiesz, on… Tamara wskazała na mnie.

Nie chcę słuchać pokręcił głową, skinął, a mnie znów uderzono. Próbowałem się bronić, ale byłem za słaby cała siła poszła na wino i pieszczoty…

Tamaro, dziecinko, spakuj mi swoje świecidełka. Bardzo mi potrzebne, kochanie.

Arkadiusz podszedł do mnie. Prawie go nie widziałem oczy miałem już zapuchnięte, ciężko mi się oddychało, pewnie miałem połamane żebra.

No, padalcu, na kolana i czołgaj się, czołgaj! powiedział beznamiętnie.

Arku… Tamara kręciła się przy komodzie. Zostaw go… Przecież sam się zgodziłeś… Nie miałeś nic przeciwko… szeptała, próbując zasłonić się szlafrokiem, ale ten się rozchylał. Przecież ustaliliśmy… Po co go bijesz?

Bo ten owoc zakazany nie dla niego. Nie lubię go, Tamaro. Rozumiesz? A jego matka leży w szpitalu i zdycha, a on się tu bawi na twoich prześcieradłach! Na naszych! kopnął mnie z całej siły. Matkę trzeba szanować. Ja mojej nienawidziłem, ale pochowaliśmy ją porządnie. A ten szczeniak uciekł od swojej matki.

Skąd… wyszeptałem, zaczynając kaszleć.

Stąd, że wszyscy tu pod moją kontrolą, Maksymilianie. Cała Warszawa. Zdziwiony? Tamara nie powiedziała ci z kim się zadajesz? Oj, głupia, namieszałaś utalentowanym chłopakom. Ten mi nie pasuje.

Podniosłem głowę, spojrzałem na Tamarę. W głowie mieszały się obrazy: mama na łóżku w korytarzu, cienia ojca na końcu sali, zapach rosołu i nasza noc z Tamarą, jej czułość, niewinność… W końcu wszystko przesłoniły lodowate, niebieskawe oczy Arkadiusza. Pochylił się z kpiącym uśmiechem.

Zostawiłeś matkę. Już się nie spotkacie szepnął. Zacisnąłem zęby, ogarnął mnie ścisk. Jestem nikim, śmieciem. Niedługo umrę…

Arku, a co miałam mu powiedzieć? nagle Tamara się opamiętała i wrzucała do torby świecidełka. Przyszedł sam, nie zapraszałam. Dorosły chłopak, nie moja sprawa. Tu wszystko, kochanie podała mu torbę.

Spojrzał do środka, kiwnął głową.

Załóż kolczyki, które ostatnio kupiłem rozkazał.

Ale nie pasują do szlafroka! Później, Arek! próbowała go udobruchać Tamara. Zamarłem.

Mówię: załóż! wrzasnął, wystrzelił w moją stronę. Kula trafiła w parkiet, niemal strzaskała mi palec.

Tamara udawała, że szuka kolczyków, grzebała w szufladach.

Na pewno coś wymyśli! Na pewno nas uratuje, moja Tamara!

Nie… Arkadiuszu, nie ma ich! Tu schowałam, a teraz pusto! rozłożyła ręce, spojrzała na mnie. Z jej ust padł cios: Ukradłeś! Jak mogłeś?! kopnęła mnie, upadłem na bok. Dla twojej biednej matki gotowałam bulion, a ty mnie okradłeś?! Arku, wyrzuć tego łajdaka! Boże, nie ma i moich zegarków! Złoty zegarek po prababci! Nie ma! Maks… pokręciła głową. Myślałam, że jesteś czysty, a jesteś zgniły… Arku…

Zegarek ten Tamara oddała lekarzowi za aborcję. Mogłaby mieć dziecko z Maksem, nie chciała. Arkadiusz chciał, ale nie mógł mieć dzieci. Nie pozwoliłby Tamara zapłaciła zegarkiem za swoją tajemnicę. Teraz zrzuciła winę na Maksa…

Arkadiusz kazał mnie podnieść. Resztę już słabo pamiętałem. Pozostał we mnie tylko obraz Tamary za plecami Arkadiusza, a on kruszył mnie na pył…

Nie cierpię złodziei, Maksymilianie powiedział do mnie już tam, na śniegu. Wszystko zniosę: miłość, odwagę, nawet żonę. Myślisz, że jej nie zdradzam? Tamary mam w każdym bloku paczkami. Ale złodziejstwa nie wybaczam. Moje znaczy moje!..

Padłem na zimny śnieg rozgrzanym, głupim sercem, słysząc, jak samochód odjeżdża, jak wiatr wyje mi w twarz lodowatym śniegiem. Potem już tylko dźwięk w skroniach. I myśl: ukochana kobieta mnie zdradziła… Serce moje zastygło. Uzdrowione.

Co było dalej, wiecie…

Leżałem w chacie myśliwego wiele dni. Sprowadził lekarza, łatał mi żebra, nogi pozostały całe dzięki łaskawości zbirów Arkadiusza. Dwóch nieznanych ludzi zszywało mnie, łatało. Tylko cicho przez zęby dziękowałem, a oni się uśmiechali.

Wyleczysz się, bratku. Wyjdziesz na prostą! mówił myśliwy.

Po trzech tygodniach wyszedłem na własnych nogach. Odetchnąłem, jak świat był jasny! Słońce zalało pole, śnieg odbijał promienie aż parzyło w oczy. Myśliwy nałożył mi ciemne okulary.

A teraz idź stąd przykazał. I pamiętaj, nie bierz cudzej własności. Następnym razem możesz nie mieć szczęścia…

Gdy pakowałem buty, usłyszałem, jak tamci dwaj rozmawiają o tym, ile Arkadiusz zapłacił im za moje uratowanie. Zamarłem, upuściłem but, oparłem się o ścianę.

Co? spytałem cicho. Co powiedzieliście?

Nic. Arkadiusz to dobry człowiek, ale chciwy. Choć żona to dopiero gadzina. Sprzedaje jego złoto na boku, myśli, że kiedyś się uwolni. Jak ją przyłapie, oddaje na pożarcie takich chłopców jak ty. Nie jesteś pierwszy i nie ostatni. Bogaci mają swoje fanaberie, olej to. Następnym razem bierz tyle, ile przełkniesz. Idź już, Maksymilianie. Pora…

Do miasta dotarłem pod wieczór. Od razu pobiegłem do szpitala. Może jeszcze zdążę do mamy…

Nie mamy nikogo takiego na liście. Przykro mi powiedziała cicho administratorka, zamykając mi okienko.

Proszę, poszukaj raz jeszcze, proszę pani! stukałem i stukałem w końcu odwróciłem się i wyszedłem.

Zachód znów był czerwony jak tam na polu. Przestraszyłem się.

W naszych oknach paliło się światło. Wstrzymałem oddech, pobiegłem, utykając, do klatki. Długo dzwoniłem, w końcu otworzyła mama, malutka, chuda. Patrzyła z przerażeniem. Rzuciłem się jej na szyję, zobaczyłem ojca, popłakałem się…

Martwiliśmy się bardzo, synku mówiła mama, ciągle dokładując mi do talerza smażone ziemniaki Ale potem zadzwonił Arkadiusz, powiedział, że byłeś w tarapatach, ale wrócisz, że na razie lepiej nie pokazuj się w mieście, bo mogą cię zamknąć…

Arkadiusz? upuściłem widelec.

Tak. Jakiś ważny ministerstwo zdrowia. Był u mnie w szpitalu, załatwił oddzielną salę. Maksymilianie, dziękuję, że poprosiłeś go o pomoc! łkała mama. Bez niego bym nie przeżyła…

Mówiła coś jeszcze, płakała, głaskała mnie po głowie, a ojciec patrzył uważnie. Nie wytrzymałem tego wzroku, odwróciłem się…

Po latach chodziliśmy z Marią po rynku, szukając ładnej żywej choinki. Zbliżał się nowy rok, Marusia kocha zapach świeżych igieł, żywicę, kłujące igły Targów wtedy było dużo, nie mogliśmy trafić na idealną.

Chodźmy jeszcze tu wskazała Masha na zadaszony placyk. Lampy oświetlały szkielety drzewek, gałęzie rzucone w kącie.

Wszedłem z nią, przeglądała gałązki, gdy z ciemności odezwał się ochrypły, przepalony głos:

Płacisz to dotykasz! Ręce precz!

Wyszła z cienia kobieta w kożuchu, walonkach, z wełnianą chustą na głowie. Twarz bez makijażu, ponura, w oczach zgorzkniała złość.

Poznałem ją. To była moja Tamara. Dawna miłość. Kobieta, której zawdzięczam blizny. Masha czasem pytała, skąd te blizny, wymyślałem różne bajki. Kłamałem żonie bo ją kochałem, nie chciałem jej smucić. Masha była prawdziwa, lojalna. Moja skała. Z żebra mojego. Zesłana przez Boga. Nie chciałem, by cierpiała.

Tamara spojrzała na mnie, splunęła. Poznała…

Arkadiusz kazał jej stać tutaj na zimnie, sprzedawać choinki, sam pił szampana w restauracji. Znów był sprytniejszy. Ona straciła wszystko. Nie uratował jej już żaden chłopiec. Z czasem uciekła jej uroda, nie miała już czym łowić młodych…

Chodźmy, Mashu ująłem jej dłoń delikatnie Tutaj drzewka są złe. Zawieźmy cię do lasu, sami wybierzemy choinkę.

Maria uśmiechnęła się. Ufała mi. Kochała mnie prawdziwie, a ja wciąż nie wierzyłem, że zasłużyłem…

I czy za to moje szczęście powinienem być wdzięczny Arkadiuszowi? Za to, że nie kazał mnie wtedy zabić? Chudy, garbaty Arkadiusz zwyciężył mnie, uczynił swoim dłużnikiem na zawsze. I słusznie…