Moja sąsiadka Anna sama wychowywała syna, bo mąż ją zostawił, ale pewnego dnia przyjęła jeszcze dwoje dzieci.

W naszym bloku mieszkało dużo rodzin z dziećmi. Moja sąsiadka Anna samotnie wychowywała syna, ale robiła to doskonale. Jej syn Jarek wyrósł na wspaniałego chłopaka. Pomagał starszym sąsiadkom nosić zakupy, wszystkim otwierał drzwi – marzenie, nie dziecko.

Zawsze zastanawiałam się, jak Ani udaje się wychowywać syna, utrzymywać porządek w domu, pracować jako korepetytorka i jeszcze opiekować się dziećmi z sąsiedztwa, które dorastały w patologicznej rodzinie. Rodzice pili, a dzieci często chodziły głodne, więc Anna je karmiła, bo szkoda jej było maluchów.

Często ze sobą rozmawiałyśmy, a Anna mówiła, że wszystko u niej w porządku, tyle tylko, że trudno jest samotnie wychowywać dziecko. I że jej serce pęka, gdy patrzy na te dzieci sąsiadów, Wikę i Damiana, które biegają głodne i zmarznięte.

Pewnego dnia do mieszkania, w którym pijani rodzice jak zwykle nie zajmowali się swoimi dziećmi, weszła opieka społeczna. Powiedzieli, że muszą odebrać im dzieci. Ich matka nawet nie protestowała, interesował ją tylko los kupionej godzinę wcześniej wódki.

Dzieci zostały zabrane, a kiedy Anna dowiedziała się o tym, nie mogła spokojnie patrzeć na to, że dzieci mają trafić do sierocińca.

Po kilku dniach w jej mieszkaniu można było usłyszeć wesołe krzyki trójki dzieci: Jarka, Wiki i Damiana.

Nie rozumiem, jak można mieć aż tak wielkie serce, żeby ratować obce dzieci przed nieszczęściem. Cieszę się, że mam tak cudowną sąsiadkę.