Moja przyjaciółka wyczarowuje kulinarne cuda z prostych składników.

Moja przyjaciółka Ewa gotuje niesamowicie. Bosko, zachwycająco, z cukinii i ziemniaka potrafi zrobić coś takiego, takiego…! A ciasta! A rumiane mięso wszelkiego rodzaju!

Ale nie o tym miałem mówić.

Ewa ma nadwagę. I to całkiem sporo, ale naprawdę jest piękna, gładka jak rumiane jabłuszko, żywiołowa, bez zadyszki, bez problemów z ciśnieniem. Ewa ma męża, z którym żyje już piętnaście lat. Przez te piętnaście lat jej mąż, Marek, z lubością i zapałem dokuczał jej z powodu tej nadwagi. Bardzo pomysłowo, z fantazją. Przy przyjaciołach. Przy obcych. Wymyślał niby czułe przezwiska – moja krówka. Mój hipopotamik. Ojej, ona mi przystąpiła na nogę, złamała cały Marka.

Wychwalał znajome fitneski i w ogóle wszystkich, którym poszczęściło się z genami. Mnie też kilka razy oberwało się tymi wątpliwymi komplementami, i zupełnie na próżno rzucałam się w obronie Ewy, tłumacząc coś o metabolizmie, genetyce, przemianie materii – bez sensu.

Ewa zawsze trzymała fason, nawet uśmiechała się na te żarty. Sama podkpiwała ze swoich kształtów. Po urodzeniu córki sytuacja się pogorszyła, córka odziedziczyła jej „jabłuszkową” figurę, i Marek, gdy dziewczynka weszła w okres dojrzewania, przerzucił się na nią: no gdzie ty tyle wpychasz, będziesz jak matka, spójrz na siebie, czy naprawdę nie chcesz być ładna, a nie jak to bezkształtne roślinożerne stworzenie!

I wtedy Ewa nagle się ocknęła, porozmawiała z mężem raz, drugi, trzeci, że tak nie można, ale oczywiście na próżno. I około roku temu nagle nastąpił wybuch. Nie byłam tam, opowiadano mi. Gdy Marek znów w towarzystwie popisywał się dowcipem na temat figury żony, ona nagle powiedziała: Marek, wiesz co, ma mnie to już w dupie. Nie podoba ci się moja figura – nie zatrzymuję, idź, szukaj chudszej, bo ja mam dość.

Zamówiła taksówkę i odjechała do domu. Marek dalej się wygłupiał i żartował, nie śpieszył się, by jechać za żoną. Gdzie ona, mówił, pójdzie. Ponarzeka i ochłonie. Sama przecież wie, że wygląda jak przejrzały pomidor. Nawet przyjaciele próbowali mu wytłumaczyć, że nie ma racji, że Ewa wygląda świetnie, ale oczywiście na marne.
W domu Ewy nie było. I córki też. Okazało się, że zabrały rzeczy i wyjechały do rodziców Ewy, mają dom w innej dzielnicy. Do szkoły trochę niewygodnie dojeżdżać, ale trudno. Drugim ciosem było to, że Ewa złożyła pozew o rozwód. Marek nie mógł uwierzyć: co, serio z powodu jego żartów?! Niemożliwe! Na pewno ma kochanka! Chociaż nie, komu taka gruba potrzebna…

Pewnie już się domyślacie. Kochanka nie było, po prostu Ewie naprawdę się to wszystko przejadło. Pracuje na dobrym stanowisku w dużej firmie, zarabia bardzo przyzwoicie, rodzice pomogli – i oto, nie czekając na podział wspólnego mieszkania, kupiła sobie i córce porządne dwa pokoje w nowym budynku.
Po podziale majątku Marek został z kawalerką. I samochód musiał sprzedać, pieniądze podzielili. Alimenty jeszcze przez trzy lata, zarabia mało, po odjęciu jednej czwartej wychodzi raczej średnio. A najgorsze – opowiada Marek znajomym, że jego była, suka, przyzwyczaiła go przez te piętnaście lat do smacznego jedzenia, a teraz jest skazany na mrożonki albo kolację u mamy po pracy. Jej kurczak, mówi, śni mu się po nocach. Jej pilaw. Ciasta! Rzędy ciast z różnymi nadzieniami! Budzi się ze łzami. Babę znaleźć? No znalazł. Gotuje jakieś pomyje, nie da się jeść. No dobra, chuda, no tak względnie, w naszym wieku modeli już nie ma. Młodszą czemu nie znalazł? No jakoś z młodymi nie wyszło, pensja za mała, a i sam wygląda nie jak Apollo, brzuszek, łysina, zadyszka. Pięćdziesiątka jednak.

Najgorsze, mówi, że Ewa wzięła i schudła. Nie drastycznie, ale zauważalnie, o kilka rozmiarów na pewno. Wspólni znajomi przekazują, że dla siebie i córki gotuje teraz zupełnie inaczej, też smacznie, ale więcej warzyw, one z córką nigdy nie szalały za mięsem. A słodkie ciasta też bardziej Marek lubił, słodkie uwielbiał. Niedawno, opowiada, spotkał ją w markecie – oniemiał. Podszedł, mówi jej: no, ty się całkiem nieźle zrobiłaś, taka mi się nawet bardzo pod”Dać spokój, powiedziała i odeszła, zostawiając go w alejce między półkami z mąką i dżemami, a on zrozumiał dopiero teraz, że stracił nie tylko żonę, ale i najlepsze dania swojego życia.”