Moja przyjaciółka i matka chrzestna wreszcie opuściła swojego męża, i cieszę się z jej decyzji.

Moja przyjaciółka Agnieszka, a przy okazji też moja chrzestna, w końcu zostawiła swojego męża Krzysztofa i aż dusza we mnie śpiewa z radości dla niej. Ten Krzysztof to był dopiero prezent – ani złotówki nie zarobił, tylko całe dni się awanturował i latał za każdą spódnicą. No i proszę, parę dni temu dzwoni do mnie Aga, cała wniebowzięta, i chwali się, że jedzie w Bieszczady z nowym chłopakiem, Pawłem. Mało się kawą nie zakrztusiłam, jak to usłyszałam. No proszę, jak szybko sobie życie ułożyła! Ale szczerze? Cieszę się dla niej jak szalona – zasłużyła na to szczęście po wszystkim, co przeszła.

Agnieszka z Krzysztofem żyli razem prawie dziesięć lat i przez te wszystkie lata patrzyłam na nią i myślałam: „Aga, kiedy w końcu wyślesz go tam, gdzie pieprz rośnie?” To był jeden z tych facetów, co uważają, że samo ich istnienie to już wielki wkład. Pracować? E tam, co to za pomysł. Za to wieczorami rozsiadał się na kanapie jak jakiś król i wymagał obiadu, jeszcze przy tym krytykując, co Agnieszka ugotowała. No i te jego „przygody” na boku! Nieraz złapała go na podejrzanych sms-ach, a raz nawet szminka mu się na kołnierzu świeciła. Oczywiście wszystkiemu zaprzeczał, jeszcze jej winę zwalał: „To przez ciebie taki jestem!” Sto razy jej mówiłam: „Rzuć go, jesteś młoda, ładna, znajdziesz porządnego chłopa”. Ale ona wytrzymywała, może z przyzwyczajenia, a może ze strachu przed samotnością.

Aż trzy miesiące temu Aga w końcu pękła. Potem mi opowiadała, jak znalazła u Krzysztofa rozmowę z jakąś laską i jeszcze się okazało, że przepuścił ich wspólne oszczędności na swoje „wybryki”. To była ostatnia kropla. Spakowała jego rzeczy, wystawiła za drzwi i powiedziała: „Koniec, Krzysiek, szukaj sobie nowej frajery”. Jak się dowiedziałam, mało nie zaczęłam klaskać. Krzysztof oczywiście próbował wrócić – raz z kwiatami przyszedł, raz dzwonił z obietnicami, że się zmieni. Ale Agnieszka była nieugięta. „Dość – powiedziała mi. – Nie chcę już żyć z kimś, kto mnie nie szanuje”.

I proszę, nie minęło dużo czasu, a już dzwoni do mnie cała podekscytowana i opowiada o Pawle. Poznali się, wyobraź sobie, w kawiarni. Agnieszka wpadła po pracy na kawę, a on siedział przy sąsiednim stoliku i czytał książkę. Mówi, że od razu jej się spodobał – inteligentny, zadbany, z poczuciem humoru. Tak się zagadali, że wymienili numery. A po dwóch tygodniach Paweł zaproponował wyjazd w Bieszczady – wynająć domek w górach, poszaleć na nartach, pochodzić po lesie. „Wyobrażasz sobie – mówi Aga – on wszystko sam zorganizował, nawet samochód wynajął! A Krzysiek tylko by jęczał, że to drogie”.

Słuchałam jej i nie wierzyłam własnym uszom. Agnieszka, która jeszcze niedawno płakała u mnie w kuchni, teraz się śmieje, planuje przyszłość i opowiada, jak Paweł uczy ją gotować włoskie makarony. „On wiesz, to nie jest taki sobie przelotny romans – mówi. – On mnie słucha, naprawdę go interesuje, co myślę”. I wtedy zrozumiałam – to nie jest zwykły wakacyjny flircik. Aga naprawdę się zakochała i wygląda na to, że Paweł może dać jej to szczęście, na które zasługuje.

Oczywiście, plotki się pojawiły. Nasze wspólne znajome już gadały: „Aga tak szybko się pocieszyła, nawet pół roku nie minęło!” A ja im na to: „I dobrze zrobiła! Życie jest jedno, po co się męczyć z kimś takim jak Krzysiek?” Niektóre uważają, że za szybko poszła z nowym chłopakiem. Ale ja widzę, jak odżyła. Wcześniej chodziła z wygaszonym spojrzeniem, a teraz się śmieje, żartuje, nawet włosy przefarbowała na piękny kasztanowy kolor. Mówi: „Chcę być piękna dla siebie i dla Pawła”.

Jak mi opowiadała o tych Bieszczadach, nie wytrzymałam i spytałam: „Aga, ale kto ten Paweł w ogóle jest? Znasz go dobrze?” Zaśmiała się: „Wystarczająco dobrze, żeby z nim w góry jechać! Pracuje jako programista w jakiejś dobrej firmie, a jeszcze ma kota, którego uwielbia. Normalny facet, nie to co Krzysiek”. Oczywiście, trochę się martwię – bo nigdy nic nie wiadomo. Ale Aga jest pewna: „Jakby co, to teraz już wiem, jak pakować walizki i się żegnać. Nikt mnie już więcej nie będzie traktował jak śmiecia”.

Jej historia dała mi do myślenia. Ile kobiet znosi takich Krzysiów, bo boi się zmian? A Agnieszka wzięła i przewróciła swoje życie do góry nogami. Nawet trochę jej zazdroszczę tej odwagi. Nie tylko zostawiła męża, ale zaczęła wszystko od nowa – i wygląda na to, że ta nowa karta będzie kolorowa. Bieszczady, Paweł, nowe plany… Już nie mogę się doczekać, aż wróci i opowie, jak chodzili po górach i pili grzańca przy kominku.

A wczoraj dostałam od niej zdjęcie: stoi w kolorowej czapce, z rumianymi policzkami, w tle ośnieżone szczyty, a obok niej przystojniak, który najwyraźniej jest Pawłem. Podpis brzmiał: „Życie dopiero się zaczyna!” I wiecie co? Wierzę, że u niej wszystko będzie dobrze. Zasłużyła na ten nowy rozdział. A Krzysiek? Niech sobie dalej stroi fochy przed lustrem. Agnieszka jest już na zupełnie innej orbicie, i wygląda na to, że tam jest jej znacznie lepiej.