Mój wygląd wywołał burzę emocji

Mam liczną rodzinę i przy okazji różnych świąt zbiera się nas całkiem spora gromadka. Moi rodzice i ich rodzeństwo uwielbiają wspominać, jak się kiedyś żyło. Tym razem, gdy tylko weszłam do pokoju, rozgorzała gorąca dyskusja. Mój wygląd, a raczej podarte dżinsy, wywołały żywe emocje.

Tata i wujek, prawie równocześnie, jeden przez drugiego zaczęli opowiadać o tym, jak dostali swoje pierwsze dżinsy. Okazuje się, że kiedyś, nawet jak się miało dość pieniędzy, to i tak trzeba było mieć znajomości albo krewnych za granicą, żeby kupić “wycierusy”. Kupno dżinsów w normalnym sklepie było wręcz niemożliwe.

Wujek powiedział, że pierwsze modne spodnie odkupił od sąsiada, bo na niego nie pasował rozmiar. Pamięta, że ​był w siódmym niebie ze szczęścia. Jako pierwszy w szkole miał takie stylowe spodnie, a kilka miesięcy później kupił od sąsiada jeszcze dżinsową kurtkę. Potem był „najlepszą partią w okolicy”. Mój tata czekał na swoje upragnione spodnie przez ponad pół roku. Ojciec przywiózł mu je z Ameryki, pracował jako marynarz na statku, a kiedy zacumowali w tym kraju, mogli wyjść do miasta i zrobić zakupy. Ojciec przywiózł spodnie dla całej rodziny. Mama i jej siostra ze smutkiem wspomniały, że one pierwsze prawdziwe dżinsy miały znacznie później. Mogły sobie kupić podróbki na bazarze, ale ich jakość była znacznie gorsza.

Wszyscy wspominali tamte chwile tak szczerze, że pomyślałam sobie jedno: że jak coś mamy, to tego nie doceniamy.