Mój były nie dawał złamanego grosza na nasze dzieci, a przyłapałam go, jak kupuje drogie markowe but…

Były mąż nie dawał ani grosza na nasze dzieci, a widziałam go, jak kupuje drogie sneakersy dla swoich przyszywanych pociech. Postanowiłam się zemścić…

Znajduję się nagle w surrealistycznym centrum handlowym jakby złożonym ze schematów snów, wszystko pulsuje i migocze. Wchodzę z dwójką dzieci, trzymając je za ręce, gdy dostrzegam Jego. Mojego byłego, tego, który od miesięcy nie dawał nawet złotówki na dzieci, zawsze miał problemy finansowe, gdy prosiłam o buty do szkoły czy zeszyty. A teraz stoi tam w najbardziej ekskluzywnym sklepie z butami, z dwójką przyszywanych dzieci, przymierzają sportowe markowe sneakersy jakby pieniądze rosły na drzewach.

Czuję, jak we mnie buzują emocje, ale w tym dziwnym świecie snów potrafię je schować. Łapię głęboki oddech i myślę: To się nie skończy tylko na myślach.

Podchodzę powoli, dzieci ciągną mnie jakby przez gęsty miód, kiedy On patrzy w telefon, a dzieci przymierzają horrendalnie drogie Nike. Sprzedawczyni zbiera pudełka z podłogi.

Przepraszam panią mówię uprzejmie, z uśmiechem jak z obrazka czy ma pani te modele w rozmiarze 32 i 35?

Sprzedawczyni patrzy na mnie jakby mnie nie widziała wcześniej, z lekkim zdziwieniem w oczach.

Oczywiście. Dla kogo…?

Dla moich dzieci odpowiadam, potem podnosząc nieco głos, dodaję : Mój mąż zapłaci wszystko razem, prawda, kochanie?

Były podnosi wzrok, jakby go trafił piorun. Oczy ma szeroko otwarte, jakby wciąż był w innym śnie.

Co…? zaczyna, ale moje dzieci już siedzą, przymierzając sneakersy.

Tak, tak, on zapłaci wszystko mówię spokojnie do sprzedawczyni. Jesteśmy taką patchworkową rodziną, wie pani? To jego przyszywane dzieci, a to nasze. On zawsze powtarza, że traktuje je jednakowo, prawda, kochanie?

Były czerwony jak burak. Otwiera usta, ale sprzedawczyni już niesie kolejne pudełka, a ja puszczam mu oczko.

Wyglądają idealnie, pani. Bierzemy.

Wtedy, gdy sprzedawczyni zapisuje wszystko w notesie na papierze, dostrzegam na półce sportowe sneakersy w koralowym kolorze. Wyglądają, jakby nagle zakwitły tylko dla mnie.

O, pani, proszę jeszcze te koralowe w rozmiarze 38?

Dla pani? pyta sprzedawczyni.

Tak, dla mnie mówię, zakładając je na stopę. Och, są świetne! A może i te czarne, eleganckie też? Przydadzą się do pracy.

JESZCZE? wydusza były, jakby miał połknąć swój język.

Kochanie, nie bądź skąpy mówię słodko. Wiesz, że potrzebuję wygodnych butów do pracy. Te sportowe są na spacery z dziećmi. Powtarzam ci od miesięcy, że muszę mieć nowe.

Biedna sprzedawczyni nie rozumie tej snującej się dramy, tylko się uśmiecha i zapisuje wszystko w nerwowym rytmie.

Świetnie, osiem par mówi, zaczynając liczyć na kalkulatorze.

Wstaję, całuję dzieci i podchodzę do byłego.

Dobrze, kochanie, lecę dalej na zakupy. Dzieci zostają z tobą, może je później odwieźć na Mokotów, tak?

Zanim zdąży zareagować, łapię torby z sneakersami MOICH dzieci I MOJE i wychodzę w stronę snującego się wyjścia, jakby była królowa surrealistycznego królestwa.

Ostatnie, co słyszę, to głos sprzedawczyni:

Razem 500 złotych. Gotówką czy kartą, proszę pana?

Gdy docieram do parkingu, mogę wreszcie wybuchnąć śmiechem. Widziałam jego twarz, była bezcenna. Patrzę na nowe koralowe sneakersy w torbie i myślę: To jest polska sprawiedliwość, boska sprawiedliwość.

Wieczorem, gdy przywozi dzieci (oczywiście pół godziny później niż ustaliliśmy), patrzy na mnie z miną pełną złości i rezygnacji. Przyszywane dzieci zniknęły w śnie.

To, co zrobiłaś, to było… zaczyna.

Że zadbałam, żeby TWOJE dzieci też miały nowe sneakersy? Nie ma sprawy, kochanie. To minimum, co mogłeś zrobić.

Milknie, kręci głową.

Osiem par… OSIEM. Naprawdę potrzebowałaś dwóch dla siebie?

Nie wiadomo, kiedy będą potrzebne wygodne buty, kochanie. Poza tym ile miesięcy zalegasz z alimentami? Licz to jako zaliczkę.

Jesteś szalona.

Nie, jestem zmęczona odpowiadam To różnica. A teraz jestem też dobrze obuta.

Odwraca się, ale przed wejściem do samochodu słyszę, jak mamrocze:

Osiem par… Wyjdzie mi to drożej niż płacić alimenty…

Dokładnie tak, geniuszu, myślę, zamykając drzwi.

Dzieci wpadają w objęcia szczęśliwe z nowymi sneakersami. Ja zakładam koralowe tego wieczoru na spacer i czuję się wspaniale.

Czy zrobiłam źle? Może.

Czy żałuję? Ani przez chwilę. A ty co zrobiłbyś w moim miejscu?