Moi towarzysze nie pozwalali mi jeść przy stole – rzucałem im jedzenie z najwyższej półki

Dziś wracam do rodziców pociągiem wagon drugiej klasy, jak zawsze. Miejsce na górnym łóżku, dla mnie to żaden wstyd, choć niektórzy lubią narzekać. Na dole rozgościły się dwie panie, zajęły oba dolne siedzenia. Chciałem poczekać na konduktora, ale już przy wsiadaniu jedna z nich wydawała się niezadowolona, że muszę wspinać się na górę.

Kiedy postanowiłem coś przekąsić, panie nie pozwoliły mi usiąść przy stoliku. Usadowiły się po bokach, patrzyły na mnie spod oka, popijając po cichu herbatę z termosu, byle tylko nie oddać swojego rewiru.

Mogę tylko szybko zjeść? zapytałem, próbując uprzejmości.

Proszę pana, ma pan miejsce na górze. Oszczędzał pan na bilecie? To i jeść można tam na górze! My musimy tu spać, a potem wąchać pańskie jedzenie. Poza tym odpoczywamy rzuciła jedna z nich głosem nieznoszącym sprzeciwu.

Zrozumiałem, że nie ustąpią. Rozścieliłem sobie łóżko na górze i wyciągnąłem swoją zupkę chińską. Właśnie, gdy zacząłem jeść, pociąg gwałtownie ruszył cała moja kolacja poleciała na dół.

Makaron rozlał się po całym przedziale. Długie nitki oplatały elegancko uczesane włosy pani z dolnego miejsca. Wyobraźcie sobie, te zupkowe pętle zwisały z jej loków! Miałem ochotę śmiać się i płakać jednocześnie.

Proszę pana, nie umie pan jeść w pociągu? To pana pierwszy raz? To jakiś koszmar! oburzyła się pasażerka.

Przepraszam, naprawdę nie zrobiłem tego specjalnie tłumaczyłem się, próbując wyplątać z jej fryzury makaron.

Przez całą noc w naszym przedziale unosił się intensywny aromat zupki chińskiej. Nawet konduktorzy omijali panią szerokim łukiem. Chciała się umyć, ale jak? To zwykły pociąg, bez żadnych luksusów, ot PRL-owska codzienność.

Spałem całkiem spokojnie, choć zapach makaronu tylko podkreślił mój niedosyt. Co tu więcej mówić? W sumie mogli być milsi na własne życzenie mają makaron, z którym będą się bujać do Krakowa.