Moi rodzice zaproponowali nam umowę: ich mieszkanie w zamian za nasz kapitał macierzyński. Jednak z czasem, wraz z mężem, odkryliśmy, że zostaliśmy oszukani.

Jestem jedynaczką, ale nigdy nie byłam ulubienicą rodziców, chociaż bardzo na mnie czekali. Kiedy skończyłam 23 lata i byłam w piątym miesiącu ciąży, zaczęły mnie nachodzić wątpliwości, czy rzeczywiście jestem ich biologiczną córką. Moi rodzice mają już po siedemdziesiątce, a nasza sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Wynajmujemy mieszkanie w Warszawie i ledwo wiążemy koniec z końcem. Ja i mój partner studiujemy oraz pracujemy, ale mimo to nie wystarcza nam na wszystkie opłaty. Dwukrotnie groziła nam eksmisja z powodu zaległości w czynszu i musieliśmy pożyczać pieniądze od znajomych. W rezultacie popadliśmy w długi, ledwo stać nas na podstawowe jedzenie i żyjemy w ciągłym stresie spowodowanym brakiem pieniędzy. Czasem rodzice pomagają nam żywnością, którą przywożą z działki.

Mama i tata bardzo chcą, żebyśmy wzięli ślub, więc bez zwłoki poszliśmy z narzeczonym do urzędu stanu cywilnego. Od tego czasu coraz częściej zaczęli mówić o wnukach. Mama wielokrotnie podkreślała, że muszę mieć dziecko, inaczej skończę jak ona. Jednak czuliśmy z mężem, że nie jesteśmy jeszcze gotowi na bycie rodzicami, a duża odpowiedzialność finansowa po prostu nas przerastała.

Wtedy moi rodzice przedstawili nam kuszącą propozycję. Obiecali, że jeśli zdecydujemy się na dziecko, oddadzą nam swoje oszczędności z programu Rodzina 500+, dzięki którym moglibyśmy kupić mały domek na wsi pod Łodzią. W zamian oni przeprowadziliby się na wieś, a nam zostawiliby mieszkanie w Warszawie. Po dłuższych rozmowach z mężem uznaliśmy, że to rozwiązanie mogłoby nam pomóc nie musielibyśmy już martwić się wynajmem, a resztę pieniędzy przeznaczylibyśmy na własne potrzeby. Mama zapewniała, że pomoże przy dziecku, żebym mogła spokojnie skończyć studia.

Do tego rodzice obiecali wsparcie finansowe i pomoc w kupieniu wszystkiego, co nam będzie potrzebne, dla mnie i dziecka. Mimo tych gwarancji, teraz gdy jestem już w siódmym miesiącu ciąży, nic z tych obietnic nie zostało spełnionych. Nie dostaliśmy nawet jednego pieluszki. Mama dzwoni do mnie często i pyta, na jakim etapie są przygotowania do porodu, podczas gdy mnie nie stać nawet na podstawowe rzeczy, takie jak ubranka dla dziecka. Proponuje, żeby mój mąż podjął trzecią pracę, żebyśmy mogli się ogarnąć finansowo. Przypominam jej wtedy, że obiecali nam pomoc, ale ona zaprzecza i zarzuca nam nieodpowiedzialność, twierdząc, że sami jesteśmy sobie winni.

Kiedy urodziła się moja córeczka, rodzice nagle sobie przypomnieli o kapitale rodzinnym, ale wtedy z mężem podjęliśmy decyzję, że sami kupimy mieszkanie, bo zrozumieliśmy, że nie możemy polegać na ich wsparciu.